@article{ author = {Hariri, Salar and sadeghi, Heydar and Ghiamirad, Amir and Nikookheslat, Saee}, title = {Comparing The Selected Kinematic Variables Of The Four Common Methods Of Performing The Judan Mai-Mawashi-Geri Technique By Elite Male Karatekas}, abstract ={Background and Objective: Since identifying the best way of performing the Judan Mai-Mawashi-Geri technique is one of the concerns of coaches and karatekas, the aim of this study was to compare the selected kinematic variables of four methods of implementing the Judan Mai-Mawashi-Geri technique by elite male karatekas. Methodology: Eighteen elite male kumite practitioners voluntarily and purposefully participated in this study. Nine markers were attached to the anatomical points of the hitting foot and the four methods of implementing the Judan Mai-Mawashi-Geri technique were filmed by three Hero3 cameras at an imaging speed of 240 Hz. Using SkillSpector software (version: 1.3.2), the resultant of the peak velocity of the lower limb joints, total distance, total velocity, and total acceleration was directly obtained. The one-way analysis of variance and the Bonferroni post-hoc test (p≤0.05) were used with SPSS software (version: 22) for statistical analysis due to the normality of data distribution.  Results: The results showed a significant difference in the four methods of performing the Judan Mai-Mawashi-Geri technique in the peak velocity of the pelvic, knee, and ankle joints as well as total distance, total velocity, and total acceleration. Conclusion: According to the results، the first method of execution، which starts in the first phase with 90 degree hip flexion (knee lift)، due to high speed and the possibility of scoring in the shortest appropriate time interval، against other tactics, Due to the closure of the opponent's attack route، Dai and Deashi can be recommended as a more efficient technique to the Athlete of the Kumite.  }, Keywords = {Martial Arts, Judan Mai-Mawashi-Geri, Biomechanical Phenomena, Four Common Methods, Elite Male}, volume = {23}, Number = {29}, pages = {1-19}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {مقایسه متغیرهای منتخب کینماتیکی چهار شیوه اجرای تکنیک مای‌ماواشی‌گری جودان مردان کاراته‌کار نخبه}, abstract_fa ={مقدمه و هدف: ازآنجایی‌که شناسایی بهترین شیوه اجرای تکنیک مای ماواشی گری جودان از دغدغه‌های مربیان و کاراته‌کارها است، هدف از پژوهش حاضر، مقایسه متغیرهای منتخب کینماتیکی چهار شیوه اجرای تکنیک مای‌ماواشی‏گری جودان کاراته‌کار مردان نخبه بود. روش‌شناسی: 18 کومیته‌رو به صورت هدفمند و داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. نه مارکر به نقاط آناتومیکی پای ضربه زننده متصل و از چهار شیوه اجرای تکنیک مای ماواشی گری جودان با سه دستگاه دوربین مدل هیروسه با سرعت تصویر برداری 240 هرتز فیلم‌برداری شد. با استفاده از نرم افزار اسکیل‌اسپکتور نسخه1.3.2 برآیند سرعت اوج مفصل‌های اندام تحتانی، مسافت‌کل، سرعت‌کل، شتاب‌کل به صورت مستقیم به‌دست آمد. با توجه به نرمال بودن توزیع داده‌ها، از آزمون تحلیل واریانس یک‌طرفه و آزمون تعقیبی بن‌نفرونی در سطح معناداری (05/0p≤)، با استفاده از نرم‌افزار اس‌پی‌اساس نسخه 22 انجام شد. یافته‌ها: نتایج تفاوت معناداری در سرعت اوج مفصل‌های لگن، زانو، مچ پا، مسافت کل، سرعت کل و شتاب کل بین چهار شیوه اجرای تکنیک مای‌ماواشی‌گری جودان را نشان داد. نتیجه‌گیری نهایی: باتوجه‌به نتایج پژوهش، شیوه اول اجرا که در فاز اول با فلکشن ران 90 درجه (بالا کشیدن زانو)، شروع می‌شود به دلیل بالا بودن سرعت و امکان امتیازگیری در کوتاه‌ترین فاصله‌ی زمانی مناسب، در مقابل تاکتیک‏های دی‏آی و دی‏آشی به دلیل بسته شدن مسیر حمله‌ی حریف، می تواند به عنوان تکنیک کارآمد تر به کومیته‌روها توصیه شود.  }, keywords_fa = {ورزش‌های رزمی, مای‌ماواشی‌گری جودان, متغیر بیومکانیک, چهار شیوه اجرا؛ مردان نخبه}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-546-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-546-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2025} } @article{ author = {Emadi, Samira and SHahrbanian, SHahnaz and Kordi, Mohammadreza and Molanourishamsi, Mahdieh}, title = {Effect Of Physical Activity In Enriched Movement Environment On The Expression Of Aryl Hydrocarbon Receptor And Ornithine Decarboxylase-1 In The Cerebellum Of Mouse Model Of Multiple Sclerosis}, abstract ={Introduction:Disruption of the homeostasis of immune regulatory mediators Aryl hydrocarbon receptor (AhR) and Ornithine decarboxylase-1(ODC-1) is involved in the pathogenesis of multiple sclerosis (MS). Physical activities play a role in controlling and improving the symptoms of MS. This study aimed to investigate the effect of 4 weeks of physical activity in enriched movement environment on the gene expression of AhR and ODC-1 in the cerebellum tissue of an MS mice model. Method: This experimental study was conducted on 30 female C57BL/6 mice (age: 8 weeks and average weight: 18 ± 2). Mice were divided into 3 groups of 10 including 1) healthy control, 2) Induction of experimental autoimmune encephalomyelitis (EAE) and 3) EAE + physical activity in enriched movement environment for 4 weeks. Clinical score were recorded daily from induction until 28 days. The gene expression of AhR and ODC-1 in the cerebellum was measured by RT-PCR method. Statistical analysis of the data was performed using one-way analysis of variance. Results: Activity in the enriched movement environment significantly decreased the gene expression of AhR compared to the EAE group (P=0/02) and also decreased the gene expression of ODC-1, but it was not statistically significant (P=0/28). Also, the clinical score improved significantly after activity in the enriched movement environment (P= 0/001). Conclusion: In general, it seems that lifestyle change and activity in enriched movement environment lead to the down regulation of the gene expression of AhR and ODC-1 in the cerebellum and improved the clinical score of animals with MS.}, Keywords = {Aryl Hydrocarbon Receptor, Ornithine Decarboxylase-1, Experimental Autoimmune Encephalomyelitis, Physical Activity In Enriched Movement Environment, Cerebellum}, volume = {23}, Number = {29}, pages = {20-36}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {تأثیر فعالیت بدنی در محیط غنی‌سازی شده حرکتی بر بیان گیرنده آریل هیدروکربن و اورنیتین دکربوکسیلاز-1 در مخچه موش مدل مالتیپل اسکلروزیس}, abstract_fa ={مقدمه و هدف: برهم‌خوردن هومئوستاز میانجی‌های تنظیم‌کننده سیستم ایمنی گیرنده آریل هیدروکربن (AhR) و اورنیتین دکربوکسیلاز-1 (ODC-1) در پاتوژنز بیماری مالتیپل اسکلروزیس (MS) نقش دارد. فعالیت بدنی در کنترل و بهبود علائم بیماری MS نقش دارند. این مطالعه به‌منظور بررسی تأثیر 4 هفته فعالیت در محیط غنی‌سازی شده حرکتی بر بیان ژن‌های AhR   و ODC-1 در بافت مخچه مدل موش MS انجام شد. روش: این مطالعه تجربی روی 30 موش ماده C57BL/6 (سن: 8 هفته و میانگین وزن: 2 ± 18) انجام شد. موش‌ها در 3 گروه 10 تایی شامل 1) کنترل سالم، 2) القاء انسفالومیلیت خود‌ایمن تجربی (EAE) و 3)  EAE+ فعالیت در محیط غنی سازی شده حرکتی به مدت 4 هفته توزیع شدند. نمره بالینی از زمان القاء تا 28 روز روزانه ثبت می‌شد. بیان ژن‌های AhR  و ODC-1 در مخچه با تکنیک  RT-PCR اندازه‌گیری شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها: با آزمون تحلیل واریانس یکطرفه انجام شد. یافته‌ها: فعالیت در محیط غنی‌سازی شده حرکتی بیان ژن AhR   را در مقایسه با گروه EAE به طور معنی‌داری کاهش داد (02/0= P) و بیان ژن  ODC-1 را نیز کاهش داد؛ ولی از نظر آماری معنی‌دار نبود (28/0= P). همچنین نمره بالینی پس از فعالیت در محیط غنی‌سازی شده حرکتی به طور معنی‌داری بهبود یافت (001 /0= P). نتیجه‌گیری: در مجموع به نظر می‌رسد تغییر سبک زندگی و فعالیت در محیط غنی‌سازی شده حرکتی منجر به تنظیم کاهشی بیان ژن‌های  AhR   و ODC-1  در مخچه و بهبود نمره بالینی حیوانات مبتلا به MS می‌شود.}, keywords_fa = {گیرنده آریل هیدروکربن, اورنیتین دکربوکسیلاز-1, انسفالومیلیت خود‌‌ایمن تجربی, فعالیت در محیط غنی‌سازی شده حرکتی, مخچه}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-600-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-600-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2025} } @article{ author = {aghabeigi, farshid and KarimizadehArdakani, Mohammad and Alizadeh, Mohammad Hossein and minoonejad, Hoom}, title = {The Design And Implementation Student Sports Injuries Surveillance}, abstract ={Background and Aims: The purpose of this research was to design and implement a system for the surveillance of sports injuries in students. Methods: Sports injuries of male and female high school students in Ilam province were recorded by physical education teachers using online methods and paper forms during one academic semester. At the end, a questionnaire was used to survey them regarding these methods. The research is of a descriptive-comparative type and Chi-square (x2) was used at the significance level (P<0.05) to analyze the results. Results: A total of 151 injuries were reported, of which 76 injuries (50.4 percent) were registered with the online method, 70 injuries (46.3 percent) with the online paper method, and 5 injuries (3.3 percent) with the paper method. Online registration (146 injuries) is significantly more used than paper registration (75 injuries) (p=0.001). Conclusion: physical education teachers give the reasons for using the online method more: availability, easier working with it, and recovery It is easier to record information. On the other hand, they mentioned the interruption and slowness of the internet speed as things that can cause disruption. According to the results, it seems that the use of online methods is more effective in registering sports injuries in schools.  }, Keywords = {Surveillance System, Online Registration, Sport Injury, Students}, volume = {23}, Number = {29}, pages = {37-55}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {طراحی و اجرای سیستم نظارت بر آسیب‌های ورزشی دانش‌آموزان}, abstract_fa ={مقدمه و هدف: هدف از پژوهش حاضر طراحی و اجرای یک سیستم نظارت بر آسیب‌های ورزشی در دانش‌آموزان بود. روش: آسیب‌های ورزشی دانش‌آموزان دختر و پسر دبیرستان‌های استان ایلام با استفاده از روش‌های آنلاین[1] و فرم کاغذی در طی یک ترم تحصیلی توسط دبیران تربیت‌بدنی ثبت گردید و در پایان با استفاده از پرسش‌نامه به نظرسنجی از آنان نسبت به این روش‌ها پرداخته شد. پژوهش از نوع توصیفی - مقایسه‌ای بوده و از مجذور کای دو (x 2) در سطح معناداری (P<0/05) برای تجزیه‌وتحلیل نتایج استفاده شد. یافته‌ها: در مجموع 151 آسیب گزارش شد که 76 آسیب (4/50 درصد) با روش آنلاین، 70 آسیب (3/46 درصد) با روش آنلاین-کاغذی و 5 آسیب (3/3 درصد) با روش کاغذی ثبت گردید. در مجموع روش ثبت آنلاین (146 آسیب) به طور معناداری بیشتر از ثبت کاغذی (75 آسیب) مورد استفاده قرار گرفته (001/0=p) که دبیران تربیت بدنی دلایل استفاده بیشتر از روش آنلاین را: در دسترس بودن، کارکردن راحت‌تر با آن و بازیابی آسان تر اطلاعات ثبت شده عنوان کردند. اما در مقابل نیز قطعی و کندی سرعت اینترنت را بعنوان مواردی که می تواند موجب ایجاد اختلال شود بیان کردند. نتیجه‌گیری نهایی: باتوجه‌به نتایج به نظر می‌رسد استفاده از روش‌های آنلاین در جهت ثبت آسیب‌های ورزشی در مدارس مؤثرتر باشد.    }, keywords_fa = {سیستم نظارت, ثبت آنلاین, آسیب ورزشی, دانش‌آموزان}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-597-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-597-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2025} } @article{ author = {Jafarnezhadgero, AmirAli and Madahi, Arezoo and PiranHamlabadi, Mil}, title = {A Comparison Of Forces Excreted On The Foot While Running On The Ground And Artificial Turf In People With Pronated And Supinated Feet}, abstract ={Background and Aims: The surface quality and type are an important factor that may influence the risk of sustaining injuries during running. The aim of the present study was to compare forces excreted on the foot while running on the ground and artificial turf in people with pronated and supinated feet. Materials and Methods: The statistical population of the present study consisted of healthy men with pronated and supinated feet in Ardabil province. A statistical sample of 30 people aged 20-25 years was selected by available sampling and participated in the present study. Statistical samples were divided into three groups. There were 10 patients in the pronated foot group, 10 people in the supinated foot group and the third group of 10 people as the control group. The navicular drop test was used to measure foot type. A Bertec force plate was used to record ground reaction forces while running on ground and artificial turf at constant speed (about 3.2 m/s). The ground reaction forces in the vertical (Fz), anterior-posterior (Fy) and medio-lateral (Fx) directions were recorded during running. Results: The results revealed greater medio-lateral ground reaction force at the heel contact in males with pronated feet while running on the ground than that artificial grass. In addition, the time to reach the peak of the vertical component at heel contact during running on grass was greater compared to the ground. Conclusion: The results showed that the use of artificial turf can improve the risk factors for injury in people with pronated and supinated feet.  }, Keywords = {Ground Reaction Forces, Running, Supinated Foot, Pronated Foot}, volume = {23}, Number = {29}, pages = {56-71}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {مقایسه نیروهای وارده بر پا طی دویدن بر روی سطح زمین در مقایسه با چمن مصنوعی در افراد با پای پرونیت و سوپینیت}, abstract_fa ={مقدمه و اهداف: سطح عامل مهمی است که ممکن است بر خطر آسیب‌دیدگی در حین دویدن تأثیر بگذارد. هدف از مطالعه حاضر، مقایسه نیروهای وارده بر پا طی دویدن بر روی سطح زمین در مقایسه با چمن مصنوعی در افراد با پای پرونیت و سوپینیت بود. مواد و روش‌ها: جامعه آماری پژوهش حاضر را مردان دارای پای پرونیت و سوپینیت و سالم استان اردبیل تشکیل دادند. نمونه آماری به تعداد 30 نفر با دامنه سنی 25-20 سال به روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب و در مطالعه حاضر شرکت کردند. نمونه­های آماری در سه گروه قرار گرفتند. تعداد 10 نفر در گروه پای پرونیت، 10 نفر در گروه پای سوپینیت و گروه سوم که 10 نفر هستند به‌عنوان گروه کنترل قرار گرفتند. از روش افتادگی استخوان ناوی برای تعیین نوع پا استفاده شد. از صفحه نیرو برتک برای ثبت نیروی عکس‌العمل زمین در هنگام دویدن بر روی سطح زمین و چمن مصنوعی با سرعت 2/3 متر بر ثانیه استفاده گردید. همچنین نیروهای عکس‌العمل زمین در جهت­های عمودی (Fz)، قدامی-خلفی (Fy) و داخلی-خارجی (Fx) اندازه­گیری شد. یافته‌ها: در فاز برخورد پاشنه پا با زمین مؤلفه داخلی-خارجی نیروی عکس‌العمل زمین در افراد دارای پای پرونیت طی دویدن بر روی سطح زمین در مقایسه با سطح چمن بزرگ‌تر بود. بعلاوه در لحظه برخورد پاشنه پا با زمین زمان رسیدن به اوج مؤلفه عمودی نیروی عکس‌العمل زمین طی دویدن بر روی چمن در مقایسه با سطح زمین افزایش یافت. نتیجه ­گیری: باتوجه‌به یافته­ها می­توان نتیجه گرفت که استفاده از سطح چمن مصنوعی می­تواند موجب بهبود ریسک فاکتورهای آسیب در افراد دارای عارضه پای پرونیت و سوپنیت شود.}, keywords_fa = {نیروی عکس‌العمل زمین, دویدن, پای سوپنیت, پای پرونیت}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-555-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-555-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2025} } @article{ author = {Ranjbar, Ki}, title = {Sports Talent Based On Genetic Profile: Narrative Review}, abstract ={Introduction: The purpose of the present study is to introduce and examine several genes that are related to people's sports performance and can be effective in their selection and selection in their favorite sports field. Various factors of physical fitness and training ability have been investigated along with the risk of sports injury and mental fitness of athletes. Findings: The sports performance of people and the monitoring of sports exercises have been influenced by the vast genetic map and environmental interventions. In the present study, the performance of the aerobic system with the ACE gene and its different alleles, the strength and power performance of people with the ACTN3 gene, and the risk of injury of people with different genes such as COL1A1, COL5A1, Tenascin (TNC), apolipoprotein E and blood groups were investigated. It is a prediction; also, the trainability and mental preparation of people in the talent search process can be predicted and possibly measured by genetic knowledge. On the other hand, using the knowledge of genetics and genetic profiles of athletes can be useful for detecting genetic and cellular doping and help organizations that work in the prevention of doping, such as WADA. Conclusion: The combination of genetic knowledge and environmental interventions play an effective role not only in discussing an athlete's talent, but also in monitoring and improving their performance. While genetics can play a significant role, the prediction of sports success based on genetic knowledge has been limited to a specific set of genes. However, developing this knowledge and identifying more genes that can aid in talent identification and exercise monitoring requires further research.}, Keywords = {Sport talent, Genetics, Sport Performance, α-Actinine, Angiotensin Converting Enzyme, Collagen}, volume = {23}, Number = {29}, pages = {72-86}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {استعدادیابی ورزشی بر مبنای پروفایل ژنتیک: مطالعه مروری روایتی}, abstract_fa ={مقدمه: هدف از مطالعه حاضر معرفی و بررسی ژن‌های متعددی است که با عملکرد ورزشی افراد مرتبط هستند و می‌تواند در گزینش و انتخاب آن‌ها در رشته ورزشی مناسب و مورد علاقه‌شان مؤثر باشد. در این فاکتورهای مختلف آمادگی جسمانی و تمرین پذیری در کنار خطر ابتلا به آسیب ورزشی و آمادگی روانی ورزشکاران مورد بررسی قرار گرفته‌اند. یافته‌ها: عملکرد ورزشی افراد و پایش تمرینات ورزشی تحت‌تأثیر ژنتیک و مداخلات محیطی قرار دارد. در مطالعه حاضر عملکرد سیستم هوازی با ژن ACE و آلل‌های مختلف آن، عملکرد قدرتی و توانی افراد با ژن آلفااکتنین 3 (ACTN3)، بررسی خطر آسیب افراد با ژن‌های مختلف از جمله انواع کلاژن COL1A1)، (COL5A1، تناسین (TNC)، آپولیپوپروتئین E و گروه‌های خونی قابل پیش‌بینی است؛ همچنین تمرین پذیری و آمادگی روانی افراد در فرایند استعدادیابی توسط دانش ژنتیک قابل‌بررسی است. از سوی دیگر استفاده از دانش ژنتیک و نیم‌رخ ژنی ورزشکاران می‌تواند برای تشخیص دوپینگ‌های ژنی و سلولی مفید واقع شود و به سازمان‌های که در امر پیشگیری از دوپینگ مانند WADA فعالیت می‌کنند، کمک نماید. نتیجه‌گیری: ترکیب دانش ژنتیک در کنار مداخلات محیطی نه‌تنها در بحث استعدادیابی بلکه در پایش تمرین و ارتقای عملکرد ورزشکاران نقش مؤثری دارد. علی‌رغم وجود نقش‌های ژنتیکی وسیع، پیش‌گویی موفقیت ورزشی با دانش ژنتیک محدود به یک سری ژن خاص بوده است بااین‌حال توسعه این دانش و شناسائی ژن‌های بیشتری که می‌توانند در بحث استعدادیابی و پایش تمرین دخیل باشند نیاز به تحقیقات بیشتری را می‌طلبد}, keywords_fa = {استعدادیابی ورزشی, ژنتیک, عملکرد ورزشی, آلفااکتنین 3, آنزیم مبدل آنزیوتانسین, کلاژن}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-639-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-639-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2025} } @article{ author = {moradi, behnam and Letafatkar, Amir and Hadadnezhad, Malihe and Hosseinzadeh, Mehdi and Khalegi, Mehdi}, title = {Does Functional Fatigue Change The Effect Of Neuromuscular Training On Kinetic Variables During Cutting In Injury-Prone Male Athletes?}, abstract ={Introduction and aim: Fatigue of injury-prone athletes and their placement in situations such as performing shear maneuvers increases the risk of anterior cruciate ligament injury. Therefore, this research aims to answer the question, does functional fatigue change the effect of neuromuscular training on kinetic variables during cutting in injury-prone male athletes? Methodology: The current research is semi-experimental and was carried out in two control and experimental groups as a pre-test and post-test design with and without fatigue before and after neuromuscular exercises. 32 males student-athletes aged 18 to 25 with trunk control defects were purposefully selected and randomly placed in the control group (16 people) and the experimental group (16 people). The force plane was used to measure ground reaction forces. Analysis of variance test was used for statistical analysis at a level smaller than P<0.05. Results: The results of the present study showed a significant improvement in ground reaction force variables in the post-test of the experimental group compared to the pre-test (P<0.05). While none of these variables had significant changes in the control group (P>0.05). Conclusion: It seems that doing trunk and hip neuromuscular training in athletes with a trunk control defect leads to a significant improvement in the stability of the trunk control, so in the conditions with and without fatigue, they were able to show a significant improvement in the selected parameters of the ground reaction forces. Therefore, this training method can probably be recommended as a beneficial method for athletes and the mentioned conditions}, Keywords = {Fatigue, Neuromuscular Training, Ground Reaction Force, Athlete, Cutting}, volume = {23}, Number = {29}, pages = {87-112}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {آیا خستگی عملکردی اثر تمرینات عصبی عضلانی بر متغیرهای کینتیکی حین اجرای کاتینگ را در مردان ورزشکار مستعد آسیب تغییر می‌دهد؟}, abstract_fa ={مقدمه و هدف: خسته شدن ورزشکاران مستعد آسیب و قرارگیری آنها در وضعیت‌هایی نظیر انجام مانور برشی احتمال ریسک آسیب لیگامان صلیبی قدامی را افزایش می‌دهد؛ لذا هدف از پژوهش حاضر پاسخ به این سؤال است که آیا خستگی عملکردی اثر تمرینات عصبی عضلانی بر متغیرهای کینتیکی حین اجرای کاتینگ را در مردان ورزشکار مستعد آسیب تغییر می‌دهد؟ روش بررسی: پژوهش حاضر نیمه‌تجربی بوده و در دو گروه کنترل و تجربی به‌صورت طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با و بدون خستگی قبل و بعد تمرینات عصبی- عضلانی اجرا شد. 32 دانشجوی مرد ورزشکار 18 تا 25 سال همراه با نقص کنترل تنه، به‌صورت هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در گروه کنترل (16 نفر) و تجربی (16 نفر) قرار گرفتند. از صفحه نیرو جهت اندازه‌گیری نیروهای عکس‌العمل زمین استفاده شد. آزمون تحلیل واریانس برای تجزیه‌وتحلیل آماری در سطح کوچک‌تر از 05/0P < بکار گرفته شد. یافته‌ها: نتایج پژوهش حاضر بهبود معنی‌دار متغیرهای نیروی عکس‌العمل زمین را در پس‌آزمون گروه تجربی نسبت به پیش‌آزمون نشان داد (05/0P<). درحالی‌که هیچ یک از این متغیرها در گروه کنترل تغییر معنی‌داری نداشتند (05/0P>). نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد انجام تمرینات عصبی - عضلانی تنه و ران در ورزشکاران با نقص کنترل تنه سبب بهبود قابل توجهی در ثبات کنترل تنه می‌شود به طوریکه در شرایط با و بدون خستگی توانستند بهبود معناداری را در پارامترهای منتخب نیروهای عکس‌العمل زمین نشان دهند. لذا احتمالاً این شیوه تمرینی را بتوان بعنوان روشی سودمند در ورزشکاران و شرایط نامبرده توصیه نمود.}, keywords_fa = {خستگی, تمرینات عصبی عضلانی, نیروی عکس‌العمل زمین, ورزشکار, کاتینگ}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-632-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-632-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2025} } @article{ author = {Zanguie, Hamidreza and Yousefi, Mohammad and Farjadpezeshk, Abbas and Bijari, Khorshi}, title = {Reliability Study Of Various Single Leg Landing Tasks To Evaluate Knee Joint Biomechanics (Systematic Review Study)}, abstract ={Aim: Most studies have compared the single-leg landing task in terms of biomechanical characteristics, especially kinematics and kinetics of movement planes, and concluded that reliability for knee valgus angles and hip adduction is moderate to excellent. However, no studies have been conducted on the reliability of different types of single-leg landing. Therefore, the purpose of this study is to review studies investigated the reliability of single-leg landing types to evaluate the biomechanics of the knee joint. Methods: The relevant articles from valid databases with the keywords Single Leg Landing, Landing, Kinematic, Biomechanics, Return to Sport, Performance Test, Functional Test, Hop Test, Kinetic thematic search methods from 1995 to 2023 were examined. Result: A total of 1022 articles were identified then duplicate studies were eliminated in the next stage, the titles and abstracts of the studies were reviewed and 439 studies were excluded due to inconsistency with the research question. Finally, only 9 articles that met the inclusion criteria were examined. Conclusion:  This study showed that different single-leg landing tasks for kinematic variables, including internal rotation, adduction, hip flexion, knee extension, knee valgus, trunk lateral flexion, and pelvic tilt have good reliability.}, Keywords = {Single-Leg Landing Reliability, Biomechanics, Motion Planes, Kinetic, Kinematic}, volume = {23}, Number = {29}, pages = {113-134}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {بررسی پایایی انواع تکالیف فرود تک پا جهت ارزیابی بیومکانیک مفصل زانو (مطالعه مروری سیستماتیک)}, abstract_fa ={مقدمه و هدف: اکثر مطالعات تکلیف فرود تک پا را از نظر ویژگی‌های بیومکانیکی، به‌ویژه کینماتیک و کینتیک صفحات حرکتی مقایسه کرده‌اند و چنین نتیجه گرفتند که پایایی برای زوایای والگوس زانو و اداکشن هیپ، متوسط تا عالی است. بااین‌حال، هیچ مطالعه‌ای تحت عنوان پایایی انواع مختلف فرود تک پا صورت نگرفته است؛ بنابراین، هدف از این تحقیق مرور مطالعاتی است که پایایی انواع فرود تک پا را جهت ارزیابی بیومکانیک مفصل زانو مورد بررسی قرار داده‌اند. روش: مقالات مربوطه از پایگاه‌های اطلاعاتی معتبر و با کلیدواژه‌هایSingle Leg Landing, Landing, Kinematic, Biomechanics, Return to Sport, Performance Test, Functional Test, Hop Test, Kinetic به روش جستجوی موضوعی از سال 1995 تا 2023، مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها: در مجموع 1022 مقاله شناسایی و مطالعات تکراری حذف شدند. سپس عناوین و چکیده مطالعات مورد بررسی قرار گرفت و 439 مطالعه به علت عدم همخوانی با سوال تحقیق از مطالعه خارج شدند و تنها 9 مقاله که دارای معیارهای ورود به مطالعه بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. نتیجه‌گیری نهایی: این بررسی نشان داد که تکالیف مختلف فرود تک پا برای متغیرهای کینماتیکی اعم از چرخش داخلی، اداکشن و فلکشن هیپ، اکستنشن زانو، والگوس زانو، فلکشن جانبی تنه و همچنین تیلت لگن دارای پایایی خوب هستند.}, keywords_fa = {پایایی فرود تک پا, بیومکانیک, صفحات حرکتی, کینتیک, کینماتیک}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-599-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-599-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2025} } @article{ author = {razi, Mohamadjavad and modares, hasan and shakerihosinabad, zahr}, title = {The Effect Of Virtual Education Conditions On Musculoskeletal Status And Physical Activity Of Students During The Corona Pandemic}, abstract ={Introduction and Objective: The COVID-19 pandemic and virtual learning may adversely affect students' musculoskeletal health and physical activity levels. This study aimed to investigate the impact of online education and prolonged sitting on musculoskeletal disorders (MSDs) and physical activity among university students. Methods: In this descriptive study, 440 male and female students from Farhangian University, Yazd Branch, were selected as the sample. Standard Nordic Musculoskeletal Questionnaire (NMQ) and Beck Physical Activity Questionnaire were used for data collection. Data were analyzed using McNemar, Mann-Whitney U, and Spearman’s correlation tests at a significance level of 0.05. Results: The prevalence of MSDs during the pandemic showed a significant increase compared to the pre-pandemic period (p<0.05). A significant correlation was observed between reduced physical activity and increased MSDs (p<0.05). Students who did not follow proper sitting postures had significant disorders in the neck (p<0.0001), shoulder (p=0.006), wrist (p=0.002), lower back (p=0.001), hip (p=0.01), and knee (p=0.001). Conclusion: The findings suggest that quarantine conditions and virtual learning may exacerbate musculoskeletal problems and sedentary behavior among students. Promoting ergonomic practices and physical activity during pandemics is crucial.}, Keywords = {Covid-19, Musculoskeletal Diseases, Exercises , Virtual Education}, volume = {23}, Number = {29}, pages = {135-155}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {تأثیر شرایط آموزش مجازی بر وضعیت اسکلتی-عضلانی و فعالیت بدنی دانشجویان در دوران پاندمی کرونا}, abstract_fa ={مقدمه و هدف: همه‌گیری کرونا و آموزش مجازی ممکن است تأثیرات نامطلوبی بر وضعیت اسکلتی-عضلانی و فعالیت بدنی دانشجویان داشته باشد. این پژوهش با هدف بررسی تأثیر شرایط آموزش مجازی و افزایش زمان نشستن بر اختلالات اسکلتی-عضلانی و سطح فعالیت بدنی دانشجویان انجام شد. روش: در این مطالعه توصیفی، ۴۴۰ دانشجوی دختر و پسر دانشگاه فرهنگیان پردیس یزد به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. از پرسش‌نامه‌های استاندارد نوردیک (برای ارزیابی وضعیت اسکلتی-عضلانی) و بک (برای سنجش فعالیت بدنی) استفاده شد. داده‌ها با آزمون‌های مکنمار، یومن-ویتنی و همبستگی اسپیرمن در سـطح معناداری 05/0≥p تحلیل شدند. یافته­‌ها: نتایج نشان داد که شیوع اختلالات اسکلتی-عضلانی در دوران کرونا نسبت به قبل از آن افزایش معناداری داشته است (05/0>p). همچنین، ارتباط معناداری بین کاهش فعالیت بدنی و افزایش اختلالات اسکلتی-عضلانی مشاهده شد (05/0>p). دانشجویانی که اصول صحیح نشستن را رعایت نمی­کردند، اختلالات معناداری در نواحی گردن (0001/0>p)، شانه (006/0=p)، مچ دست 002/0=p)، کمر (001/0=p) لگن (01/0=p)و زانو (001/0=p) داشتند. نتیجه‌گیری‌نهایی: یافته‌ها حاکی از آن است که شرایط قرنطینه و آموزش مجازی می‌تواند منجر به افزایش اختلالات اسکلتی-عضلانی و کاهش فعالیت بدنی دانشجویان شود. توجه به ارگونومی محیط مطالعه و تشویق به فعالیت بدنی در دوران همه‌گیری ضروری است.  }, keywords_fa = {کووید-19, اختلالات اسکلتی-عضلانی, فعالیت بدنی, آموزش مجازی}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-518-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-518-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2025} } @article{ author = {Abbasibafghi, Hamid and kordiashkezari, Mohammad Hasan and Heratizadeh, Abdolmajid and Abedinzadeh, Saee}, title = {The Effect Of Balance And Hopping Exercises On Ankle Joint Proprioception In Athletes With Functional Ankle Instability}, abstract ={Introduction and Objective: Ankle injuries are among the most common sports-related injuries, often caused by factors such as "direct contact with a player or the ground, tackles that push the ankle inward or outward, and during jumping and landing." Among these injuries, lateral ankle sprains are one of the most prevalent types, frequently associated with ankle instability. The aim of this study was to compare the effects of balance training and hopping exercises on the proprioception of athletes with functional ankle instability. Methods: A total of 30 basketball, volleyball, and handball athletes with functional ankle instability, with a mean age of 24.58 ± 3.626 years and a body mass index (BMI) of 25.681 ± 2.126, were randomly assigned to two groups in a clinical trial. The first group (n=15) performed hopping exercises, while the second group (n=15) performed balance training. Proprioception of their ankle joints was assessed at baseline and after six weeks of training. Data analysis was conducted using paired t-tests and ANCOVA via SPSS version 20. Results: Both balance training and hopping exercises significantly reduced the absolute error in reconstructing dorsiflexion and plantarflexion angles of the ankle (p<0.05). Additionally, the reduction in absolute error for these angles was significantly greater in the hopping group compared to the balance training group (p<0.05). Conclusion: The findings indicate that both balance training and hopping exercises improve ankle joint proprioception in athletes with functional ankle instability. However, hopping exercises demonstrated greater effectiveness compared to balance training.}, Keywords = {Balance Exercises, Hopping Exercises, Proprioception Of Ankle}, volume = {23}, Number = {29}, pages = {156-173}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {مقایسه اثر تمرینات تعادلی و هاپینگ بر حس عمقی مفصل مچ پای ورزشکاران مبتلا به ناپایداری عملکردی مچ پا}, abstract_fa ={مقدمه و هدف: آسیب‌های مچ پا یکی از شایع‌ترین آسیب‌های ورزشی است که این آسیب‌ها بـه دلایلـی ماننـد "برخـورد مسـتقیم بـا بازیکـن یـا زمیـن، تـکل‌هایـی کـه به داخل یا خارج مچ پا و در حین پــرش و فرود" ایجاد می‌گردد. از بین این آسیب‌ها، اسـپرین خارجـی مـچ پـا از شـایع‌تریـن آسیب‌ها است که با ناپایداری مچ پا همراه است. هدف از تحقیق حاضر مقایسه تمرینات تعادلی و هاپینگ بر حس عمقی ورزشکاران مبتلا به ناپایداری عملکردی مچ پا است. روش‌ها: تعداد 30 ورزشکار رشته های ورزشی بسکتبال، والیبال و هندبال مبتلا به ناپایداری عملکردی مچ پا با میانگین سنی 626/3±58/24 و شاخص توده بدنی 126/2±681/25 در 2 گروه مطالعه کارآزمایی بالینی به صورت تصادفی تقسیم شدند. گروه اول تمرینات هاپینگ (15 نفر)، گروه دوم تمرینات تعادلی (15 نفر) را انجام دادند. حس عمقی مفصل مچ پای آنها در ابتدا و پس از 6 هفته تمرین مجدداً ارزیابی شد. تجزیه وتحلیل داده‌ها با آزمون های تی وابسته و آنکوا انجام با نرم افزار SPSSنسخه 20 گردید. یافته‌ها: تمرینات تعادلی و هاپینگ به طور معناداری باعث کاهش خطای مطلق بازسازی دورسی فلکشن و پلانتار فلکشن مچ پا شدند (p<0/05). همچنین این خطای مطلق این زوایا در گروه تمرینات هاپینگ نسبت به گروه تمرینات تعادلی کاهش معناداری داشت (p<0/05). نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد که تمرینات تعادلی و هاپینگ باعث بهبود حس عمقی مفصل مچ پا ورزشکاران مبتلا به ناپایداری عملکردی مچ پا گردیده است و همچنین تمرینات هاپینگ نسبت به تعادلی اثربخشی بیشتری دارند.}, keywords_fa = {تمرینات تعادلی, تمرینات هاپینگ, حس عمقی مچ پا}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-627-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-627-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2025} } @article{ author = {Kavyani, Maryam and babarahimi, Hadi and Amiri, Mahtab}, title = {Validity And Relieability Of Persian Version Of The Athlete Fear Avoidance Questionnaire (AFAQ)}, abstract ={Introudution and aim:This study aimed to determine the validity and reliability of the Athlete Fear Avoidance Questionnaire (AFAQ). Methods:To achieve this, 120 athletes with different skill levels in various fields completed the AFAQ, along with the Kinesiophobia Questionnaire, the Pain Catastrophizing Scale, and the Sports Injury Appraisal Scale. The AFAQ was confirmed by using the translation-back translation method, face validity, and translation accuracy. Construct validity, internal consistency, and temporal reliability were checked using Cronbach's alpha index, exploratory and confirmatory factor analysis, Pearson correlation coefficient, and intraclass correlation coefficient. Results: The results showed that the one-factor model of the athletes' fear-avoidance questionnaire had a poor fit. Therefore, after conducting an exploratory factor analysis and identifying three factors in these questionnaires, the confirmatory factor analysis model also fitted the data well with this three-factor model. The CFI index was 0.96, the TLI index was 0.94, and the RMSE index was 0.05. The chi-square ratio to the degree of freedom (X2/DF) was 1.39. The internal consistency of the questionnaire was also confirmed. Conclusion: Therefore, the Persian version of the AFAQ has three factors and includes ten questions and three catastrophic constructs (items 1, 5, 8), fear of movement (4, 6, 7), and fear-avoidance beliefs (items 2, 3, 9, 10). This was confirmed in the community of Iranian athletes}, Keywords = {Sports Injury, Pain, Anxiety, Pain Catastrophizing, Fear of Movement}, volume = {23}, Number = {29}, pages = {174-198}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {ویژگی‎های روان‌سنجی نسخۀ فارسی پرسش‌نامۀ ترس-اجتناب ورزشکاران (AFAQ)}, abstract_fa ={مقدمه و هدف: هدف این پژوهش بررسی روایی و پایایی نسخۀ فارسی پرسش‌نامۀ ترس-اجتناب ورزشکار بود. روش: 120 ورزشکار با سطوح مهارتی و رشته‌های مختلف انتخاب و پرسش‌نامۀ ترس اجتناب ورزشکاران، فاجعه‌آمیزی درد، ترس از حرکت، اضطراب آسیب ورزشی را تکمیل کردند. روایی صوری انجام و از روش ترجمه، بازترجمه برای تأیید صحت ترجمۀ نسخۀ فارسی استفاده شد. از شاخص آلفای کرونباخ، تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی، ضریب همبستگی پیرسون و ضریب همبستگی درون طبقه‎ای و همسانی درونی و پایایی زمانی استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد، مدل تک عاملی پرسش‌نامۀ اجتناب- ترس ورزشکاران برازش ضعیفی با داده‌ها داشت. بعد از انجام تحلیل عاملی اکتشافی و مشخص‌شدن سه عامل در این پرسش‌نامه‌ها، مدل تحلیل عاملی تأییدی نیز برازش مناسب داده‌ها با این مدل را نشان داد؛ به‌طوری‌که شاخص سی اف ای 96/0 و شاخص تی. ال. آی 94/0 به دست آمد و نیز شاخص رمزی 05/0 و نسبت خی­دو به درجه آزادی 39/1 به دست آمد. نتیجه‌گیری نهایی: بنابراین نسخۀ فارسی پرسش‌نامۀ اجتناب- ترس ورزشکاران 3 عاملی و دربردارندۀ 10 سؤال و سه سازه فاجعه‌آمیزی (گویه‌های 1، 5، 8)، ترس از حرکت (4، 6، 7) و باورهای ترس- اجتناب (گویه‌های 2، 3، 9، 10) در جامعه ورزشکاران ایرانی تأیید شد.}, keywords_fa = {آسیب ورزشی, درد, اضطراب, فاجعه‌آمیزی درد, ترس از حرکت}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-626-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-626-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2025} } @article{ author = {karami, Sajad and Rajabi, Hamid and Shahidi, Fereshteh and Golab, Fereshteh}, title = {Examining Adaptation In The Response Of Stimulatory And Inhibitory Genes Of Angiogenesis After Resistance Exercise Intervention In Older Adults’ Men}, abstract ={Introduction and purpose: Age-related changes in the expression of angiogenesis-stimulating and inhibitory genes are characteristics of aging and endothelial dysfunction. Aerobic exercise can stop or reduce this disorder. Considering the importance of resistance training in the rehabilitation of the elderly, the aim of this study was to investigate the compatibility of the response of the stimulating and inhibiting factors of angiogenesis after resistance exercise intervention in the elderly. Methodology: 24 elderly men with an average age of 67.75 years were selected in an accessible and purposeful manner. Blood samples were taken before and after a resistance activity session before and after 8 weeks of resistance training. Real Time PCR method was used to express HIF-1, VEGF, SDF-1 and VEGI genes in blood tissue. The difference in the values of the variables was evaluated by the method of analysis of variance with repeated measurement of mixed design at the level of P≤0.05 using SPSS software version 25. Findings: HIF-1, VEGF and SDF-1 gene expression levels of the training group increased in the stages of the primary post-test (after one session), secondary pre-test and secondary post-test (after 8 weeks of training) and VEGI had no gene expression. Discussion and conclusion: It can be cautiously said that although one session of resistance training leads to gene expression of angiogenesis factors, long-term resistance training with sufficient intensity and volume can It activates the rate of angiogenesis in a much wider range and should be considered as a supplement to aerobic exercises in old age.}, Keywords = {Hypoxia-Inducible Factor 1 alpha, Vascular Endothelial Growth Factor A, Chemokine CXCL12, Tumor Necrosis Factor Ligand, Resistance Training, Elderly Men}, volume = {23}, Number = {29}, pages = {199-219}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {بررسی سازگاری در پاسخ ژنهای تحریکی و مهاری رگزایی پس از مداخله ورزش مقاومتی در مردان سالمند}, abstract_fa ={مقدمه و هدف: تغییر وابسته به سن در بیان ژن‌های تحریکی و مهاری رگ‌زایی از مشخصه‌های سالمندی و اختلال در عملکرد اندوتلیال است. ورزش هوازی می‌تواند موجب توقف و یا کاهش این اختلال شود. باتوجه‌به اهمیت تمرین مقاومتی در توان‌بخشی سالمندان، هدف از این مطالعه، بررسی سازگاری در پاسخ عوامل تحریکی و مهاری رگ‌زایی پس از مداخله ورزش مقاومتی در سالمندان بود.  روش: 24 مرد سالمند با میانگین سنی 75/67 سال به صورت در دسترس و هدفمند انتخاب شدند. نمونه خون قبل و بعد از یک جلسه فعالیت مقاومتی در قبل و بعد از 8 هفته تمرین مقاومتی گرفته شد. روش Real Time PCR به جهت بیان ژن، HIF-1، VEGF، SDF-1 و VEGI بافت خون مورد استفاده قرار گرفت. تفاوت مقادیر متغیرها با روش تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر میکس دیزاین در سطح 05/0P≤ با استفاده از نسخه 25 نرم افزارSPSS  ارزیابی شد.  یافته ‏ها: مقادیر بیان ژن HIF-1، VEGF و SDF-1 گروه تمرین در مراحل پس‌آزمون اولیه (بعد از یک جلسه)، پیش‌آزمون ثانویه و پس‌آزمون ثانویه (بعد از 8 هفته تمرین) افزایش داشت و VEGI هیچگونه بیان ژنی نداشت.  نتیجه ‏گیری نهایی: بااحتیاط می‌توان گفت اگر چه انجام یک جلسه تمرین مقاومتی هم منجر به بیان ژن عوامل رگ‌زایی می‌شود، بااین‌حال تمرین مقاومتی بلند مدتی که از شدت و حجم کافی برخوردار باشد می‌تواند میزان فرایند رگ‌زایی را به‌مراتب در طیف گسترده‌تری فعال کند و به‌عنوان مکمل تمرینات هوازی در سالمندی مورد توجه قرار گیرد.  }, keywords_fa = {عامل القای هیپوکسی 1 آلفا, فاکتور رشد اندوتلیال عروقی, کموکاینCXCL12 , لیگاند فاکتور نکروز تومور, تمرین مقاومتی, مردان سالمند}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-648-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-648-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2025} } @article{ author = {Kazeminasab, Fatemeh and Mohebinejad, Motahareh and AzaliAlamdari, Karim}, title = {The Impact Of High-Intensity Interval Training On Cardiometabolic Factors In Adults With Overweight And Obesity: A Systematic Review And Meta-Analysis}, abstract ={Aim: Excessive fat deposition is associated with cardiovascular diseases, diabetes as well as hypertension. The aim of this study was to determine the net effect size of high intensity interval training (HIIT) on some factors associated with insulin sensitivity in adults with overweight and obesity. Methods:  A search for English articles was conducted in Web of Science, Scopus, and PubMed databases without limiting the year of publication until February 2023. To calculate the effect size, WMD and 95% confidence interval were calculated using random effect model. Fixed effect model meta regression was used to determine treatment effects associations with other variables. Results: In total, 13 studies with 446 adults with overweight and obesity (149 females, and 317 males) with 24.7-57 years old were included in the present meta-analysis. The results showed that HIIT caused a significant decrease in fasting glucose [WMD=-8.65 mg/dL, P=0.002], fasting insulin [WMD=-1.88 U/L P=0.005], and diastolic blood pressure (DBP) [WMD=-3.33 mmHg. Weak correlations were observed in between HIIT’s net effect on DBP and insulin (r=-0.32, p=0.019) as well as with subjects’ age (r=-0.29, p=0.037) respectively in meta-regression assessments. Conclusion: The rate of DBP reduction is sharper and these changes are also correlated with age. Therefore, HIIT is suggested as a Non-pharmacological Approach to prevent against future cardiometabolic risk factors in this population.}, Keywords = {High-intensity Interval Training, Cardiometabolic Factors, Blood Pressure, Overweight}, volume = {23}, Number = {29}, pages = {220-252}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {اثر تمرین تناوبی بر عوامل کاردیومتابولیک در بزرگسالان دارای اضافه‌وزن و چاق: مرور نظام‌مند و فراتحلیل}, abstract_fa ={هدف: تجمع چربی اضافی در بدن با بیماری‌های قلبی عروقی، دیابت و پرفشار خونی مرتبط است. هدف مطالعه حاضر تعیین اندازه اثر تمرین تناوبی شدید (HIIT) بر عوامل مرتبط بر عوامل کاردیومتابولیک در بزرگسالان دارای اضافه‌وزن و چاق بود. روش‌ها: جستجو برای مقالات انگلیسی در پایگاه­های اطلاعاتی وب آو ساینس، اسکوپوس و پابمد بدون محدودکردن سال انتشار تا فوریه سال 2023 انجام شد. محاسبه اندازه اثر (WMD) با فاصله اطمینان 95 % با استفاده از مدل اثر تصادفی محاسبه شد. همبستگی بین متغیرها با استفاده از فرا رگرسیون مدل اثرات ثابت بررسی شد. یافته­‌ها: 13 مطالعه دربردارنده 466 آزمودنی بزرگسال دارای اضافه‌وزن و چاق (149 زن و 317 مرد) با دامنه سنی 7/24-57 سال وارد فراتحلیل شدند. نتایج نشان داد که HIIT نسبت به شرایط کنترل، سبب کاهش قابل‌ملاحظه قند خون ناشتا ]002/0P=،mg/dL 65/8-=[WMD، انسولین ناشتا ]005/0P=،U/L 88/1-= [WMD و کاهش مختصر در فشارخون دیاستولی ]03/0P=،mmHg 33/3-= [WMD می‌شود. در بررسی‌های فرا رگرسیونی، در بین مقدار اندازه اثر تمرینات HIIT بر فشارخون دیاستولی به ترتیب با مقدار اندازه اثر بر انسولین ناشتا (019/0=P، 32/0- = r) و سن آزمودنی‌ها (037/0=P، 29/0- = r) همبستگی‌های ضعیفی مشاهده شد. نتیجه­‌گیری: تمرین تناوبی شدید سبب کاهش معنادار گلوکز، انسولین ناشتا و فشارخون دیاستولی در بزرگسالان دارای اضافه‌وزن و چاق می­شود. کاهش فشار دیاستولی در سنین بالاتر بیشتر است و همچنین این تغییرات با مقدار انسولین خون مرتبط می‌باشد. بنابراین تمرینات HIIT به عنوان راهکار غیردارویی موثر برای پیشگیری از بروز عوامل خطر قلبی متابولیکی آینده در این جمعیت پیشنهاد می­شود.}, keywords_fa = {تمرین تناوبی شدید, عوامل کاردیومتابولیک, فشارخون, اضافه‌وزن}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-631-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-631-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2025} } @article{ author = {sekonji, marzieh and sadeghi, hasan and boroushak, neda and omarfauzee, mohd sofi}, title = {The Effect Of Six Weeks Of Local And Comprehensive Corrective Exercises On Proprioception, Balance, And Ankle Navicular Drop In Individuals With Flexible Flat Foot Deformity}, abstract ={Introduction and Method: Flexible flat foot, or pes planus, is a common lower extremity abnormality characterized by a flatter medial longitudinal arch, causing the foot's sole to come into near or complete contact with the ground. This study investigated the effects of six weeks of localized and comprehensive corrective exercises on proprioception, balance, and navicular drop in female participants aged 10 to 18 with this deformity. Methodology: This quasi-experimental study utilized a pre-test and post-test design with 51 females diagnosed with flexible flat foot. Participants were randomly assigned to two experimental groups (local and comprehensive) and one control group. A navicular drop test was conducted to assess foot posture. The experimental groups engaged in corrective exercises for six weeks (three sessions per week for 30 minutes), while the control group maintained their usual activities. Pre- and post-intervention assessments of ankle proprioception, balance, and navicular drop were conducted using a goniometer, the Sharpened Romberg test, and the Brody test. Statistical analyses were performed using SPSS software version 26, involving covariance analysis for between-group differences and paired sample tests for within-group changes. Findings: The results indicated that the experimental groups showed significant improvements in proprioception, navicular drop, and balance after the interventions (P=0.000), whereas the control group exhibited no significant changes (P>0.05). Additionally, the experimental groups outperformed the control group in the post-test assessments. Conclusion: The findings suggest that a six-week program of corrective exercises effectively enhances proprioception, balance, and movement performance in girls aged 10 to 18 with flexible flat foot.}, Keywords = {Flatfoot, Proprioception, Flexible Flatfoot, Static Balance}, volume = {23}, Number = {29}, pages = {253-274}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {اثر شش هفته تمرینات اصلاحی موضعی و جامع بر حس عمقی، تعادل و افت ناوی مچ پا در افراد با کف پای صاف منعطف}, abstract_fa ={مقدمه و هدف: کف پای صاف منعطف یکی از ناهنجاری‌های رایج در اندام‌های تحتانی است که به کاهش قوس طولی داخلی مربوط می‌شود. این تحقیق با هدف بررسی تأثیر شش هفته تمرینات موضعی و جامع بر حس عمقی، تعادل و افت ناوی مچ پا در دختران ۱۰ تا ۱۸ سال دارای این ناهنجاری انجام شد. روش: این پژوهش نیمه‌تجربی به‌صورت پیش‌آزمون-پس‌آزمون و با شرکت ۵۱ دختر با کف پای صاف منعطف صورت گرفت. آن‌ها به طور تصادفی در دو گروه تجربی (جامع و موضعی) و یک گروه کنترل تقسیم شدند. آزمودنی‌ها به مدت ۶ هفته (۳ جلسه در هفته) تمرینات اصلاحی انجام دادند، درحالی‌که گروه کنترل فعالیت‌های معمول خود را پیگیری کردند. حس عمقی، تعادل و افت ناوی قبل و بعد از تمرینات با گونیامتر، تست تعادل شارپندرومبرگ و تست برودی اندازه‌گیری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS و آزمون‌های تحلیل کوواریانس و تی همبسته انجام شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که گروه تجربی در پس‌آزمون به طور معناداری بهبود در حس عمقی، شاخص افت ناوی و تعادل داشتند (P=0.000)، درحالی‌که گروه کنترل تفاوت معناداری نداشت (P>0.05). مقایسه بین‌گروهی نیز نشان داد که گروه‌های تجربی در این متغیرها عملکرد بهتری نسبت به گروه کنترل داشتند (P<0.05). نتیجه‌گیری: شش هفته تمرینات اصلاحی بهبود حس عمقی، تعادل و عملکرد حرکتی در دختران با کف پای صاف انعطاف‌پذیر را به همراه دارد. این نتایج نشان می‌دهد که تمرینات اصلاحی می‌تواند به بهبود تعادل ایستا و قرارگیری پا در این گروه سنی کمک کند.}, keywords_fa = {کف پای صاف, حس عمقی, کف پای صاف منعطف, تعادل ایستا}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-653-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-653-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2025} } @article{ author = {Mollahoseinipaghale, Saeed and Fallahzade, Milad and Amirseyfadini, Mohammadrez}, title = {An Adaptive Closed-loop Control Based Machine Learning For Rehabilitation Parkinson’s Patients}, abstract ={Background and Aims: Controlling hand tremors in neurological disorders like Parkinson's has gotten a lot of attention in recent decades. The number of theories about closed-loop deep brain stimulation is rapidly growing. The goal of this work is to offer a machine learning-based automated closed loop system for the rehabilitation of Parkinson's patients with hand tremor symptoms. Materials and Methods: In the current study, vibration was simulated using a mathematical model that included a muscle model, basal ganglia, cortex, and supplementary motor area. To manage hand tremor, the non-integer PID proportional controller, as well as the intelligent Proximal Policy Optimization (PPO) algorithm as a subset of reinforcement learning, are employed to adapt the coefficients.  Results: One of the advantages of the proposed method, aside from reducing hand tremor and automatic learning to use at various levels of the disease, which has yielded acceptable results when compared to other control methods, is its practical implementation in the real world due to the simplicity of the controller. The automatic adjustment of artificial intelligence network coefficients in the presented strategy (PPO) makes it simple to create intelligent system. Conclusion: The proposed intelligent system significantly reduces the side effects of continuous brain stimulation in the open-loop manner stimulation, in addition to optimizing output signals such as hand tremor compared to other controllers and being usable for all levels of the disease due to its adaptability.}, Keywords = {Parkinson’s Disease (PD), Deep Brain Stimulation (DBS), Reinforcement Learning (RL), Proximal Policy Optimization (PPO)}, volume = {23}, Number = {30}, pages = {1-25}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {کنترل حلقه بسته تطبیقی مبتنی بر یادگیری ماشین برای توان‌بخشی بیماران پارکینسونی}, abstract_fa ={ مقدمه و اهداف: در دهه‌های گذشته کنترل لرزش دست در بیماری‌های اختلالات عصبی مانند پارکینسون توجه زیادی را به خود جلب کرده است. تئوری‌های روش تحریک عمیق مغزی به‌صورت حلقه بسته به‌طور قابل‌توجهی در حال افزایش است. هدف از این مقاله، ارائه یک روش حلقه بسته خودکار برای توان‌بخشی بیماران پارکینسونی دارای علائم لرزش دست با استفاده از یادگیری ماشین است. مواد و روش: در مقاله حاضر از مدل ریاضی که شامل مدل عضله، عقده‌های قاعده‌ای (Basal ganglia)، قشر مغز و ناحیه حرکتی (Supplementary Motor Area) برای شبیه‌سازی لرزش استفاده‌شده است؛ و همچنین برای کنترل لرزش دست از کنترل‌کننده تناسبی-مشتق‌گیر-انتگرال‌گیر غیر صحیح (non-integer PID) و همچنین با استفاده از الگوریتم هوشمند Proximal Policy Optimization (PPO) به‌عنوان زیرمجموعه یادگیری تقویتی برای تنظیم ضرایب استفاده‌شده است. یافته‌ها: از مزایای روش پیشنهادی علاوه بر کاهش لرزش دست و یادگیری خودکار برای استفاده در سطح‌های مختلف بیماری که نتایج قابل قبولی نسبت به سایر روش‌های کنترلی داده است، پیاده‌سازی این روش به‌صورت عملی در دنیای واقعی به دلیل سادگی کنترل‌کننده و همچنین پیاده‌سازی آسان الگوریتم هوشمند به دلیل تنظیم خودکار ضرایب شبکه‌های هوش مصنوعی است. نتیجه‌گیری: سیستم هوشمند پیشنهادی علاوه بر بهینه‌سازی علائم خروجی مانند لرزش دست در مقایسه با سایر کنترل‌کننده‌ها و همچنین قابل‌استفاده برای تمام سطوح بیماری به دلیل تطبیقی بودن آن، باعث کاهش چشمگیر اثرات جانبی ناشی از تحریک مداوم مغز در روش تحریک مغز به‌صورت حلقه باز می‌شود.}, keywords_fa = {اختلال پارکینسونی, تحریک عمیق مغزی, یادگیری ماشین, یادگیری تقویتی, PPO}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-575-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-575-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2026} } @article{ author = {Khantan, Mina and Abdoli, Behrouz and Farsi, Alirez}, title = {Effects Of 10-Session Dual Transcranial Direct Current Stimulation (TDCS) On Professional Swimmers Performance, Mental Toughness And Perceived Exertion}, abstract ={Aim: Transcranial direct current stimulation (tDCS) is one of the newest methods in order to improve the athletic performance and mental preparation of professional athletes. In this study, we investigated the effects of 10-session unihemispheric concurrent dual-site anodal-tDCS (a-tDCS) of the primary motor cortex (M1) and dorsolateral prefrontal cortex (DLPFC), on swimming performance, mental toughness (MT) and perceived exertion. Methods: 20 male professional swimmers (Age: 19.00±2.86 yrs) were randomly divided into tDCS (n=10) and sham (n=10) groups. On the first day, the Mental Toughness Questionnaire (SMTQ), next day, the 100-meter freestyle swimming performance test, and the rate of perceived exertion scale (RPE) were evaluated as pre-tests. From the third day, 10 sessions of tDCS were applied, each session a current of 2mA for 20 min, half an hour after the usual swimming exercise, three days a week. 48 hrs following 10th session of tDCS, evaluations were repeated. ANCOVA was used for statistical analysis. Result: After 10 sessions of tDCS, swimming performance improved significantly; The total MT score increased significantly and no significant change was observed in RPE. Conclusion: Based on this, multi-session tDCS combined with regular training is recommended to improve swimmers performance and psychological aspects that could be considered as a brain conditioning method to increase mental toughness and sports performance.}, Keywords = {Brain Stimulation, Performance, Psychological Preparation, Professional Athlete, Mental Toughness}, volume = {23}, Number = {30}, pages = {26-44}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {اثر 10 جلسه تحریک دوگانه الکتریکی مغز (tDCS) بر عملکرد، سرسختی ذهنی و فشار ادراک‌شده شناگران حرفه‌ای}, abstract_fa ={مقدمه و هدف: تحریک جریان مستقیم فرا جمجمه‌ای (tDCS) از جدیدترین روش­ها جهت ارتقای عملکرد ورزشی و آمادگی روانی ورزشکاران حرفه­ای است. در پژوهش حاضر، اثرات 10 جلسه tDCS آندال، دوگانه هم‌زمان در یک نیمکره مغز، در نواحی قشر حرکتی اولیه (M1) و قشر پیش­پیشانی پشتی (DLPFC) را بر عملکرد شنا، سرسختی ذهنی و فشار ادراک‌شده بررسی کردیم. روش: 20 شناگر حرفه­ای مرد (سن: 86/2±00/19 سال) به‌صورت تصادفی به دو گروه tDCS (10=n) و شاهد (10=n) تقسیم شدند. روز اول، پرسش­نامه سرسختی ذهنی (SMTQ)، روز بعد آزمون عملکرد 100 متر شنای آزاد و مقیاس فشار ادراک‌شده (RPE) به­عنوان پیش‌آزمون مورد ارزیابی قرار گرفتند. از روز سوم، 10 جلسه tDCS، هر جلسه به مدت 20 دقیقه و شدت 2 میلی­آمپر، نیم ساعت پس از تمرین متداول شنا، سه روز در هفته اعمال شد. 48 ساعت پس از دهمین جلسه tDCS، ارزیابی­ها تکرار شدند. تجزیه­وتحلیل آماری با ANCOVA انجام شد. یافته‌ها: پس از ده جلسه tDCS، عملکرد شنا به‌طور معنی‌داری بهبود یافت؛ نمره کل سرسختی ذهنی به‌طور معنی‌داری افزایش یافت و تغییر معناداری در RPE مشاهده نشد. نتیجه‌گیری نهایی: بر این اساس، tDCS چند جلسه‌ای همراه با تمرینات متداول برای بهبود عملکرد شناگران و جنبه‌های روان‌شناختی توصیه شده که می‌تواند به­عنوان یک روش آماده­سازی مغزی برای بالا بردن سرسختی ذهنی و عملکرد ورزشی در نظر گرفته شود.}, keywords_fa = {تحریک مغز, عملکرد, آمادگی روانی, ورزشکار حرفه‌ای, سرسختی ذهنی}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-645-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-645-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2026} } @article{ author = {Fadaei, Masume and Anbarian, Mehr}, title = {Effects Of Quadriceps Muscle Fatigue On Electromyography Activity Of Lower Limb Muscles During Lifting Load}, abstract ={Background and Aims: The purpose of this study was to evaluate the effect of quadriceps muscle fatigue on electromyographic activity of selected lower limb muscles during lifting loads using different techniques. Methods: Surface electromyography activity of the rectus femoris, vastus latralis, vastus medialis, biceps femoris, semitendinous, gastrocnemius medialis and tibialis anterior muscles of 20 able-bodied women were recorded before and after the quadriceps muscle fatigue using leg-press movement, squat, stoop and strudel techniques with 20% of body weight. Analysis of Variance with repeated measures was used for data analyses (p<0.05). Results: After fatigue when lifting the load, the activity of the rectus femoris, vastus medialis, biceps femoris and gastrocnemius medialis in squat and stoop techniques was significantly different compared to before fatigue condition. But no significant difference was observed between the activity of any of the muscles before and after fatigue in the straddle method. Conclusion: According to the results, it seems that when quadriceps muscle fatigue, the use of straddle technique to lift the load is more appropriate.  }, Keywords = {Lifting Technique, Ergonomics, Muscle Activity, Muscle Fatigue}, volume = {23}, Number = {30}, pages = {45-60}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {تأثیر خستگی عضلات چهارسررانی بر فعالیت الکترومایوگرافی عضلات اندام تحتانی هنگام برداشتن بار}, abstract_fa ={مقدمه و هدف: هدف این مطالعه، ارزیابی تأثیر خستگی موضعی عضلات چهارسررانی بر فعالیت الکترومایوگرافی عضلات منتخب اندام تحتانی هنگام بلند کردن بار با تکنیک­های مختلف بود. روش: فعالیت الکترومایوگرافی سطحی عضلات راست­رانی، پهن خارجی، پهن داخلی، دوسررانی، نیم­وتری، دوقلو و درشت‌نئی قدامی 20 زن هنگام بلند کردن بار با تکنیک‌­های اسکوات، استوپ و استرادل با 20% وزن بدن قبل و پس از خستگی عضلات چهارسرران با استفاده از دستگاه پرس پا، ثبت شد. از روش آماری آنالیز واریانس با اندازه‌های تکراری برای تجزیه‌وتحلیل داده­ها استفاده شد (p<0.05). یافته‌ها: پس از خستگی، فعالیت عضلات راست رانی، پهن داخلی، دوسررانی و دوقلو در تکنیک‌های اسکوات و استوپ به‌طور معنا‌داری در مقایسه با قبل از خستگی متفاوت بود؛ اما تفاوت معناداری بین فعالیت هیچ‌یک از عضلات قبل و پس از خستگی در روش استرادل مشاهده نشد. نتیجه‌­گیری نهایی: با توجه به نتایج به نظر می‌رسد که هنگام خستگی عضلات چهارسررانی، استفاده از تکنیک استرادل برای بلند کردن بار مناسب‌تر باشد.  }, keywords_fa = {روش بلند کردن بار, ارگونومی, فعالیت عضلانی, خستگی عضلانی}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-539-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-539-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2026} } @article{ author = {Ghorbani, Maryam and Yaali, Rasoul}, title = {The Effect Of Foot Arch On The Stability And Movement Performance Of 18-25 Years Old Female Students}, abstract ={Aim: Different postural stability and functional movements may play an important role in secondary injuries in people with flexible flat feet compared to people with normal feet. However, the difference between static and dynamic stability and functional movements of people with and without flexible flatfeet has not been investigated. Therefore, the current study was conducted with the aim of comparing static and dynamic stability and functional movements of subjects with and without flexible flatfeet and examined the relationship between functional movements and static and dynamic stability. Methods: In the cross-sectional study, 96 subjects after evaluating the medial longitudinal arch of the foot with navicular drop test were divided into two groups, flexible flat feet group (n=25) and normal feet group (n=71). Functional performance using functional movements screening test, static stability using the Sharpened Romberg balance test, dynamic stability using the Y balance test were measured. In order to compare the parameters measured in two groups, non-parametric U-Mann-Whitney test was used. Results: The scores of functional movements and static stability in the normal feet group were significantly higher than the flexible flatfeet group (p≤0.05). The total score of the Y test was not significantly different between the two groups (p≥0.05). In the group of normal feet, a significant correlation was observed between functional movement scores and dynamic stability (p≤0.05). Conclusion: These results show that subjects with flexible flatfeet have different movement performance and static stability compared to subjects with normal feet, but they have similar dynamic stability. It may indicate that there is no connection between static and dynamic stability and these two functions are separate from each other.  }, Keywords = {Movement Performance, Static Stability, Dynamic Stability, Flexible Fat Feet}, volume = {23}, Number = {30}, pages = {61-79}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {اثر قوس کف پا بر ثبات و عملکرد حرکتی دانشجویان دختر 18-25 ساله}, abstract_fa ={مقدمه و هدف: ثبات وضعیت بدنی و عملکرد حرکتی متفاوت ممکن است در آسیب‌های ثانویه در افراد با کف پای صاف منعطف در مقایسه با افراد دارای کف پای نرمال نقش مهمی ایفاء کند. بااین‌حال تفاوت بین ثبات ایستا، پویا و عملکرد حرکتی افراد با و بدون کف پای صاف منعطف مورد بررسی قرار نگرفته است. لذا پژوهش حاضر با هدف مقایسه ثبات ایستا و پویا و حرکات کارکردی آزمودنی‌های با و بدون کف پای صاف منعطف انجام شده و ارتباط بین حرکات کارکردی با ثبات ایستا و پویا را بررسی می‌کند. روش‌: در این مطالعه مقطعی 96 آزمودنی پس از انجام ارزیابی قوس طولی داخلی کف پا با استفاده از آزمون افت ناوی در دو گروه کف پای صاف منعطف (25=n) و گروه کف پای نرمال (71=n) قرار گرفتند. عملکرد کارکردی با استفاده از آزمون غربالگری حرکات کارکردی؛ ثبات ایستا با استفاده از آزمون شارپند رومبرگ؛ ثبات پویا با استفاده از آزمون وای اندازه‌گیری شد. جهت مقایسه پارامترهای اندازه‌گیری شده در دو گروه از آزمون ناپارامتریک یومن‌ویتنی استفاده شد. یافته‌ها: نمرات حرکات کارکردی (05/0≥P؛ 85/0=d) و ثبات ایستا (05/0≥P؛ 25/0=η2) در گروه کف پای نرمال به‌طور معناداری بیشتر از گروه کف پای صاف منعطف بود. امتیاز کلی تست Y بین دو گروه تفاوت معناداری نداشت (05/0≤P؛ 002/0=η2). در گروه کف پای نرمال همبستگی معناداری بین نمرات حرکات کارکردی با ثبات پویا مشاهده شد (05/0≥p). نتیجه‌گیری: این نتایج نشان می‌دهد که افراد مبتلا به صافی کف پای منعطف نسبت به افراد با کف پای نرمال دارای عملکرد حرکتی و ثبات ایستای متفاوت اما ثبات پویای مشابه‌ای هستند. این نتایج می‌تواند بیانگر این باشد که ارتباطی بین ثبات ایستا و پویا وجود ندارد و این دو عملکرد از یکدیگر مجزا هستند.}, keywords_fa = {عملکرد حرکتی, ثبات ایستا, ثبات پویا, کف پای صاف منعطف}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-595-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-595-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2026} } @article{ author = {Shakoor, Elham and Amani, Sadegh and GHasemian, Ahmad and Mehrez, Ahm}, title = {The Effect Of Eight Weeks Circuit Resistance Training On Serum Levels BDNF And TNF-α In Sedentary Postmenopausal Women}, abstract ={Aim: Resistance exercises are suggested as a non-drug treatment to improve the complications of menopause (cognitive-nervous and inflammatory problems). The purpose of this study was to investigate the effect of eight weeks of Circuit resistance training on the serum levels of BDNF and TNF-α in sedentary postmenopausal women. methods: In this semi-experimental research, 30 postmenopausal women (age 54±3 years, body mass index 27.6±1.97 kg/m2) living in Tehran were randomly selected and assigned to two groups, Circuit resistance training groups (n=15) and control groups (n=15). Circuit Resistance training was performed for eight weeks, three sessions per week including 12 stations for the whole body with an intensity of 40-75%, one maximum repetition in three sets with repetitions between 8-12. 24 hours before and after the intervention, fasting blood was taken to measure BDNF and TNF-a were performed. Repeated measures ANOVA statistical method was used to analyze the data. Results: In the resistance training group, compared to the control group, there was a significant increase in the levels of BDNF (%13.99) and a significant decrease in the levels of TNF-a (%32.92) (P<0.05). Conclusion: According to the present study, it seems that low-to-moderate Circuit resistance training with increased BDNF and decreased TNF-a was able to improve cognitive-neural and inflammatory factors in postmenopausal women.}, Keywords = {Postmenopause, Resistance Training, Physical Inactivity, Nerve Growth Factor}, volume = {23}, Number = {30}, pages = {80-97}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {تأثیر هشت هفته تمرینات ورزشی مقاومتی دایره‌ای بر سطح سرمی BDNF و TNF-α زنان یائسه کم‌تحرک}, abstract_fa ={هدف: تمرینات ورزشی مقاومتی به‌عنوان درمان غیر دارویی جهت بهبود عوارض دوران یائسگی (مشکلاتی شناخی- عصبی و التهابی) پیشنهاد می‌شود. هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر هشت هفته تمرین مقاومتی دایره‌ای بر سطح سرمی BDNF و TNF-a در زنان یائسه کم‌تحرک بود. مواد و روش‌ها: در تحقیق نیمه تجربی حاضر تعداد 30 زن یائسه (میانگین سنی 3±54 سال، شاخص توده بدنی 27.6±1.97 کیلوگرم بر مترمربع) ساکن شهر تهران به‌صورت تصادفی انتخاب و در دو گروه تمرین مقاومتی دایره‌ای (15n=) و کنترل (15n=) قرار داده شدند. تمرین مقاومتی دایره‌ای به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته شامل 12 ایستگاه برای کل بدن با شدت 75-40 درصد یک تکرار بیشینه در سه ست با تکرارهای بین 12-8 انجام شد.24 ساعت قبل و بعد از مداخله خون‌گیری به‌صورت ناشتا به‌منظور سنجش BDNF و TNF-a انجام گرفت. جهت تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از روش آماری Repeated measures ANOVA استفاده شد. یافته‌ها: در گروه تمرین مقاومتی دایره‌ای نسبت به گروه کنترل افزایش معناداری در سطوح BDNF (%13.99) و کاهش معنی‌داری در سطوح TNF-a (%32.92) نشان داده شد (P<0/05). نتیجه‌گیری: با توجه به مطالعه حاضر به نظر می‌رسد تمرینات مقاومتی دایره‌ای با شدت کم تا متوسط با افزایش BDNF و کاهش TNF-a توانسته سبب بهبودی در عامل رشد عصبی و التهابی در زنان یائسه گردد.}, keywords_fa = {یائسگی, تمرینات مقاومتی, بی‌تحرکی, عوامل رشد عصبی}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-669-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-669-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2026} } @article{ author = {Moghadasi, Afshi}, title = {The Effect Of Comprehensive And Local Corrective Exercises On Foot Posture Index In Individuals With Flexible Flat Foot: A Randomized Controlled Trial}, abstract ={Introduction and aim: Strengthening the intrinsic foot muscles is effective in controlling pronation. However, the effects of strengthening other muscle groups remain unknown. The purpose of this study was to determine the effect of comprehensive and local corrective exercises on foot posture index (FPI) in people with flexible flat foot. Methods: Forty-four students referring to Neshat corrective exercises center in Ilam city with a foot posture index score between 6 and 12 were selected as a statistical sample and stratified randomly divided into four groups of intrinsic exercises, intrinsic + extrinsic exercises, comprehensive corrective exercises (CCE) and control. The FPI was measured in the pre-test, at the end of the sixth week and at the end of the twelfth week. The mixed model analysis of variance test was used to analyze the data. Results: The results showed that there was a significant decrease in the FPI in the exercise groups compared to the control group (P<0.05). There was no significant difference between the intrinsic and intrinsic + extrinsic groups in the right (P=0.980) and left (P=0.965) foots. FPI in the CCE group showed a significant decrease compared to all groups (P<0.05). Conclusion: CCE, considering the principle of chain reactions of the human body and focusing on the activation of all the distal and proximal muscles effective in misalignment, is more effective than local exercises in correcting the flatness of a flexible foot.  }, Keywords = {Flat Foot, Exercise, Intrinsic Muscles, Chain Reactions, Misalignment.}, volume = {23}, Number = {30}, pages = {98-120}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {تأثیر تمرینات اصلاحی جامع و موضعی بر شاخص پاسچر پا در افراد مبتلا به کف پای صاف منعطف: کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده}, abstract_fa ={مقدمه و هدف: کف پای صاف منعطف یکی از شایع‌ترین ناهنجاری‌های پا است که می‌تواند منجر به اختلال در عملکرد راه رفتن و دردهای مزمن شود. تقویت عضلات موضعی کف پا در کنترل پرونیشن مؤثر است؛ بااین‌حال، تأثیر تمرینات جامع که شامل تقویت سایر گروه‌های عضلانی دیستال و پروگزیمال نیز باشد، هنوز به‌طور کامل مشخص نیست. هدف این مطالعه تعیین تأثیر تمرینات اصلاحی جامع و موضعی بر شاخص پاسچر پا در افراد مبتلا به کف پای صاف منعطف بود. روش: 44 نفر از دانش‌آموزان مراجعه‌کننده به مرکز تمرینات اصلاحی نشاط شهر ایلام با نمره شاخص پاسچر پا بین ۶ تا ۱۲، به‌صورت تصادفی طبقه‌ای در چهار گروه تقسیم شدند: تمرینات اینترینسیک، تمرینات اینترینسیک + اکسترینسیک، تمرینات اصلاحی جامع و کنترل. شاخص پاسچر پا در پیش‌آزمون و پایان هفته‌های ششم و دوازدهم اندازه‌گیری شد. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس مدل ترکیبی انجام شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که در گروه‌های تمرین نسبت به گروه کنترل کاهش معناداری در شاخص پاسچر پا ایجادشده است (05/0>P). گروه جامع کاهش معناداری را نسبت به‌تمامی گروه‌ها نشان داد (05/0>P). بین دو گروه اینترینسیک و اینترینسیک + اکسترینسیک در پای راست (980/0=P) و چپ (965/0=P) اختلاف معناداری مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: تمرینات اصلاحی جامع با فعال‌سازی تمامی عضلات دیستال و پروگزیمال و بهره‌گیری از اصل واکنش‌های زنجیره‌ای بدن، مؤثرتر از تمرینات موضعی در اصلاح کف پای صاف منعطف است و می‌تواند به‌عنوان برنامه تمرینی توصیه‌شده برای پیشگیری و اصلاح این ناهنجاری مورد استفاده قرار گیرد.  }, keywords_fa = {کف پای صاف, ورزش, عضلات اینترینسیک, واکنش‌های زنجیره‌ای, ناراستایی}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-666-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-666-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2026} } @article{ author = {Salehpour, Mojtaba and Rezvani, Faezeh and Hatami, Farzane}, title = {The Effect Of Six Weeks Of TRX Training On Serum GDNF Protein Level Of Elderly Women}, abstract ={Background: GDNF protein that is effective in neurocognitive plasticity and sarcopenia, increases with resistance training. The aim of the research is the effect of six weeks of TRX training on the GDNF protein level in the serum of elderly women. Materials and methods: The purpose of the research is applied with a semi-experimental method including pre-test-post-test with control group.28 elderly women from retirement center of Teacher Training University,Shahid Rajaei, were randomly assigned to the experimental group (n=15) with an average age of 60.86±5.60,BMI 27.65±4.22 ,control group (n=13) with an average age of 64.38±4.03,BMI 28.33 ± 2.18. In the first and last weeks, upper and lower body strength tests and GDNF protein levels were measured by ELISA kit .Shapiro-Wilk test for normality of data distribution,Levin test for homogeneity of variances,one-way analysis of covariance test (P<0.05) were performed to test hypotheses with spss24 software. Results: Covariance analysis of upper and lower body strength were significantly different between groups (P<0.05).In adjusted averages,the GDNF protein level in the experimental group (443.102±15.751) is significantly higher than the control group (209.756±17.029)(P<0.05). Conclusion: Six weeks of TRX training had a significant effect on the amount of GDNF protein, upper and lower body strength of elderly women, and can probably be effective in reducing or delaying sarcopenia.}, Keywords = {TRX,GDNF,Elderly Women, Physical Fitness}, volume = {23}, Number = {30}, pages = {121-139}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {تأثیر شش هفته تمرین TRX بر میزان پروتئین GDNF سرم خون زنان سالمند}, abstract_fa ={مقدمه: پروتئین GDNF در شکل‌پذیری عصبی شناختی و سارکوپنی مؤثر است و با تمرین مقاومتی افزایش می‌یابد. تمرین TRX نیز موجب بهبود عملکرد و روحیه سالمندان می‌شود. هدف پژوهش تأثیر شش هفته تمرین TRX بر میزان پروتئین GDNF سرم خون زنان سالمند است. روش تحقیق: هدف پژوهش، کاربردی با روش نیمه تجربی شامل پیش‌آزمون– پس‌آزمون با گروه کنترل است. 28 زن سالمند کانون بازنشستگی دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی به‌طور تصادفی در گروه تجربی (15n=) با میانگین سنی 60/5± 86/60، BMI 22/4± 65/27 و گروه کنترل (13n=) با میانگین سنی 03/4±38/64، BMI18/2± 33/28 قرار گرفتند. هفته اول و ششم آزمون‌ قدرت بالاتنه، پایین‌تنه و میزان پروتئین GDNF به روش الایزا اندازه گرفته شد. آزمون شاپیرو-ویلک جهت طبیعی بودن توزیع داده‌ها، آزمون لوین جهت همگنی واریانس‌ها و آزمون تحلیل کوواریانس یک‌راهه (05/0>P) جهت آزمون فرضیه‌ها با نرم‌افزار spss24 انجام شد. یافته‌ها: نتایج تحلیل کوواریانس قدرت بالاتنه و پایین‌تنه بین دو گروه تفاوت معناداری داشت (05/0>P). در میانگین‌های تعدیل‌شده، میزان پروتئین GDNF گروه تجربی (751/15±102/443) به‌طور معناداری بیشتر از گروه کنترل (029/17± 756/209) است (05/0>P). نتیجه‌گیری: شش هفته تمرین TRX بر میزان پروتئین GDNF زنان سالمند، قدرت بالاتنه و پایین‌تنه تأثیر معناداری داشت و احتمالاً می‌تواند در کاهش و یا به تأخیر انداختن سارکوپنی مؤثر باشد.}, keywords_fa = {TRX, GDNF, زنان سالمند, آمادگی جسمانی}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-659-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-659-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2026} } @article{ author = {Nikooie, Rohollh and hajmalek, Bahareh and Moflehi, Dariush and nejadvaziri, Amir}, title = {Effect Of insulin Resistance On Substrate Selection During Exercise In Inactive Diabetic Cbese Women}, abstract ={Aim: This semi-experimental study aimed to investigate the effect of insulin resistance on substrate selection during exercise in obese diabetic women. Methods: 24 inactive obese women, including control (C; n=8,BMI=31.03±1.18), non-insulin resistance (NIR;n=8,BMI=30.91±0.78), and insulin resistance (IR, n=8,BMI=31.57±0.91) groups, were purposely selected and performed a standard incremental test with an initial workload of 50 W and increased in the workload of 20 W every three minutes. Respiratory gases were collected throughout the test. Cross-over point (COP), a point at which the metabolic substrate changes from fat to carbohydrates, and FATmax point at which fat has the highest contribution to energy supply, were determined. Heart rate and oxygen consumption corresponding to COP and FATmax, points were calculated and compared among the groups using one-way analysis of variance (ANOVA). Results: In both diabetic groups, heart rate (P<0.001) and oxygen consumption (P<0.001) corresponding to COP were significantly lower compared to the C. Both variables had lower values in the IR compared to the NIR (P<0.001). In both diabetic groups, oxygen consumption corresponding to the FATmax point was significantly lower compared to the C (P<0.001) and had lower values in IR compared to the NIR (P<0.001). Conclusion: In general, the results of the present study showed that insulin resistance is associated with more reliance on carbohydrates and diminished fat oxidation at submaximal exercise intensities.}, Keywords = {Insulin Resistance, Substrate Selection, FAmax point, Crossover Point, Obesity}, volume = {23}, Number = {30}, pages = {140-160}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {اثر مقاومت به انسولین بر انتخاب سوبسترای مصرفی حین تمرین در زنان چاق}, abstract_fa ={زمینه و هدف: هدف از انجام پژوهش نیمه تجربی حاضر، بررسی اثر مقاومت به انسولین بر انتخاب سوبسترای مصرفی حین تمرین در زنان چاق دیابتی بود. روش: 24 زن غیرفعال چاق به‌طور هدفمند انتخاب و در سه گروه سالم (n=8,BMI=31.03±1.18)، دیابتی غیر مقاوم به انسولین (n=8,BMI=30.91±0.78) و دیابتی مقاوم به انسولین (n=8,BMI=31.57±0.91) در تحقیق شرکت و یک آزمون فزاینده استاندارد را با بار کاری اولیه 50 وات و افزودن 20 وات به بارکاری هر 3 دقیقه تا وقوع واماندگی، انجام دادند. گازهای تنفسی در خلال آزمون جمع‌آوری شد. FATmax به‌عنوان نقطه‌ای که چربی بیش‌ترین سهم را در انرژی مصرفی تمرین دارد و نقطه تقاطع چربی و کربوهیدرات به‌عنوان نقطه‌ای که سوخت غالب از چربی به کربوهیدرات تغییر می‌کند، تعیین و اکسیژن مصرفی و ضربان قلب معادل با آن‌ها استخراج روش آنالیز واریانس یک‌راهه با هم مقایسه شدند. نتایج: مقادیر اکسیژن مصرفی و ضربان قلب معادل با نقطه تقاطع چربی و کربوهیدرات در هر دو گروه دیابتی نسبت به گروه کنترل پایین‌تر در گروه مقاوم به انسولین نسبت به گروه غیرمقاوم به انسولین و سالم به‌طور معنی‌دار پایین‌تر بود (همه P ˂0.05). اکسیژن مصرفی معادل با نقطه FATmax گروه غیرمقاوم به انسولین و مقاوم به انسولین نسبت به گروه کنترل نیز پایین‌تر بود (همه P ˂0.05) و دو گروه دیابتی باهم تفاوتی نداشت. نتیجه‌گیری: به‌طورکلی نتایج حاکی است که مقاومت به انسولی}, keywords_fa = {مقاومت به انسولین, انتخاب سوبسترا, FATmax point, Cross over point, چاقی}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-663-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-663-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2026} } @article{ author = {Arabmomeni, Allahyar and Ramazani, Marzieh}, title = {A Comparison Of The Effects Of Core Stabilization Functional, EMS And Combined Exercises On Pelvic Floor Muscles Strength And Endurance In Patients With Rectal Prolapse}, abstract ={Background and Objective: Rectal prolapse, characterized by the protrusion of the internal anal wall, is a debilitating condition often associated with pelvic floor muscle weakness. The present study aimed to compare the effects of functional core stability exercises, electrical muscle stimulation (EMS), and a combination of these modalities on pelvic floor muscle strength and endurance in women with rectal prolapse. Methodology: This quasi-experimental study employed a pretest–posttest design. A total of 48 women with rectal prolapse from Isfahan were selected through convenience sampling and randomly assigned to four groups: functional exercise, EMS exercise, combined exercise and control. The intervention program lasted eight weeks, with three 60-minute sessions per week. Outcome variables were assessed before and after the intervention. Data were analyzed using multivariate analysis of covariance (MANCOVA) followed by Bonferroni post hoc tests. Results: The findings demonstrated a significant improvement in pelvic floor muscle strength and endurance in both the EMS and combined exercise groups (P≤0.05). Although the functional exercise group showed an increase in muscle strength, this change did not reach statistical significance (P>0.05). Furthermore, the combined training group exhibited significantly greater improvements across variables compared to the EMS-only and functional-only groups (P≤0.05). Conclusion: These results suggest that integrating electrical stimulation with functional training provides superior benefits in enhancing pelvic floor muscle strength and endurance in women with rectal prolapse. Therefore, rehabilitation centers, physicians, and therapists are encouraged to adopt such combined approaches as an effective strategy for improving clinical outcomes in this patient population}, Keywords = {Rectal Prolapse, Functional Exercises, EMS Exercises, Pelvic Floor Muscles}, volume = {23}, Number = {30}, pages = {161-181}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {مقایسه تأثیر تمرینات فانکشنال ثبات مرکزی، EMS و ترکیبی بر قدرت و استقامت عضلات کف لگن در بیماران مبتلا به پرولاپس رکتوم}, abstract_fa ={مقدمه و هدف: بیماری پرولاپس رکتوم عارضه افتادگی دیواره داخلی مقعد است که از مهم‌ترین علل ایجاد آن ضعف عضلات کف لگن است. این پژوهش با هدف مقایسه تأثیر تمرینات فانکشنال ثبات مرکزی، EMS و ترکیبی بر قدرت و استقامت عضلات کف لگن در بیماران مبتلا به پرولاپس رکتوم انجام شد. روش: در این پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش‌آزمون ـ پس‌آزمون و گروه کنترل، 48 زن مبتلا به بیماری پرولاپس رکتوم شهر اصفهان به‌صورت در دسترس انتخاب و تصادفی در 4 گروه؛ تمرین فانکشنال، تمرین EMS، تمرین ترکیبی (فانکشنال+ EMS) و کنترل تقسیم شدند. برنامه تمرین 8 هفته، هر هفته سه جلسه و هر جلسه به مدت حدود 60 دقیقه انجام شد. سنجش متغیرهای مطالعه قبل و بعد از انجام برنامه تمرینی انجام شد. جهت آزمون معناداری تفاوت‌های میانگین گروه‌ها از روش آماری تجزیه‌وتحلیل کواریانس چند متغیری و آزمون تعقیبی بنفرونی استفاده شد. یافته‌ها: نتایج مطالعه، افزایش معنادار قدرت و استقامت عضلات کف لگن را دو گروه تمرینات EMS و ترکیبی نشان داد (05/0≥P). بااین‌حال در گروه تمرینات فانکشنال، اگرچه افزایش قدرت عضلات کف لگن مشاهده شد، ولی این افزایش معنادار نبود (05/0≤P). همچنین، تغییرات ایجادشده ناشی از گروه ترکیبی بر متغیرها به‌طور معناداری بیشتر از دو گروه‌ دیگر بود (05/0≥P). نتیجه‌گیری: این نتایج نشان‌دهنده ﺗﺄﺛﻴﺮ تحریک الکتریکی همراه با تمرین فانکشنال ﺑﺮ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻀﻼت کف لگن است. ازاین‌رو، پیشنهاد می‌شود، مراکز ورز}, keywords_fa = {پرولاپس رکتوم, تمرینات فانکشنال, تمرینات EMS, عضلات کف لگن}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-640-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-640-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2026} } @article{ author = {riasaty, fadia and rajabi, reza and zandi, shahrzad and seidi, fo}, title = {The Effect And Sustainability Of Corrective Exercises, Postural Reeducation And Combined Program On Core Stability In People With Lumbar Hyperlordosis}, abstract ={Background and Aim: The aim of this study was to compare the effect and sustainability of eight weeks corrective exercises, postural reeducation and their combination on core stability in young females with lumbar hyperlordosis. Methods: 55 female students with increased lumbar lordosis randomly divided into four groups (corrective exercise, postural reeducation,combination of exercise and postural reeducation and control). The degree of lordosis was measured by a flexible ruler and core muscls endurance by Mcgill tests before and after eight weeks, and then after  eight weeks of follow-up.  Results: The results of repeated measure of ANOVA test indicated a significant difference between pre-test and post-test in study groups in reducing core stability. The results showed that pretest and posttest of exercise group compred with the postural reeducation and control group had a significant difference in core stability (p <0.05). In terms of sustainability the results showed that the difference between the exercise group and combined group with the control group was significant core stability score (p <0.05). Conclusion: It seems that the use of corrective exercises, combined and postural reeducation program, are likely to be effective in improving core stability in young females with lumbar hyperlordosis, but the effect of the combined program was more than the other interventions.  }, Keywords = {Core Stability ,Lordosis, Sustainability}, volume = {23}, Number = {30}, pages = {182-212}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {مقایسه اثر و ماندگاری تمرینات اصلاحی، بازآموزی پوسچر و ترکیبی بر ثبات مرکزی افراد مبتلا به لوردوز افزایش یافته کمری}, abstract_fa ={هدف: هدف مطالعه حاضر مقایسه اثر و ماندگاری هشت هفته تمرینات اصلاحی، بازآموزی پوسچر و ترکیبی در میزان ثبات مرکزی زنان جوان مبتلا به لوردوز کمری افزایش یافته است. روش‌ها: 55 دانشجوی زن مبتلا به لوردوز افزایش یافته کمری به‌صورت تصادفی در قالب چهار گروه (تمرین، بازآموزی پوسچر، ترکیبی و کنترل) تقسیم شدند.. درجه لوردوز هر فرد توسط خط کش منعطف و استقامت عضلات مرکزی توسط آزمون‌های مک گیل قبل و بعد از انجام هشت هفته مداخله و سپس بعد از هشت هفته در پی گیری اندازه‌گیری شد. یافته‌ها: نتایج آزمون آنالیز واریانس تکرارشونده حاکی از تفاوت معنی‌دار در پیش‌آزمون و پس‌آزمون، گروه‌های تحقیق بود. نتایج نشان داد که پیش‌آزمون و پس‌آزمون گروه تمرین در مقایسه با گروه بازآموزی و کنترل در میزان ثبات مرکزی دارای اختلاف معنی‌دار بوده است (p<0.05). از لحاظ ماندگاری نیز نتایج نشان داد که تفاوت گروه تمرین و ترکیبی با کنترل در میزان ثبات مرکزی معنی‌دار بوده است (p<0.05). نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد استفاده از کلیه برنامه‌های تمرینات اصلاحی، بازآموزی پوسچر و ترکیبی احتمالاً در بهبود ثبات مرکزی در زنان جوان مبتلا به لوردوز افزایش یافته کمری مؤثر بوده اما تأثیر برنامه ترکیبی بیش از سایر مداخلات بود.  }, keywords_fa = {ثبات مرکزی, لوردوز, ماندگاری}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-643-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-643-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2026} } @article{ author = {Barghamadi, Mohsen and Parsa, Roghayeh and Fatollahi, Amir}, title = {Comparison Of Effects Of two Type Resistance Exercises On Vertical Force And Impulse Caused By Diagonal Blows On The Spike Skill Of Female Volleyball Players}, abstract ={Background and Aims: Volleyball players apply force at short speed more oblique strokes to the ball so that it lands quickly on the ground.The aim of the present study is to compare the effects of two types of resistance training with cable and barbells on vertical force and impulse caused by oblique strokes in the spike of female volleyball. Materials and Methods: The present study method was semi-experimental. The statistical population of this study included 45 female volleyball players from Mohaghegh University. The statistical samples was divided into three groups of 15 people in the training groups 1 with barbell, dumbbell, medicine­ training ­­tools, and groups 2 with­­  training with cable bodybulding equipment, and the third group in as control group. Force plate was used to record ground reaction forces.The table was used to adjust the height diagonal shots, the invisible string and the volleyball ball for the dominant hand shot volleyball players. Results: The effects of the force resulting from the diagonal impact on the ball on the vertical ground reaction force were significant in the group1 (p< 0.008) and not significant in group 2 (p< 0.133).The effect of the impulse time factor in the strength training group on the vertical component of the ground reaction force was significant in group1 (P<0.030) and in group 2 (P<0.023). Conclusion: combined strength training with barbell and medicine increases power in diagonal shots and produces maximum vertical force in a shorter time to the ball in diagonal spike shots in volleyball.}, Keywords = {Ground Reaction Force, Impulse, Strength Training}, volume = {23}, Number = {30}, pages = {213-228}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {مقایسه تأثیرات دو نوع تمرینات مقاومتی بر نیروی عمودی و ایمپالس ناشی از ضربه مورب در مهارت اسپک والیبالیست‌های دختر}, abstract_fa ={مقدمه­ و اهداف: بازیکنان والیبال با اعمال نیرو در سرعت زمانی کوتاه ضربات مورب‌تری را بر روی توپ انتقال می­دهند تا با سرعت در زمین فرود آید. هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثرات دو نوع تمرینات مقاومتی با دستگاه‌های بدن‌سازی سیم‌کش و هالتر بر نیروی عمودی و ایمپالس ناشی از ضربه مورب در مهارت اسپک در والیبالیست­های دختر است. مواد و روش: روش پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل 45 نفر دختر والیبالیست دانشگاه محقق اردبیلی بود. نمونه آماری در سه گروه 15 نفره در گروه‌های مداخله تمرین قدرتی 1 با ابزار تمرینی هالتر، دمبل، مدیسن و گروه 2 مداخله تمرین قدرتی با دستگاه‌های بدن‌سازی سیم‌کش و گروه سوم در قالب گروه کنترل مشخص شدند. از صفحه نیروی نیرو سنجی برای ثبت نیروهای عکس‌العمل زمین استفاده شد. میز جهت تنظیم ارتفاع برای ضربه‌های مورب، نخ نامریی و توپ والیبال برای ضربه دست­ برتر بازیکنان استفاده شد.  یافته­‌ها: تأثیرات نیروی حاصله از ضربه مورب بر توپ در راستای نیروی عمودی عکس‌العمل زمین در گروه‌ها 1 معنادار بود (008/0 < p) و در گروه 2 معنادار نبود (133/0p< ). اثر عامل زمان ایمپالس در گروه تمرین قدرتی در مؤلفه‌ی عمودی نیروی عکس‌العمل زمین در گروه 1 (030/0< p) و در گروه 2 (023/0< p) معنادار بود.  نتیجه‌­گیری: به نظر می­رسد تمرینات ترکیبی قدرتی هالتر و مدیسین بال سبب افزایش نیرو در ضربات مورب و تولید نیروی بیشینه عمودی طی زمان کوتاه‌تری به توپ در ضربه مورب اسپک والیبالیست­ها می­شود.}, keywords_fa = {نیروی عکس‌العمل, ایمپالس, تمرین قدرتی}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-610-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-610-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2026} } @article{ author = {Heydari, RanaSadat and Sahebozamani, Mansour and KarimiAfshar, Fatemeh}, title = {Randomized Controlled Study Of The Effect Of Suspended Core Stability Exercises On Balance, Core Stability And Pain In The Female With Non-Specific Chronic Low Back Pain}, abstract ={Introduction and Purpose: Core stability is crucial for preventing and alleviating low back pain. Therefore, this study aims to examine the effects of suspended core stability exercises on the static and dynamic balance, core stability, pain level in females with Non-Specific Chronic Low Back Pain (NSCLBP). Methodology: 21 females with NSLBP were randomly divided into experimental(n:11, age:35/1±8/2) and control (n:11, age:32/9±7/6) groups. The static and dynamic balance, core stability, pain level were measured by Biodex balance system, valid tests of Core stability and Visual analogue scale (VAS) respectively. Mixed ANOVA were used for data analysis. Results: Based on the results of the study, unlike the control group, there was a significant difference in static and dynamic balance, core stability, pain level variables from pre-test to post-test in the experimental group. Also, this difference was observed between the experimental and control groups(P≤0/05). Conclusion: According to the results of this research, Suspended Core Stability Exercises with TRX, may improve core stability, static and dynamic balance and decrease pain in female with NSCLBP. This may be due to the instability of these exercises, which enhances muscle activation in the core while also involving changes in body position and movements of the upper and lower limbs.}, Keywords = {Suspension Exercises, Core Stability, Postural Control, Low Back Pain}, volume = {23}, Number = {30}, pages = {229-249}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {مطالعه کارآزمایی بالینی تأثیر ثبات مرکزی معلق بر تعادل، پایداری مرکزی و درد زنان مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی}, abstract_fa ={مقدمه و هدف: پایداری ناحیه مرکزی برای پیشگیری و بهبود کمردرد ضروری است؛ بنابراین هدف از این مطالعه بررسی تأثیر تمرینات ثبات مرکزی معلق بر تعادل ایستا و پویا، پایداری مرکزی و درد زنان مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی است. روش بررسی: 21 زن مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی به‌طور تصادفی در گروه­های تجربی (11 نفر، سن: 2/8±1/35) و شاهد (10 نفر، سن: 6/7±9/32) قرار گرفتند. تعادل ایستا و پویا، پایداری مرکزی، درد به ترتیب با استفاده از آزمون­های معتبر پایداری ناحیه مرکزی، شاخص اندازه­گیری میزان درد و دستگاه تعادل‌­سنج بایودکس اندازه‌­گیری شد. از آزمون آماری تحلیل واریانس ترکیبی جهت آنالیز داده‌­ها استفاده گردید. یافته‌­ها: بر اساس یافته­‌های مطالعه، در گروه تجربی برخلاف گروه شاهد، تفاوت معنی­داری در متغیرهای تعادل ایستا و پویا، پایداری مرکزی، درد از پیش­‌آزمون به پس­آزمون وجود داشت؛ همچنین این تفاوت بین گروه تجربی و شاهد نیز مشاهده گردید (05/0≥P). نتیجه‌­گیری: مطابق نتایج حاصل، تمرینات ثبات مرکزی تی­آر ایکس ممکن است منجر به بهبود هم‌زمان پایداری مرکزی، تعادل ایستا و پویا و کاهش درد زنان مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی شود. دلیل آن می­‌تواند خاصیت بی­ثباتی این تمرینات و افزایش فعال‌سازی عضلات ناحیه مرکزی بدن هم‌زمان با تغییر وضعیت بدن و اجرای حرکات اندام فوقانی و تحتانی باشد.}, keywords_fa = {تمرینات معلق, پایداری مرکزی, کنترل قامت, کمردرد}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-642-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-642-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2026} } @article{ author = {saadatian, abouzar and farzami, Mohmood and negahderi, Asm}, title = {The Effect Of 8 Weeks Of Yumi Ho Massage On The Forward Head Angle And Kyphosis Of 13-17-Year-Old Male Students}, abstract ={Aim: Upper cross syndrome leads to widespread changes such as head forward, increased cervical lordosis, back kyphosis, round shoulder. Correcting musculoskeletal abnormalities and providing appropriate activities and movements to eliminate such disabilities and inefficiencies is of particular importance. Therefore, the purpose of this research is to investigate the effect of massage therapy on upper cruciate syndrome in male students. Methods: In this research, 30 students with upper cruciate syndrome were divided into 2 groups (massage group (15 people) - control group (15 people)). The amount of head forward was evaluated with a camera and back kyphosis was evaluated with a flexible ruler method, and then for 8 weeks of Yomi Ho therapy massage, SPSS version 24 software was used to analyze the data of this research. Results: The results of multivariate and univariate covariance analysis showed that there is a significant difference between the two massage therapy groups and the control group in forward head (P<0.001) and kyphosis variables (P<0.001). Conclusion: The results of the present study showed that Yumi Ho therapy massage is an effective method in improving upper cruciate syndrome and especially on forward head and kyphosis abnormalities.  }, Keywords = {Dropped Head Syndrome, Kyphosis, Massage Therapy, Students}, volume = {23}, Number = {30}, pages = {250-267}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {تأثیر 8 هفته ماساژ یو می هو تراپی بر زاویه سر به جلو و کایفوز دانش‌آموزان پسر 13 الی 17 ساله}, abstract_fa ={مقدمه و هدف: سندروم متقاطع فوقانی به بروز تغییرات گسترده‌ای مانند سر به جلو افزایش لوردوز گردنی، کایفوز پشتی، شانه، گرد، منجر می‌شود. اصلاح ناهنجاری اسکلتی عضلانی و ارائه فعالیت‌ها و حرکات مناسب جهت رفع این‌گونه ناتوانی‌ها و ناکارآمدی‌ها از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. لذا هدف از تحقیق حاضر بررسی اثر ماساژ درمانی بر سندروم متقاطع فوقانی دانش‌آموزان پسر است. روش‌شناسی: در این تحقیق تعداد 30 دانش‌آموز مبتلا به سندروم متقاطع فوقانی در قالب 2 گروه (گروه ماساژ (15 نفر)- گروه کنترل (15 نفر)) تقسیم شدند. میزان سر به جلو با دوربین عکس‌برداری و کایفوز پشتی با روش خط کش منعطف ارزیابی شد و سپس به مدت 8 هفته ماساژ یومی هو تراپی جهت تجزیه‌وتحلیل داده‌های این پژوهش از نرم‌افزار SPSS نسخه 24 استفاده شد. یافته‌ها: نتایج تحلیل کوواریانس چند متغیره و تک متغیره نشان داد بین دو گروه ماساژتراپی و گروه کنترل، در متغیرهای سر به جلو (001/0>p) و کایفوز (001/0>p) تفاوت معنادار وجود دارد. نتیجه‌گیری نهایی: نتایج پژوهش حاضر نشان داد ماساژ یو می هو تراپی روش مؤثر در بهبود سندروم متقاطع فوقانی و به‌ویژه روی ناهنجاری‌های سر به جلو و کایفوز می‌باشند.}, keywords_fa = {سندروم افتادگی سر, کایفوز, ماساژ درمانی, دانش‌آموزان}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-676-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-676-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2026} } @article{ author = {Ashrafizadeh, Mohadeseh and Norasteh, Ali Asghar}, title = {The Effect Of Feedback Interventions On Lower Limb Mechanics And Performance In people With Motor Control Deficits In Jump-Landing Movements: a Systematic Review}, abstract ={Introduction & Aim: Motor control deficits such as dynamic knee valgus and quadriceps dominance are recognized as key modifiable risk factors for lower-limb injuries. Feedback-based training has been proposed as an effective strategy to correct high-risk biomechanics. This systematic review aimed to investigate the effects of feedback interventions on lower-limb mechanics and performance during jump-landing movements Methods: A comprehensive search was conducted in international databases (PubMed, Scopus, Science Direct, Google Scholar) and national databases (Magiran, Irandoc) from 2000 to 2023. Studies were included if they examined the effects of any form of feedback on healthy individuals with lower-limb motor control deficits. From an initial 540 retrieved articles, 20 studies met the inclusion criteria after screening and full-text review. Results: Most studies reported that feedback, particularly external or real-time feedback, led to increased flexion angles of the hip and knee in the sagittal plane during jump-landing. The findings regarding frontal plane mechanics were inconsistent: some studies showed a reduction in knee valgus angle, while others reported no significant change. A majority confirmed a reduction in peak vertical ground reaction force following feedback. However, limited studies assessed performance outcomes such as jump height or reactive strength index, and their findings were contradictory. Conclusion: Feedback interventions appear effective in improving biomechanical risk factors related to lower-limb injury during jump-landing tasks; however, their impact on functional performance remains unclear. Further research is required to determine long-term retention and performance outcomes.  }, Keywords = {Valgus Knee, Dynamic Knee Valgus, Quadriceps Dominancy, Biomechanics, Kinematic, Performance And Feedback}, volume = {23}, Number = {30}, pages = {268-290}, publisher = {Kharazmi University}, title_fa = {اثر مداخلات بازخوردی بر مکانیک اندام تحتانی و عملکرد در افراد با نقص کنترل حرکتی در حرکات پرش-فرود: مطالعه مروری نظام‌مند}, abstract_fa ={مقدمه و هدف: نقص‌های کنترل حرکتی مانند ولگوس پویا‌ی زانو و غلبه عضله چهار سر ران از مهم‌ترین عوامل قابل تعدیل در بروز آسیب‌های اندام تحتانی محسوب می‌شوند. به‌کارگیری بازخورد به‌عنوان یک مداخله آموزشی برای اصلاح الگوهای پرخطر حرکتی پیشنهادشده است. هدف مطالعه حاضر، بررسی اثر مداخلات بازخوردی بر مکانیک اندام تحتانی و عملکرد، هنگام انجام حرکات پرش فرود بود. روش: جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های بین‌المللی PubMed، Scopus، ScienceDirect، Google Scholar و پایگاه‌های داخلی مگیران و ایرانداک طی سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۳ انجام شد. مطالعاتی وارد شدند که اثر هر نوع بازخورد را بر افراد سالم دارای نقص کنترل حرکتی اندام تحتانی بررسی کرده بودند. از میان ۵۴۰ مقاله اولیه، در نهایت ۲۰ مطالعه پس از غربالگری و بررسی متن کامل وارد مرور شدند. یافته‌ها: بیشتر مطالعات گزارش کردند که بازخورد به‌ویژه از نوع بیرونی یا زمان واقعی موجب افزایش زاویه فلکشن مفصل ران و زانو در صفحه ساژیتال در حین پرش فرود شد. نتایج مربوط به صفحه فرونتال متناقض بود؛ برخی کاهش معنی‌دار ولگوس زانو را گزارش کردند و برخی تغییری مشاهده نکردند. بااین‌حال، تعداد کمی از مطالعات شاخص‌های عملکردی را بررسی کرده بودند و نتایج در این زمینه ناسازگار بود. نتیجه‌گیری: مداخلات بازخوردی در بهبود عوامل بیومکانیکی مرتبط با پیشگیری از آسیب اندام تحتانی مؤثر هستند، اما شواهد مربوط به تأثیر آن‌ها بر عملکرد ورزشی قطعی نیست. انجام مطالعات بیشتر با تمرکز بر ماندگاری اثر و پیامدهای عملکردی ضروری است.}, keywords_fa = {ولگوس زانو, ولگوس پویا زانو, غلبه چهار سر ران, بیومکانیک, کینماتیک, عملکرد و بازخورد}, url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-681-en.html}, eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-681-en.pdf}, journal = {Research in Sport Medicine and Technology}, issn = {2252-0708}, eissn = {2588-3925}, year = {2026} }