@article{ 
author = {Noori, M.H and Sadeghi, H},  
title = {Designing volleyball talent identification software based on fuzzy logic}, 
abstract ={Using appropriate devices and scientific methods by coaches and trainers can accelerate the process of sport talent identification and development, and could also provide condition in which capable athletes to be directed in to suitable sport according to their abilities and skills. Former researches in scope of sport talent identification usually have been done in order to determine or normalize effective parameters. The purpose of this study was to design volleyball talent identification algorithm based on fuzzy logic which ranks the volleyball athletes. Due to expert opinion, essential parameters of volleyball talent identification which also used in this software are; Height (Anthropometry), Velocity (Ability of motion), Vertical jump with run-up (technical skill) and Pair jump (functional skill). Norms of young elite volleyball players are also used as index. Then with considering parameters and index, a fuzzy algorithm is designed which classifies volleyball players in Unmatched, Semi-matched, Matched, Brilliant and Rare class. These results can help trainers and coaches in order to select talented and capable volleyball players.  },  
Keywords = {Talent Identification, Volleyball, Fuzzy Logic, Software},
volume = {18},
Number = {19}, 
pages = {1-10}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {طراحی نرم‌افزار استعدادیابی برپایه منطق فازی در رشته والیبال},
abstract_fa ={به‌کارگیری ابزار مناسب و روش­‌های علمی و نظام‌مند استعدادیابی، به مربیان و متخصصان ورزشی کمک می‌کند تا به فرآیند شناسایی و پرورش استعدادهای ورزشکاران سرعت دهند. تحقیق حاضر به‌منظور طراحی نرم‌­افزار استعدادیابی برپایه منطق فازی در رشته ورزشی والیبال انجام شده است. در این پژوهش، با انتخاب مهم‌ترین شاخص‌های استعدادیابی والیبال از دیدگاه متخصصان در حوزه‌­های پیکرسنجی (قد)، قابلیت‌های حرکتی (سرعت)، مهارتی (پرش عمودی با دورخیز) و عملکردی (پرش جفت) و با توجه به ویژگی‌های والیبالیست‌­های پسر نخبه در رده نوجوانان در این شاخص‌ها، الگوریتمی برپایه منطق فازی (به‌­وسیله بسته ابزار منطق فازی در نرم­‌افزار متلب) طراحی شده است که شاخص‌های ذکرشده را به‌منزله ورودی مدل دریافت می‌کند و والیبالیست‌­های نوجوان را، در مقایسه با والیبالیست‌­های نخبه، در این شاخص‌ها، در وضعیت‌های نامتناسب با رشته والیبال، نیمه‌­متناسب، متناسب، استعداد درخشان، و نادر طبقه‌­بندی می‌کند. پژوهش حاضر، با تلفیق پژوهش‌های صورت‌گرفته، در دو حوزه تعیین شاخص‌­های مؤثر، و هنجاریابی ورزشکاران نخبه در این شاخص‌­ها، نرم‌­افزاری هوشمند برای استعدادیابی در رشته ورزشی والیبال ارائه داده است که قادر است به مربیان و متخصصان ورزش والیبال در انتخاب ورزشکاران مستعد این رشته در رده‌­های پایه یاری رساند.},
keywords_fa = { استعدادیابی, والیبال, منطق فازی, نرم‌­افزار},

doi = {10.29252/jsmt.18.19.1},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-428-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-428-en.pdf},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Rajabi, H and Motamedi, P and Zabihi, D},  
title = {The effect of  twelve session of high intensity cycle training with blood flow restriction on aerobic and anaerobic performance of active men}, 
abstract ={The purpos of this study was to determine the effect of  twelve session of high intensity cycle training with blood flow restriction on aerobic and anaerobic performance of active student men. To this purpose, 24 valentear active students men from physical eduction faculty of kharazmi university aged 19-23 years old, students (mean ± SD weight: 67.89±6 kg, height: 173.92±5.41cm, and  BMI: 22.7±6.84kg/m2) divided into three groups of blood flow restriction (BFR) (n=8), none blood flow restriction(NBFR) (n=8) and control group (n=8). The exercise consisted of cycling at 80% Wmax for ten 1-min bouts, with a 2-min rest between bouts with 50% Wmax (total time, 30 min). Before and after implementation of the training protocol, Astrand Test to check the aerobic  performance and Wingate test to check anaerobic performance was conducted. To data analysis, the independent t-test, analysis of variance test and post hoc test (LSD) was used. Results indicated that two weeks of high intensity cycling with and without blood flow restriction does have a significant impact on VO2max(p=0.000) and Wmax(p=0.000) and time to exhaustion (p=0.001). The results indicate a further increase in aerobic performance components, in exercise with blood flow restriction training group compared to the unrestricted blood flow training group. The results olso indicated that tow weeks of cycle training with occlusion does not have a significant impact on peak anaerobic power(p=0.064), average anaerobic power(p=0.058) and minimum anaerobic power(p=0.826). In general, the results showed a partial restriction of blood during cycling interval training have affect on aerobic adaptations, but  does not affect on anaerobic adaptations.},  
Keywords = {Interval Training, Kaatsu, Aerobic Capacity, Anaerobic Power},
volume = {18},
Number = {19}, 
pages = {11-21}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {مطالعۀ تأثیر تمرین شدید تناوبی رکاب‌زدن همراه با محدودیت جریان خون بر عملکرد هوازی و بی‌هوازی مردان جوان فعال},
abstract_fa ={هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر تمرین تناوبی شدید همراه با محدودیت جریان خون بر عملکرد هوازی و بی‌هوازی مردان جوان فعال است. به‌­این­‌منظور، 24 نفر از دانشجویان رشتۀ تربیت‌بدنی 23-19 ساله دانشگاه خوارزمی (میانگین وزن 6±67/8 کیلوگرم، قد 5/4±173/9 سانتی‌متر و شاخص توده بدنی 6/84±22/7) به سه گروه تمرین تناوبی شدید همراه با محدودیت جریان خون، تمرین تناوبی شدید بدون محدودیت جریان خون، و گروه گواه تقسیم شدند. پروتکل تمرینی شامل دو هفته تمرین رکاب­‌زدن هر هفته شش جلسه و هر جلسه ده مرحلۀ یک­‌دقیقه‌­ای، با شدت 85-80 درصد Wmax بود که بین هر مرحله، دو دقیقه ریکاوری فعال با شدت 50 درصد Wmax صورت گرفت (مجموع زمان تمرین اصلی در هر جلسه 30 دقیقه بود). پیش و پس از دورۀ تمرین، پروتکل آزمون­ آستراند برای بررسی عملکرد هوازی و آزمون وینگیت برای بررسی عملکرد بی‌­هوازی اجرا شد. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از آزمون تی وابسته، آزمون تحلیل واریانس یک‌­سویه و آزمون تعقیبی ال.اس.دی استفاده شد. نتایج نشان­‌دهندۀ تفاوت معنی­‌دار در عملکرد هوازی گروه­‌های تمرینی نسبت به گروه گواه (0/000=p vo2max، 0/000=p wmax، 0/001=p زمان رسیدن به خستگی) بود. دیگر یافتۀ پژوهش، گویای افزایش معنادار مؤلفه‌های عملکرد هوازی در گروه تمرین همراه با محدودیت جریان خون نسبت به گروه تمرین بدون محدودیت جریان خون بود، اما، تفاوت معناداری در عملکرد بی‌­هوازی بین هیچ‌­یک از گروه‌­ها (0/064=p اوج توان بی­‌هوازی، 0/058=p میانگین توان بی‌­هوازی، 826/.=p حداقل توان بی­‌هوازی) مشاهده نشد. به­‌طور­کلی، نتایج نشان داد اعمال محدودیت جزئی بر جریان خون حین تمرین تناوبی رکاب‌­زدن، بر سازگاری هوازی در یک دورۀ کوتاه اثر معنی‌­داری دارد، اما بر عملکرد بی­‌هوازی بی­‌تأثیر است.},
keywords_fa = {تمرین تناوبی شدید, محدودیت جریان خون, عملکرد هوازی, عملکرد بی‌هوازی},

doi = {10.29252/jsmt.18.19.11},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-465-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-465-en.pdf},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Karbalaeimahdi, M and Alizadeh, M.H and Minoonejad, H},  
title = {Balance strategies in athletes with chronic ankle instability, Coper and healthy athletes while standing on one leg}, 
abstract ={Ankle sprain is one of the most commonly damaged lower extremities. More than 70% of people with ankle sprain experience chronic ankle instability. However, some people are well adapted to this damage (Coper people) and do not suffer from chronic ankle instability. The aim of this study was to compare EMG activity of the selected involved muscles in balance control strategies in athletes with chronic ankle instability, coper and healthy athletes during one leg standing. 11 noninjured controls and 13 participants with CAI and 10 ankle sprain ‘copers’ participated in this study. Each participant for 20 seconds maintained their single-foot balance on the 3rd and 12th balance points of Biodex, and EMG activity of the muscles was recorded by the electromyography device during this period.The significance level for all analyses was set as p≤0/05. The results showed Tibialis Anterior, Gastrocnemius and rectus abdominal in the participants with CAI had significantly lower levels of activity than coper group and rectus femoris and Gastrocnemius muscle activity in the participants with CAI had significantly lower levels of activity than control group (p≤0/05). Increasing muscle activity in the Coper group can be due to compensatory mechanisms, which results in greater stability of the trunk and ankle set.  },  
Keywords = {Electromyographic Activity, Chronic Ankle Instability, Copers, Athlete},
volume = {18},
Number = {19}, 
pages = {23-33}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {راهکارهای حفظ تعادل در ورزشکاران مبتلا به بی‌ثباتی مزمن مچ پا، کوپر و ورزشکاران سالم حین ایستادن تک‌پا},
abstract_fa ={اسپرین مچ پا یکی از شایع‌­ترین آسیب‌­های اندام تحتانی است. بیشتر از 70 درصد افراد که دچار اسپرین مچ پا شده‌­اند، به بی­‌ثباتی مزمن مچ پا مبتلا می­‌شوند. با وجود این، بعضی از افراد با این آسیب به­‌خوبی سازگار می‌­شوند (افراد گروه کوپر) و بی‌­ثباتی مزمن مچ پا را تجربه نمی‌­کنند. هدف از پژوهش حاضر مقایسۀ میزان فعالیت الکترومیوگرافی عضلات درگیر در راهکارهایحفظ تعادل حین ایستادن تک­پا بین ورزشکاران با بی­‌ثباتی مزمن مچ پا، کوپر و سالم است. 13 ورزشکار مبتلا به بی‌­ثباتی مزمن مچ پا، 10 ورزشکار کوپر و 11 ورزشکار سالم در این تحقیق مشارکت داشتند. هر شرکت‌­کننده به‌­مدت 20 ثانیه تعادل تک‌­پای خود را روی سطوح 3 و 12 دستگاه تعادلی بایودکس حفظ می‌­کرد و فعالیت الکتریکی عضلات با دستگاه الکترومیوگرافی در این مدت ثبت می‌­شد. نتایج نشان داد که فعالیت افراد با بی‌­ثباتی مزمن مچ پا در مقایسه با افراد سالم در عضلات دوقلو داخلی و راست‌­رانی (0/05p≤)، در مقایسه با گروه کوپر کاهش یافت که فعالیت عضلات درشت­‌نی قدامی، دوقلو داخلی و راست­‌شکمی (0/05p≤) آنها کاهش یافته بود. افراد با بی­‌ثباتی مزمن مچ پا کاهش فعالیت عضلات ناحیۀ دیستال و پروگزیمال را در طول ایستادن تک‌­پا نشان دادند و نمی‌­توان با قطعیت بیان کرد که کدام راهکار در این افراد بیشتر در حفظ تعادل در حالت ایستادن تک‌­پا نقش دارد.},
keywords_fa = {فعالیت الکترومیوگرافی, بی­‌ثباتی مزمن مچ پا, کوپر, ورزشکار},

doi = {10.29252/jsmt.18.19.23},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-459-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-459-en.pdf},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Qeysari, S.F and TahmasebiBroujeni, Sh and Shahbazi, M},  
title = {The effect of focus of attention on electromyography activity of the rectus abdominus muscle in vertical jump}, 
abstract ={Various studies have shown that the external focus of attention is better than the internal focus of attention. But, so far no study has been investigated the level of electrical activity of the rectus abdominus muscle as a trunk stabilizer muscle. Therefore, the purpose of this study was to investigate the effect of focus of attention on electromyography activity of the rectus abdominus muscle during Different phases of vertical jump.Twelve male elite volleyball players from university of Tehran Participated in this research voluntary. They performed a vertical jump on the force plate in both internal and external focus of attention condition. Rectus abdominus Surface electromyography (SEMG) signals recorded by electromyography apparatus during vertical jump and The electrical activity of this muscle was calculated in the different phases of vertical jump motion.  Paired t-test results showed that height of jump under the external focus was higher than the internal focus. In addition, this  results showed that internal focus caused significant increasing in Rectus abdominus EMG in comparison to external focus during concentric phase. But, there was no significant difference in the eccentric phase between the external and internal focus of attention conditions. These results suggest that the external focus of attention effectively increases the efficiency of vertical jump. Therefor; we recommend using the external focus of attention instructions when executing vertical jump movement.  },  
Keywords = {Focus of Attention, Electromyography, Rectus Abdominus Muscle, Vertical Jump},
volume = {18},
Number = {19}, 
pages = {35-45}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تأثیر «کانون توجه» بر فعالیت الکتریکی عضلۀ راست‌شکمی در حرکت پرش عمودی},
abstract_fa ={مطالعات گوناگون برتری کانون توجه بیرونی را بر کانون توجه درونی نشان داده‌­اند، اما تاکنون هیچ پژوهشی سطح فعالیت الکتریکی عضلۀ راست­ شکمی را به‌­منزلۀ عضله تثبیت‌­کننده تنه بررسی نکرده است. هدف این مطالعه، تعیین اثر «کانون توجه» بر فعالیت الکتریکی عضلۀ راست­ شکمی در فازهای مختلف حرکت پرش عمودی بود. دوازده والیبالیست ماهر مرداز میان والیبالیست‌­های دانشگاه تهران داوطلبانه در این تحقیق مشارکت کردند. آزمودنی‌­ها حرکت پرش عمودی را با تمام توان در دو وضعیت کانون توجه بیرونی و کانون توجه درونی روی صفحۀ نیروسنج اجرا کردند. در حین پرش، علامت‌­های الکترومایوگرافی سطحی عضلۀ راست‌­شکمی، با استفاده از دستگاه الکترومایوگرافی ثبت شد و فعالیت الکتریکی این عضله در فازهای مختلف حرکت پرش عمودی محاسبه شد. نتایج آزمون تی هم­بسته نشان داد که ارتفاع پرش در وضعیت کانون توجه بیرونی به‌­طور معنی­‌داری بیشتر از وضعیت کانون توجه درونی بود. کانون توجه درونی نسبت به کانون توجه بیرونی افزایش معنی­‌داری در فعالیت الکتریکی عضلۀ راست­‌شکمی در طول فاز درون­‌گرا ایجاد کرد اما تفاوت معنی­‌داری در فعالیت الکتریکی عضلۀ راست­ شکمی بین وضعیت­‌های کانون توجه بیرونی و درونی در فاز برون‌­گرا مشاهده نشد. این نتایج حاکی از آن است که کانون توجه بیرونی با افزایش مؤثرکارآیی حرکت پرش عمودی همراه است؛ازاین­‌رو، استفاده از دستورالعمل­‌های کانون توجه بیرونی در هنگام اجرای حرکت پرش عمودی توصیه می­‌شود.},
keywords_fa = {کانون توجه, فعالیت الکتریکی عضله, عضلۀ راست­ شکمی, پرش عمودی},

doi = {10.29252/jsmt.18.19.35},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-432-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-432-en.pdf},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Shaterkazemi, N and Zandi, Sh and Shirzad, E},  
title = {Prediction of height and time of jump in elite female volleyball players with selected kinematic variables}, 
abstract ={Regarding the effects of the kinematics of the movement on athletic performance and the Importance of promoting athlete’s performance on the sport fields, there is limited knowledge about the mechanism of the effect of different variables of volleyball spike. Therefore, the aim of this study was the prediction of jump performance in elite female volleyball players with selected kinematic variables.  Thirty elite female volleyball players with mean age of 21.44±3.42 have volunteered for this study. Lower limbs kinematics have been recorded using 16 reflexive markers with Vicon motion analysis system during volleyball spike jump performance. Jump height and time of concentric phase of jump have been predicted by center of mas velocity during step, final step length and ranges of the motion of hip, knee and ankle with stepwise regression (α≤0.05). The results showed that knee range of motion center of mass velocity and step length could be the predictors for time of jump and center of mass velocity and hip range of motion could be the predictors for the jump height as well. Considering these results and the goal and situation of the volleyball match, the players should focus on different phases and affecting variables of the spike jump.  },  
Keywords = {Volleyball, Jump, Spike Performance, Kinematic Variables, Elite},
volume = {18},
Number = {19}, 
pages = {47-56}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {پیش‌بینی ارتفاع و زمان اجرای پرش بازیکنان نخبۀ زن والیبال توسط متغیرهای کینماتیکی منتخب},
abstract_fa ={با وجود تأثیر کینماتیک اجرای حرکت بر عملکرد ورزشی و اهمیت بهبود عملکرد بازیکنان در زمین بازی مطالعات کمی در خصوص چگونگی تأثیر متغیر‌های مختلف بر عملکرد اسپک والیبال انجام شد. بنابراین، هدف تحقیق حاضر پیش‌بینی عملکرد پرش بازیکنان نخبۀ زن والیبال توسط برخی متغیر‌های بیومکانیکی است. سی نفر از بازیکنان زن نخبۀ والیبال با میانگین سنی 3/42±21/44 با اظهار رضایت در تحقیق حاضر مشارکت کردند. کینماتیک حرکت اندام تحتانی با 16 مارکر بازتایندۀ نور به­وسیلۀ دستگاه تحلیل حرکت وایکان حین اجرای اسپک والیبال ثبت شد. پیش‌بینی ارتفاع پرش و زمان اجرای مرحلۀ کانسنتریک پرش توسط متغیر‌های سرعت مرکز جرم حین گام‌برداری، طول گام آخر، دامنۀ حرکت مفاصل ران، زانو و مچ پا به وسیله آزمون رگرسیون گام‌به‌گام انجام شد (0/05α≤). نتایج تحقیق نشان داد که متغیرهای دامنۀ حرکتی زانو، سرعت مرکز جرم و طول گام پیش‌بینی­کنندۀ زمان اجرا و سرعت مرکز جرم و دامنۀ حرکتی مفصل ران پیش‌بینی­کنندۀ ارتفاع پرش هستند. با توجه به هدف و شرایط بازی، بازیکنان باید بر مراحل مختلف حرکتی و عوامل ویژه‌ای تمرکز داشته باشند.},
keywords_fa = { والیبال, پرش, عملکرد اسپک, متغیرهای کینماتیکی , نخبه},

doi = {10.29252/jsmt.18.19.47},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-433-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-433-en.pdf},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {FasihiRamandi, E and Khaledi, N},  
title = {High intensity interval training induced changes in the hepatic FGF-21 gene expression and serum  TNF-α in diabetic male rats}, 
abstract ={Diabetes is a common metabolic disease. In diabetic patients glucose uptake is reduced and FGF-21 plays an important role in glucose uptake, alsoTNF-α is an inflammatory factor that increases in diabetes. The purpose of this study was to investigate the effect of 6 weeks of HIIT training on the gene expression FGF-21 in the liver and the serum TNF-α level of male diabetic rats. For this purpose, 48 Wistar rats were randomly divided into four groups Control, diabetes, high intensity interval training, and diabetes and high intensity interval training. For the induction of diabetes, peritoneal injection (Streptozotocin 50 mg/kg) was used. Training protocol including 10 set of 1-minute running (between each set of 2 minutes of rest) 3 sessions per week and was completed within 6 weeks. Finally, after the extraction of liver samples, the expression of the FGF-21 gene was measured by Real Time PCR and serum TNF-α level with ELISA kit.There was no significant change in expression of FGF-21 in any group, but the reduction of serum levels of inflammatory factors, such as TNF-α protein at the level of significance (p=0.05), and maintaining and improving the time to exhaustion, was shown by high intensity interval training (0.000).Likely the inflammatory factors of diabetes such as TNF-α have a deleterious effect on the expression and binding of FGF-21 (β-Klotho) cofactors And causes resistance to FGF-21 into various tissues of the body, such as the liver. Exercise can reduce inflammation caused by diabetes.  },  
Keywords = {FGF-21, TNF-α, High Intensity Interval Training, Diabetes, Time to Exhaustion},
volume = {18},
Number = {19}, 
pages = {57-68}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تمرین تناوبی شدید بیان ژن FGF-21 کبدی و   TNF-α سرمی را در موش‌های صحرایی دیابتی تغییر داد.},
abstract_fa ={دیابت یکی از بیماری­‌های شایع متابولیکی است.در بدن بیماران دیابتی، برداشت گلوکز کاهش می‌­یابد و FGF-21  نقش مؤثری در برداشت گلوکز دارد. همچنین، TNF-α یک عامل التهابی است که دیابت افزایش می­یابد. هدف این پژوهش، بررسی تأثیر شش هفته تمرین تناوبی شدید بر بیان ژن FGF-21 کبدی و میزان سرمیTNF-α در موش­‌های صحرایی دیابتی بوده است. به همین منظور، 48 موش صحرایی به‌­طور تصادفی به چهار گروه کنترل، دیابت، تمرین تناوبی شدید، و دیابت و تمرین تناوبی شدید تقسیم شدند. القای دیابت به روش تزریق صفاقی محلول استرپتوزوتوسین انجام شد. پروتکل تمرینی شامل ده نوبت یک دقیقه‌­ای دویدن (بین هر نوبت دو دقیقه استراحت) روی نوارگردان با سرعت و شیب پیش‌رونده، طی شش هفته و هر هفته سه جلسۀ تمرینی بود. در نهایت، با استخراج نمونۀ کبدی، بیان ژن FGF-21  با روش Real time PCR و تغییرات سرمی  TNF-αبا روش الایزا اندازه‌­گیری شد. تغییر معناداری در بیان ژنFGF-21  در هیچ گروهی مشاهده نشد، ولی کاهش سرمی عوامل التهابی نظیر پروتئین TNF-α در سطح معنی­‌داری 0.05p= و حفظ و بهبود زمان رسیدن به واماندگی در اثر تمرین تناوبی شدید مشاهده شد (0.00). احتمالاً، عوامل التهابی ناشی از دیابت نظیر TNF-α در بیان و میزان کوفاکتورهای الزامی( FGF-21(β-Klothoاثر مخربی داشته و سبب مقاومت در مقابل ورود  FGF-21به بافت­‌های مختلف بدن از جمله کبد می­‌شود؛ از طرفی، تمرین می‌­تواند التهاب ناشی از دیابت را کاهش دهد.},
keywords_fa = { دیابت, FGF-21,TNF-α, تمرین تناوبی شدید, زمان رسیدن به واماندگی},

doi = {10.29252/jsmt.18.19.57},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-434-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-434-en.pdf},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Shiri, R and Nikbakht, H and Gholami, M and Ebrahim, Kh},  
title = {The effect of six weeks of resistance training with the Varying Time under Tension of muscle on vascular endothelial growth factor and endostatin serum levels  in healthy young women}, 
abstract ={Time under Tension of muscle is one of the variables of strength training that contributes to its adaptation. The present study was conducted the effects of six weeks of resistance training with the varying Time under Tension of muscle on VEGF and endosotene serum levels  in healthy young women. This study was conducted on 20 female students (22.65±2.03years) Subjects were randomly and equally assigned to two groups with a Time under Tension of 1s- 1s(Normal Speed Contraction) and 3s- 3s (slow Speed Contraction). The exercise load was the same in both groups and resistance training was done in a circular manner for six weeks, three days a week in eight stations. Blood samples were taken from the subjects to study  research variables before the training period and 48h after the last session of the training. Data were analyzed by covariance analysis at a significant level of P≤0.05. There was no significant difference between the serum levels of VEGF and endostein in both groups (P≥0.05). In the strength test, the  SSC group experienced increase power further. However, there was no difference between the two groups in indicators related to angiogenesis for six weeks and  most probably, for this indicator needed more training time, but  practice with more Time under Tension (3s- 3s) can lead to increase power further.  },  
Keywords = {Angiogenesis, Resistance Training, Contraction Speed, Women},
volume = {18},
Number = {19}, 
pages = {69-79}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {بررسی اثر شش‌هفته تمرین مقاومتی با مدت‌زمان متفاوتِ قرارگرفتنِ عضله تحت تنش بر VEGF و اندوستاتین سرم زنان جوان سالم},
abstract_fa ={مدت­‌زمان قرارگرفتنِ عضله تحت تنش از متغیرهای تمرینات قدرتی است که در سازگاری‌­های ناشی از آن نقش دارد. مطالعۀ حاضر، با هدف بررسی اثر شش‌­هفته تمرین مقاومتی با مدت زمان تحت تنش متفاوت عضله بر مقادیر VEGF و اندوستاتین سرم زنان جوان سالم انجام شد. 20 نفر از دانشجویان دختر (2/03±22/65 سال) در این مطالعه مشارکت کردند. آزمودنی‌ها به‌طور تصادفی و مساوی در دو گروه با مدت زمان تحت تنش یک ثانیه- یک ثانیه (Normal Speed Contraction) و سه ثانیه- سه ثانیه (Slow Speed Contraction) قرار گرفتند. بار تمرینی در هر دو گروه یکسان بود و تمرین مقاومتی به­‌صورت دایره‌ای در هشت ایستگاه، به‌­مدت شش­‌هفته و سه روز در هفته انجام شد. جهت بررسی متغیرهای پژوهش قبل از دورۀ تمرینی و 48 ساعت بعد از آخرین جلسۀ تمرین، از آزمودنی‌ها نمونۀ خون گرفته شد. داده‌ها با آزمون آماری تحلیل کوواریانس در سطح معنی‌داری 0/05P≤ ارزیابی شدند. بین مقادیر سرمی VEGF و اندوستاتین دو گروه اختلاف معنی­‌داری مشاهده نشد (0/05≤P). در آزمون قدرت پا، گروه SSC افزایش قدرت بیشتری را گزارش کردند. اگرچه در شاخص‌­های مربوط به رگ‌­زایی تغییری در دو گروه در مدت شش‌­هفته مشاهده نشد و به‌­احتمال زیاد برای تغییر این شاخص به تمرین بیشتری نیاز است، اما تمرین با زمان تحت تنش بیشتر (سه ثانیه- سه ثانیه)، ممکن است افزایش قدرت بیشتری را در شش‌­هفته به‌­دنبال داشته باشد.},
keywords_fa = {رگ‌­زایی, تمرین مقاومتی, سرعت انقباض, زنان},

doi = {10.29252/jsmt.18.19.69},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-435-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-435-en.pdf},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Zalbeik, P and Letafatkar, A and RezvanNobahar, Sh},  
title = {Comparison of combined strength and feedback trainings on kinetic and functional factors in athletes with plyometric pattern}, 
abstract ={Feedback instruction is a proven modality for the alteration of motion patterns. There are no existing data on the contribution of strength training, when combined with feedback instruction, to the altering of lower extremity biomechanics. Thus the purpose of the current study was comparison of strength training  program with external and internal focus of attention strategies on kinetic and functional factors in athletes with plyometric pattern. 36 athlete females (handball, Basketball and vollyball) voluntarily with avarage age 22.3±2.27 years were randomly assigned to strength training with external focus, strength training with internal focus and strength training groups. Participants completed these training for 8 weeks. Kinetic factors were measured using force plate during landing, as well as functional movement and movement pattern respectively were measured by single leg triple hop test (SLTH) and landing error scoring system. One-way analysis of variance (ANOVA) showed that the effect of strength training with external focus group training significantly was better than two others groups in Peak vertical ground reaction  (p=0.039), posterior ground reaction force (p=0.046), mediolateral time to stability (p=0.032), single leg triple hop test (p=0.041) and landing error scoring system  scores (p=0.030). But there was no significant between-group difference in anteroposterior time to stability (p=0.312). Subjects in strength training with external focus group showed significantly within-group changes in all variables except anteroposterior time to stability from posttest to pretest. Programs that include both strength training and movement education through external focus of attention may be necessary in order to prevent ACL injuries and increase athletic performance.  },  
Keywords = {Anterior Cruciate Ligament, Landing Error Scoring System, Focus of Attention, Strength Training, Injury Prevention},
volume = {18},
Number = {19}, 
pages = {81-95}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {مقایسۀ تأثیر تمرین‌های ترکیبی قدرتی و بازخوردی بر متغیرهای کینتیکی و عملکردی ورزشکاران دارای الگوی فعالیت پلیومتریک},
abstract_fa ={دستورالعمل‌های بازخوردی روشی تأییدشده برای تغییر الگوهای حرکتی به‌شمار می‌روند. با بررسی­‌های انجام‌­شده، تحقیقی در زمینۀ ترکیب تمرین‌­های قدرتی با دستورالعمل‌های بازخوردی برای تغییر بیومکانیک اندام تحتانی مشاهده نشد. هدف تحقیق حاضر، مقایسۀ تأثیر تمرین‌­های قدرتی با راهبرد­های کانون توجه بیرونی و درونی بر متغیرهای کینتیکی و عملکردی ورزشکاران با الگوی فعالیت پلیومتریک بود. 36 ورزشکار داوطلب زن (هندبال، بسکتبال و والیبال) با میانگین سن 2/27±22/3 سال انتخاب شدند و به‌­صورت تصادفی در سه گروه مساوی تمرین قدرتی، تمرین قدرتی با تمرکز درونی، و بیرونی تقسیم‌ شدند. قبل و پس از هشت­‌هفته تمرین، متغیرهای کینتیکی و عملکردی آزمودنی‌ها اندازه‌گیری شد. تأثیر تمرین‌­های گروه قدرتی با کانون توجه بیرونی بر متغیرهای بیشینۀ نیروی عمودی واکنش زمین، بیشینۀ نیروی خلفی واکنش زمین، زمان رسیدن به پایداری در جهت داخلی-خارجی، نمرۀ آزمون بازسازی خطای فرود و رکورد پرش لی سه‌گام نسبت به دو گروه دیگر معنی‌دار بود. به­‌نظر می‌­رسد، برنامه‌های تمرینی که هر دو دسته تمرین قدرتی و روش‌های کانون توجه بیرونی را به کار می‌­برند، برای پیش­گیری از آسیب‌­دیدگی لیگامان صلیبی قدامی و افزایش عملکرد قابل استفاده است},
keywords_fa = {لیگامان صلیبی قدامی, سیستم بازسازی خطای فرود, کانون توجه, تمرین قدرتی, پیش‌گیری از آسیب},

doi = {10.29252/jsmt.18.19.81},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-436-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-436-en.pdf},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Jamali, N and Khayambashi, Kh and Lenjannejadian, Sh and Esmaeili, H},  
title = {The effect of hip abductors and external rotators strength training on kinematic of lower limb of patients with patellofemoral pain syndrom}, 
abstract ={Although hip muscle strengthening has been reported as an effective way to decrease PFPS symptoms, however its effect on lower extremity kinematics is less clear. The current study was done with the aim of investigating the effect of hip abductor and external rotator muscles strengthening exercises on lower extremity kinematics in static and dynamic states. In a randomized controlled trial, 33 patients with patellofemoral pain (PFP) were randomly assigned into exercise (8 female, 30±6.8 y/o, 23.8±2.6 BMI and 8 male, 31.2±7 y/o, 25.6±1.5 BMI) and control (9 female, 29.9±7.3 y/o, 23.2±3.2 BMI and 8 male, 32±6 y/o, 25.5±1.9 BMI) groups. In exercise group they received hip abductor and external rotator strengthening exercises by thera-band 3 times per week for 12 weeks under supervision by a physiotherapist. The control group did not receive any training intervention. Hip muscles strength and kinematics in static and dynamic states, were assessed at baseline and post-intervention. Repeated measures ANOVA by using SPSS were applied to assess the effects of the exercise on measured variables (α=0/05). After 12 weeks of strengthening program, by an increase in abductor muscle strength in women from 19.6 to 26.4 %BW (P=0.000) and in men from 29.9 to 38.1 %BW (P=0.003), and in hip external rotator muscles in women from 13.2 to 16.9 %BW (P=0.024) and in men from 26.3 to 34.9 %BW (P=0.000), dynamic knee valgus angle during single-legged squat improved in women from 170 to 174.6 degrees (P=0.018) and in men from 171.8 to 176.8 degrees (P=0.017) and contralateral pelvic drop angle during stair descending improved only in women from 7.9 to 6 degrees (P=0.04) in the exercise group. No significant difference was observed at quadriceps angle (P≥0.05). The findings suggest that hip muscles strengthening can alter the lower extremity kinematics, in dynamic state, at the frontal plane, and it might be said that due to these changes following hip abductor and external rotator muscles strengthening exercises by thera-band, the symptoms of PFP improve more consistent.},  
Keywords = {Kinematics Evaluation, Quadriceps Angle, Dynamic Knee Valgus, Patellofemoral Pain, Hip Abductor, External Rotator Muscles},
volume = {18},
Number = {19}, 
pages = {97-111}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تأثیر تمرین تقویتی عضلات دورکننده و چرخاننده‌های خارجی ران بر کینماتیک اندام تحتانی مبتلایان به درد کشککی ران},
abstract_fa ={مطابق تحقیقات اخیر، تقویت عضلات خارجی- پشتی مفصل ران، درد افراد مبتلا به مشکل کشککی- رانی را کاهش می‌­دهد، ولی اثر تقویت این عضلات بر کینماتیک اندام تحتانی هنوز روشن نیست. تحقیق حاضر با هدف بررسی اثر تمرین‌­های تقویتی عضلات دورکننده و چرخاننده‌­های خارجی مفصل ران بر کینماتیک اندام تحتانی افراد مبتلا به درد کشککی- رانی در دو حالت ایستا و پویا انجام شده است. در یک کارآزمایی تصادفی کنترل­‌شده، 33 فرد مبتلا به سندرم درد کشککی- رانی به‌صورت تصادفی در دو گروه تجربی (8 زن با میانگین سنی 6/8±30 و میانگین شاخص تودۀ بدنی 2/6±23/8 و 8 مرد با میانگین سنی 7±31/2 و میانگین شاخص تودۀ بدنی 1/5±25/6) و شاهد (9 زن با میانگین سنی 7/3±29/9 و میانگین شاخص تودۀ بدنی 3/2±23/2 و 8 مرد با میانگین سنی 6±32 و میانگین شاخص تودۀ بدنی 1/9±25/5) تقسیم شدند. افراد در گروه تجربی، به مدت دوازده هفته و هر هفته سه جلسه تمرین تقویتی عضلات دورکننده و چرخاننده­‌های خارجی مفصل ران را با استفاده از تراباند، تحت نظارت درمانگر، دریافت کردند. بر گروه شاهد هیچ­‌گونه مداخلۀ تمرینی اعمال نشد. قدرت عضلات مفصل ران و کینماتیک در دو حالت ایستا و پویا، قبل و بعد از مداخله بررسی شد. برای تحلیل آماری، از تحلیل واریانس برای اندازه­‌های مکرر از نرم‌­افزار SPSS استفاده شد (آلفا=0/05). پس از دوازده هفته مداخلۀ تمرینی، به­‌دنبال افزایش قدرت عضلات دورکننده در زنان از 19/6 به 26/4 درصد وزن (0/000=P) و در مردان از 29/9 به 38/1 درصد وزن (0/003=P) و عضلات چرخاننده‌­های خارجی در زنان از 13/2 به 16/9 درصد وزن (0/024=P) و در مردان از 26/3 به 34/9 درصد وزن (0/000=P)، زوایای والگوس پویایی زانو در اسکات یک‌­پایی در زنان از 170 به 174/6 درجه (0/018=P) و در مردان از 171/8 به 176/8 درجه (0/017=P) و افتادگی لگن سمت مقابل در پایین­‌آمدن از پله تنها در زنان از 7/9 به 6 درجه (0/04=P) در گروه تجربی بهبود یافت. در زاویۀ چهارسررانی هیچ تفاوت معنی­‌داری مشاهده نشد (0/05≤P). یافته­‌ها نشان داد که تقویت عضلات مفصل ران، کینماتیک اندام تحتانی در حالت پویا را در صفحۀ حرکتی فرونتال تغییر می­‌دهد و شاید بتوان گفت که به­‌دلیل این تغییرات، به­‌دنبال تقویت عضلات دور­کننده و چرخاننده­‌های خارجی مفصل ران توسط تراباند، نشانه­‌های درد کشککی-رانی به­‌صورت پایدارتری بهبود می‌­یابند.},
keywords_fa = {ارزیابی کینماتیک, زاویۀ چهارسر رانی, زاویه والگوس پویای زانو, درد کشککی- رانی, عضلات دورکننده, چرخش­‌دهندۀ خارجی ران},

doi = {10.29252/jsmt.18.19.97},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-461-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-461-en.pdf},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {MirdarHarijani, Sh and Musavi, N},  
title = {The effect of 12 weeks of submaximal swimming training on immunoreactivity of Ras and Raf-1 in lung epithelial cells of Wistar rats exposed to carcinogen NN}, 
abstract ={The aim of this study was to investigate changes in immunoreactivity of Ras and Raf-1 in lung epithelial cells of rats exposed to carcinogen NNK after swimming training. 50 Wistar rats were randomly divided into five groups: control, training, training + NNK, NNK and sham. NNK-induced groups received NNK Subcutaneously once a week at a dose of 12/5 mg per kg body weight for 12 weeks. The exercise training consisted of submaximal swimming training for 12 weeks. The percentage of reaction of Ras and Raf-1 in lung epithelial cells were measured by HIC. It was observed no significant change in the Ras and Raf-1 immunoreactivity of lung epithelial cells in training group compared to control. A significant incretion of the Ras and Raf-1 immunoreactivity was found in NNK group compared to control group (p=0.001). Furthermore, a significant reduction of the Ras and Raf-1 immunoreactivity was observed in exercise + NNK group when compared to NNK group (p=0.001). Generally it could be confirmed that regular submaximal aerobic training plays an important role in inhibition of the effects of lung carcinoma induced by NNK via reduction of Ras and Raf-1 activity.  },  
Keywords = {Lung, Cancer, Cigarette Smoke, nAChRs, β-ARs},
volume = {18},
Number = {19}, 
pages = {113-126}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {مطالعه تأثیر دوازده هفته تمرین شنای زیربیشینه بر رنگ‌پذیری  Ras و  Raf-1سلول‌های اپیتلیال ریۀ موش‌های صحرایی در معرض کارسینوژن NNK},
abstract_fa ={هدف این مطالعه، بررسی تغییرات رنگ‌پذیری  Rasو Raf-1در سلول‌های اپیتلیال ریۀ موش‌های صحرایی در معرض کارسینوژن NNK پس از تمرین شنا بود. به این منظور، 50 سر موش صحرایی به‌­صورت تصادفی به پنج گروه کنترل، تمرین، تمرین-NNK، NNK و حلال تقسیم شدند. NNK به میزان 12/5 میلی‌گرم بر کیلوگرم وزن بدن، به­‌صورت زیرجلدی، یک­‌روز در هفته، به­‌مدت دوازده هفته تزریق شد. تمرین نیز شامل دوازده هفته شنا با شدت زیربیشینه بود. درصد واکنش Ras و  Raf-1سلول‌های اپی­تلیال ریه به روش ایمونوهیستوشیمی اندازه‌گیری شد. در پاسخ ایمونوهیستوشیمی Ras و  Raf-1سلول‌های اپیتلیال ریۀ گروه تمرین در مقایسه با گروه کنترل تغییر معنی‌داری مشاهده نشد (به‌­ترتیب 0/889=p، 0/999=p). افزایش قابل توجهی در پاسخ ایمونوهیستوشیمی Ras و  Raf-1گروه NNK در مقایسه با گروه کنترل یافت شد (0/001=p). علاوه‌­براین، در گروه تمرین- NNK در مقایسه با گروه NNK  کاهش قابل توجهی در پاسخ ایمونوهیستوشیمی Ras و Raf-1 مشاهده شد (0/001=p). به‌­طورکلی، می‌توان تأیید کرد که تمرین شنا از طریق کاهش پاسخ گیرنده‌های استیل کولینی نیکوتینی و گیرنده‌های بتاآدرنرژیکی به کاهش رنگ‌پذیری Ras و Raf-1 سلول‌های اپی­تلیال ریۀ موش‌های صحرایی منجر شد.},
keywords_fa = {سرطان, ریه, دود سیگار, β-ARs ,nAChRs},

doi = {10.29252/jsmt.18.19.113},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-438-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-438-en.pdf},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Golchini, A and Rahnama, N},  
title = {Effect of 12-week corrective exercises on postural sways in male students with pronation distortion syndrome}, 
abstract ={Pronation distortion syndrome is one of the most common abnormalities in the body that causes distortions in the structures of the skeletal structures of the lower extremities and increases postural sways. The purpose of this study was to determine the effect of 12-week corrective exercises on postural sways in male students with pronation distortion syndrome. In this semi experimental research, 30 volunteers had pronation distortion syndrome, were selected and then randomly and equal divided into two groups of control and experimental (n=15). The experimental group performed corrective exercise consisting of inhibitory, stretching, strengthening, and integrated exercises for three months, but the control group carried out their routine exercise. The postural sways conterol were evaluated before and after of the three month of performing corrective exercises. Independent and dependent t-test were used to analyze the results (P≤0/05). The showed significant improvement in postural sways control and ground reaction force (P≤0/001), effect size 0.8 and 95% confidence interval after three months of corrective exercise, but in control group there was no significant difference (P≥0/05). In addition, after intervention, the experimental group were significantly lower in postural sways conterol and ground reaction force than the conterol group (P≤0/001), but this difference was not  significant in the pre-test (P≥0/05). It seems that systematic corrective exercise led to improve the activity of the muscles responsible for body sways conterol, which also reduces postural sways and ground reaction force in people with pronation distortion syndrome, so it is recommended that researchers, trainers, and specialists consider systematic corrective exercise in order to improve posture sways conterol and ground reaction force in people with pronation distortion syndrome.  },  
Keywords = {Pronation distortion syndrome, Corrective exercise, Postural sway, Ground reaction force, students},
volume = {18},
Number = {19}, 
pages = {127-145}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تأثیر دوازده هفته تمرین اصلاحی بر نوسان‌های پاسچر دانش‌آموزان پسر دارای سندرم انحراف پرونیشن},
abstract_fa ={سندرم انحراف پرونیشن یکی از شایع‌ترینناهنجاری­‌های بدنی است که ناراستایی‌­هایی در ساختارهای بخش اسکلتی اندام تحتانی پدید می‌­آورد و نوسان­‌های پاسچری را افزایش می‌­دهد. هدف این پژوهش، تعیین تأثیر دوازده هفته تمرین اصلاحی بر نوسان‌­های پاسچر دانش‌­آموزان پسر دارای سندرم انحراف پرونیشن بود. در این تحقیق نیمه‌­آزمایشگاهی، 30 داوطلب دارای سندرم انحراف پرونیشن انتخاب و به­‌صورت تصادفی و مساوی در دو گروه 15 نفری کنترل و آزمایش تقسیم شدند. گروه آزمایش، تمریناصلاحی متشکل از تمرین­‌های مهاری، کششی، تقویتی و انسجامی را به­‌مدت سه‌­ماه اجرا کردند، درحالی­که گروه کنترل فعالیت معمول خود را انجام می­‌دادند. قبل و بعد از سه­‌ماه اجرای تمرینات اصلاحی، نوسان‌­های کنترل پاسچر ارزیابی شد. از آزمون­‌های آماری تی وابسته و مستقل برای تجزیه و تحلیل نتایج استفاده شد (0/05≥P). سه­‌ماه تمرین اصلاحی در نوسان­‌های کنترل پاسچر و نیروی واکنش زمین، بهبودی معناداری پدیدار ساخت (0/001P≤)، اما در گروه کنترل تفاوت معناداری مشاهده نشد (0/05≤P). به­‌علاوه، پس از انجام مداخله، نوسان­‌های کنترل پاسچر و نیروی واکنش زمین در گروه آزمایش به­‌طور معناداری کمتر از گروه کنترل بود (0/001≥P)، درحالی­که این تفاوت در پیش‌­آزمون معنادار نبود (0/05≤P). به­‌نظر می­‌رسد تمرین اصلاحی نظام­‌مند سبب بهبود فعالیت عضلات مسئول کنترل نوسان بدن شده، که آن نیز به کاهش نوسان­‌های پاسچر و نیروی واکنش زمین در افراد دارای  سندرم انحراف پرونیشن منجر می‌­شود؛ بنابراین، به پژوهشگران، مربیان و متخصصان توصیه می­‌شود برای بهبود کنترل نوسان­‌های پاسچر و نیروی واکنش زمین در افراد دارای سندرم انحراف پرونیشن، تمرین­‌های اصلاحی نظام­‌مند را در برنامه درمانی خود قرار دهند.},
keywords_fa = {سندرم انحراف پرونیشن, تمرین اصلاحی, نوسان پاسچر , نیروی واکنش زمین, دانش‌آموزان},

doi = {10.29252/jsmt.18.19.127},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-439-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-439-en.pdf},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Termeh, M and Ghanbarzadeh, A and Honarvar, M.H and HeidariShirazi, K},  
title = {Evaluation of optimal step length in a seven-link model with margin of stability method}, 
abstract ={In a walking cycle design, maximizing the upright balance should be considered in addition to the kinematic constraints, energy consumption rate must be considered. The purpose of this study is to find the optimal step length obtained for each person according to the physical features. In this research, in order to minimize energy consumption rate by considering maximum balance two cost function were defined. the fall cost function was designed based on the concept of MOS and balance index. To investigate the upright balance and to reconstruct the movement pattern, Data from normal walking gait of healthy subjects was taken and seven links model was defined. In this study, the optimal step length was obtained for the person with height, weight and gait cycle characteristics. it is shown that for a person of 92kg mass and 1.87 meters height, the best step length in walking would be 0.54 meters. In this study, the kinematic and kinetic characteristics of human motion were identified by the analysis of gait patterns on a treadmill. Through the calculation of the balance index, individuals are helped to find the optimal step length for which the maximum balance is achieved. The results of the study can provide the optimal step length to correct the gait pattern.  },  
Keywords = {Upright Balance, Margin of Stability, Single Support Phase, Gait Cycle, Step Length},
volume = {18},
Number = {19}, 
pages = {147-161}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {ارزیابی طول گام بهینه در راه‌رفتن مدل هفت‌عضوی  به روش حاشیۀ پایداری},
abstract_fa ={در طراحی حرکت راه‌­رفتن، حفظ حداکثری تعادل، در کنار تأمین قیود سینماتیک و میزان انرژی مصرفی باید در کانون توجه قرار گیرد. در این پژوهش، هدف یافتن طول گام بهینه است. در این مطالعه، از یک تابع هزینۀ حداقل مصرف انرژی و هزینۀ افتادن استفاده شد. تابع هزینۀ افتادن با استفاده از مفهوم حاشیۀ پایداری و کمیت شاخص تعادل طراحی شد. برای بررسی وضعیت تعادل و بازسازی الگوی حرکتی، از حرکت راه‌­رفتن طبیعی آزمودنی‌­های سالم داده‌­برداری شد و الگویی هفت‌­لینکی تعریف شد. در این پژوهش، مناسب‌­ترین طول گام برای فرد با قد و وزن و مشخصات دورۀ راه‌­رفتن معلوم به‌­دست آمد. برای مثال، طول گام بهینه در راه‌­رفتن فردی با قد 187 سانتی‌­متر و جرم 92 کیلوگرم، 54 سانتی­متر است. در این پژوهش با تحلیل راه­‌رفتن فرد، ویژگی‌­های سینماتیکی و سینتیکی الگوی حرکتی او تشخیص داده شد.  با محاسبۀ شاخص تعادل، به فرد در یافتن طول گام بهینه‌­ای که به‌­ازای آن تعادل بیشینه می‌­شود، کمک شده است. نتایج این مطالعه می‌­تواند طول گام بهینه را با هدف اصلاح الگوی راه­‌رفتن تعیین کند.},
keywords_fa = {تعادل وضعیت ایستاده, معیار حاشیۀ پایداری,  فاز حمایت یگانه, دورۀ راه‌رفتن, طول گام},

doi = {10.29252/jsmt.18.19.147},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-440-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-440-en.pdf},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {KhajehNemat, Karar and Sadeghi, Heydar and EbrahimiTakamjani, Ismaeil and Memar, Ragh},  
title = {Effect of balance training on unstable platform with tilting, translation and combined motion on knee joint position sense in active young males}, 
abstract ={Proprioception is essential for joint function and through which individual can detect body parts movement in space. Aim of present study is to investigate effect of balance training on unstable platform with tilting, translation and combined motion on knee joint position sense in active young males. 39 healthy active male divided in to three training and control (n=9) groups. Training on unstable platform with tilting motion group (n=10), Training on unstable platform with translating motion group (n=10) and combined training group (n=10) performed exercises program for 8 weeks, three times a week. Errors in repositioning of knee joint in 30, 45 and 60⁰ angles (active and passive) was measured by Biodex system 3, before and after training period. Data was analysed by using one-way ANOVA test (P≤0/05). Although after 8 weeks, active and passive errors in repositioning of knee joint in mentioned angles decreased in training groups but this difference was not significant (P≤0/05). Balance training on unstable platform alone cannot have a big effect on knee joint position sense in active young male.},  
Keywords = {Balance Training, Tilting Perturbation, Translating Perturbation and Joint Position Sense.},
volume = {18},
Number = {20}, 
pages = {1-9}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تأثیر تمرین تعادلی روی سطح ناپایدار با جابجایی عمقی، افقی و ترکیبی بر حس وضعیت مفصل زانوی جوانان فعال},
abstract_fa ={حسی عمقی برای عملکرد مفصل ضروری است و از طریق آن فرد حرکت اجزاء بدن خود در فضا را درک می­کند. یافتن تأثیر تمرین تعادلی بر روی سطح ناپایدار با جابجایی عمقی، افقی و ترکیبی بر حس وضعیت مفصل زانوی جوانان فعال سالم. 39 مرد فعال به سه گروه تمرینی و یک گروه کنترل (9 نفر) تقسیم شدند. سه گروه تمرین با جابجایی عمقی (10 نفر)، با جابجایی افقی (10 نفر) و تمرین ترکیبی (10 نفر)، به مدت هشت هفته، هفته­‌ای سه جلسه تمرین داشتند. میزان خطای بازسازی فعال و غیرفعال موقعیت مفصل زانو در زوایای 30، 45 و 60⁰ با دستگاه بایودکس سیستم 3، قبل و بعد از دوره تمرینی اندازه­‌گیری شد. از آزمون تحلیل واریانس یک‌راهه در سطح معنی­‌داری P≤0.05 استفاده شد. میانگین میزان خطای بازسازی فعال و غیرفعال موقعیت مفصل زانو در زوایای مذکور پس از هشت هفته در گروه­‌های تمرینی کاهش یافت اما این بهبود ازلحاظ آماری معنی­‌دار نبود. به نظر می­‌رسد تمرین تعادلی بر روی سطوح ناپایدار به‌تنهایی نتواند بر حس وضعیت زانوی مردان جوان فعال تأثیرگذار باشد.},
keywords_fa = {تمرین تعادلی, جابجایی عمقی, جابجایی افقی و حس وضعیت مفصل.},

doi = {10.29252/jsmt.18.20.1},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-471-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-471-en.pdf},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Banitalebi, Ebrahim and Faramarzi, Mohammad and SavariNiko, Farideh and Soltani, Neda and MardaniyanGhahfarrokhi, Maji},  
title = {Effect of 12-Weeks Elastic-Band Resistance Training on Functional and Obesity Indices in Osteosarcopenic Obese Elderly Women}, 
abstract ={Osteosarcopenic obesity is the result of processes that lead to muscle and bone breakdown and increased fat tissue. The purpose of this study was to investigate the effect of 12 weeks elastic band resistance training on functional indicators and Osteosarcopenic obesity index in women with Osteosarcopenic obesity. In this single blind randomized clinical trial, 49 elderly women with age 64.13 ± 3.6yrs, fat percentage 45.4 ± 6.56 %, T score of the minerals of the were -1.86 ± 1.42 were divided into two groups: control (n=22) and training (n = 27). The training group performed elastic band resistance training for 12 weeks. significant increases in short-term physical function (SBBP) (P = 0.024) and Z score of Osteosarcopenic obesity (P = 0.041), in the training group compared to the control group, and non-significant difference in muscle quality (MQ) (P = 0.200), fracture risk (FRAX) (P = 0.259), between exercise and control group. 12 weeks of elastic band resistance training seems to improve in short physical performance battery and Z score of Osteosarcopenic obesity ­ in elderly women with Osteosarcopenic obesity, but, probably a longer period of training is needed to further influence the other osteosarcopenic obesity index.},  
Keywords = {Osteosarcopenic Obesity, Resistance Training, Elderly, Woman.},
volume = {18},
Number = {20}, 
pages = {11-23}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تأثیر 12 هفته تمرین مقاومتی با باند‌های کشی بر شاخص‌های عملکردی و چاقی زنان سالمند مبتلا به چاقی استئوسارکوپنیک},
abstract_fa ={چاقی استئوسارکوپنیک نتیجۀ فرآیندهایی است که منجر به تحلیل عضله و استخوان و افزایش بافت چربی می‌شود. هدف مطالعه حاضر بررسی تأثیر 12 هفته تمرین مقاومتی با باند‌های کشی بر شاخص‌­های عملکردی و شاخص چاقی استئوسارکوپنیک در زنان سالمند مبتلا به چاقی استئوسارکوپنیک‌ بود. در این کارآزمایی بالینی تصادفی شده، 49 زن سالمند (سن 3/68±64/13 سال، درصد چربی 6/56±45/4 درصد، شاخص توده بدنی 3/71±33/1 کیلوگرم بر مترمربع و نمره T چگالی استخوان‌ 1/42±1/86-) به‌صورت تصادفی به دو گروه کنترل (22‌نفر) و تمرین (27‌نفر) تقسیم شدند. گروه تمرین به مدت 12 هفته و سه جلسه در هفته تمرینات مقاومتی با باند‌های کشی را برای همۀ گروه‌های عضلانی اصلی انجام دادند. یافته­‌ها: مقایسه‌های بین گروهی نشان‌دهندۀ افزایش معنی‌دار در عملکرد جسمانی کوتاه‌مدت (SPPB) در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل (0/024P=) و نمره Z چاقی سارکوپنیک (0/041P=) و تفاوت غیر‌معنی‌دار کیفیت عضلانی (0/200P=) و خطر شکستگی (0/259P=) بین گروه تمرین و کنترل بود. 12 هفته تمرین مقاومتی با باندهای کشی سبب بهبود عملکرد جسمانی کوتاه‌مدت و نمره Z چاقی سارکوپنیک در زنان سالمند مبتلا به چاقی استئوسارکوپنیک می­شود، اما احتمالاً برای تأثیرات بیشتر بر سایر شاخص‌های چاقی استئوسارکوپنیک دوره تمرینی طولانی‌­تری لازم است.},
keywords_fa = {چاقی استئوسارکوپنیک, تمرین مقاومتی, سالمند, زن.},

doi = {10.29252/jsmt.18.20.11},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-305-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-305-en.pdf},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Amini, Amir Milan and Fashi, Mohamad and FayazMilani, R},  
title = {Acute effect of calcium lactate supplementation intake on the performance and buffering capacity of elite amateur boxing athletes}, 
abstract ={This study aimed to assess the effects of acute calcium lactate supplementation intake on the performance and buffering capacity of elite amateur boxing athletes. 8 elite amateur boxers (180±4.33 cm, 24.12±3.68 years, Weight categories: -75, -64, -69, +81) were assigned to acutely receive calcium lactate (0.5 g, 80 mg calcium lactate/kg body weight) and placebo in a double-blind crossover design 90 minutes before the box competition. 90 minutes before, before competition and immediately after, blood samples were taken and lactate, PH, HCO3-, and PCO2 and also, average heart rate, and number of effective hand kick were evaluated. lactate and HCO3- significantly increased and decreased at three evaluation times in calcium lactate supplementation and placebo groups respectively (P<0.05). There was no significant difference between calcium lactate supplementation and placebo groups in lactate, pH, HCO3-, PCO2, heart rate and performance at three evaluation times (P>0.05) .Calcium lactate supplementation improves performance without significant changes in the buffering system. In other words, more effort with a similar acidity to placebo could indicate the effect of calcium lactate supplementation on the performance of amateur boxing athletes.},  
Keywords = {Acidosis, Fatigue, Buffering Capacity, Sport Performance},
volume = {18},
Number = {20}, 
pages = {25-33}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تأثیر مصرف حاد مکمل کلسیم لاکتات بر عملکرد و ظرفیت بافری خارج سلولی ورزشکاران بوکس آماتور نخبه},
abstract_fa ={هدف از انجام این پژوهش تعیین اثر مصرف حاد مکمل کلسیم لاکتات بر ظرفیت بافری و عملکرد ورزشکاران مرد بوکس آماتور نخبه بود. هشت مرد نخبه بوکس آماتور (قد 4/33±180 سانتی‌متر و وزن 3/68 ±24/12 کیلوگرم، دسته‌های وزنی (۸۱+، ۶۹-،۶۴-،۷۵-)) در طرحی متقاطع و دوسوکور در 3 راند 3 دقیقه­ای با یکدیگر به مبارزه پرداختند. مکمل لاکتات به‌صورت کپسول­های ژلاتینی (5/0 گرم، 80 میلی‌گرم کلسیم لاکتات/ کیلوگرم وزن بدن) 90 دقیقه قبل از مبارزه مصرف شد. 90 دقیقه قبل، بلافاصله قبل و نیز بلافاصله پس از رقابت، از آزمودنی‌­ها نمونه­‌گیری خون انجام و لاکتات، PH، HCO3- و PCO2، اندازه‌گیری و میانگین ضربان قلب و تعداد ضربه­‌های مؤثر دست حین مبارزه ارزیابی شد. از آزمون تی مستقل برای مقایسه دوبه‌دو زمان اندازه‌گیری در دو گروه مکمل و دارونما و نیز آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری‌های تکراری در سطح معناداری P≤0.05 استفاده گردید. مقدار لاکتات و HCO3- در سه زمان ارزیابی در گروه مکمل کلسیم لاکتات و دارونما به ترتیب افزایش و کاهش معناداری را نشان داد (0/05≥P). تفاوت معناداری بین گروه مکمل کلسیم لاکتات و دارونما در مقدار لاکتات، PH، HCO3، PCO2، ضربان قلب و عملکرد در سه زمان ارزیابی مشاهده نشد (0/05<P). مکمل کلسیم لاکتات منجر به بهبود عملکرد بدون تغییرات چشمگیر در سیستم تامپونی گردید. به‌بیان‌دیگر تلاش بیشتر با اسیدیته مشابه با دارونما می­تواند نشان‌دهنده اثربخشی مکمل کلسیم لاکتات بر عملکرد ورزشکاران بوکس آماتور باشد.},
keywords_fa = {اسیدوز, خستگی, ظرفیت بافری, عملکرد ورزشی},

doi = {10.29252/jsmt.18.20.25},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-383-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-383-en.pdf},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Sedighi, Amir Reza and Anbarian, Mehr},  
title = {The effect of shoe insole stiffness on electromyography activity pattern of selected lower extremity muscles during running on treadmill}, 
abstract ={ The purpose of this study was to determine the immediate effect of three types of shoe insoles, on electromyography activity of selected lower extremity muscles during running on treadmill. The electromyography activity of the rectus femoris, vastus lateralis, vastus medialis, biceps femoris, tibialis anterior and gastrocnemius lateralis muscles of 14 male athletes were recorded in non-insole, wearing soft, semi-rigid and rigid insoles conditions during running on treadmill. Electromyography activity of the rectus femoris muscle in the loading phase was lower in soft insole condition than other conditions. In the pre-swing/early swing phase, there was difference of the rectus femoris muscle activity in the soft/non-insole and soft/semi-rigid conditions. In this phase, the biceps femoris muscle had different activity in the semi-stiff/non-insole and semi-rigid/rigid conditions. In the mid-swing phase, there was a difference in the activity of the rectus femoris and the tibialis anterior muscles in the non-insole/semi-rigid condition, and the gastrocnemius lateralis muscle in the non-insole condition with other conditions. There was difference also for biceps femoris muscle activity in the semi-rigid/non-insole condition in the pre-activation phase. The vastus lateralis and gastrocnemius lateralis muscles activity in the soft insole condition was lower than that of the semi-rigid condition. It seems that the intensity and contraction pattern of the muscles change while using different shoe insoles with different variety of stiffness during running. It could be useful in choosing a shoe insole with a suitable stiffness material level for clinical and training purposes.},  
Keywords = {Running, Foot insole, Electromyography, Stiffness.},
volume = {18},
Number = {20}, 
pages = {35-47}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {اثر میزان سفتی کفی بر الگوی فعالیت الکترومیوگرافی عضلات منتخب اندام تحتانی حین دویدن روی تردمیل},
abstract_fa ={هدف این مطالعه تعیین اثر فوری سه نوع کفی روی فعالیت الکترومیوگرافی عضلات منتخب اندام تحتانی حین دویدن روی تردمیل بود. فعالیت الکترومیوگرافی عضلات راست رانی، پهن خارجی، پهن داخلی، دوسررانی، درشت­نئی قدامی و دوقلوی خارجی 14 مرد ورزشکار در وضعیت­‌های بدون کفی، کفی نرم، نیمه سخت و سخت حین دویدن روی تردمیل ثبت شد. فعالیت عضلۀ راست رانی در فاز بارگذاری در وضعیت کفی نرم کمتر از وضعیت‌­های دیگر بود. در فاز پیش نوسان/نوسان اولیه، در فعالیت عضلۀ راست رانی بین وضعیت­‌های کفی نرم/بدون کفی و نرم/نیمه­‌سخت و همچنین در فعالیت عضلۀ دوسررانی بین وضعیت­های کفی نیمه‌­سخت/ بدون کفی و نیمه­‌سخت/سخت تفاوت وجود داشت. در فاز نوسان میانی، فعالیت عضلات راست­رانی و ساقی قدامی در وضعیت بدون کفی/کفی نیمه‌­سخت و عضلۀ دوقلو در وضعیت بدون کفی با وضعیت‌­های دیگر تفاوت داشت. فعالیت عضلۀ دوسررانی در فاز پیش فعالیت نیز در وضعیت­ بدون کفی با وضعیت کفی نیمه ­سخت تفاوت داشت. فعالیت عضلات پهن خارجی و دوقلوی خارجی در وضعیت کفی نرم کمتر از کفی نیمه ­سخت بود. به نظر می­رسد که شدت و الگوی انقباض عضلات حین دویدن با استفاده از کفی با میزان سفتی متفاوت، دچار تغییر شده که می­تواند در انتخاب کفی با سطح سفتی مناسب با توجه به اهداف کلینیکی و تمرینی مفید باشد. },
keywords_fa = {دویدن, کفی, الکترومیوگرافی, سفتی.},

doi = {10.29252/jsmt.18.20.35},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-392-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-392-en.pdf},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Molaei, Ali and HosseinpourDelavar, Sedigheh and Mehran, Ghahramani and Jabbari, Reza and Jalilvand, Mohamm},  
title = {The Effect of Water Immersion and Transcranial Direct Current Stimulation (TDCS) during Recovery Period on Changes in Blood Lactate and Subsequent Performance of Swimmers}, 
abstract ={The present study was aimed to determine the effect of cold-water immersion and (TDCS) during the recovery period on blood lactate changes in and subsequent performance of professional male swimmers. For this purpose, 20 male participated in this study in two days with an interval of 48 hours. The two-hundred meter breaststroke was performed every day and then the subjects participated in one of the protocols, an anodic stimulation (with intensity of 2 mA)or the artificially exposed to anodic stimulation on the first day, and on the second day they were experienced the cold water immersion (12° C).The subjects' blood lactate was measured. Finally, in order to measure the effect of the investigated methods on their performance, the 200-meter swim was repeated. To analyze the data dependent t-test and analysis of covariance, LSD follow-up, analysis of variance with repeated measures, were used. The results of this study indicated that swimming performance significantly improved only in the TDCS group, with a reduction in the record time (P = 0.001). Blood lactate showed a greater decrease in the cold water immersion group (P = 0.001)},  
Keywords = {Transcranial Direct Current Stimulation, Cold Water Immersion, Lactate, Swimming Performance.},
volume = {18},
Number = {20}, 
pages = {49-58}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {اثر شناوری در آب سرد و تحریک الکتریکی (TDCS) در دوره ریکاوری بر تغییرات لاکتات خون و عملکرد بعدی شناگران},
abstract_fa ={هدف از پژوهش حاضر تعیین اثر شناوری در آب سرد و تحریک جریان مستقیم جمجمه‌­ای TDCS در دوره ریکاوری بر تغییرات لاکتات خون و عملکردی بعدی شناگران حرفه‌ای مرد بود. بدین منظور 20 شناگر مرد در دو روز با فاصله ۴۸ ساعت در محل آزمون حضور یافتند. هر روز شنای ۲۰۰ متر کرال سینه اجرا و پس‌ازآن آزمودنی‌­ها در یکی از پروتکل‌های، روز اول تحریک آندی (با شدت 2 میلی‌­آمپر) و گروه ساختگی، روز دوم شناوری در آب سرد (با درجه ) و بازیافت در خشکی قرار گرفتند. لاکتات خون قبل از اجرای آزمون (۲۰۰ متر شنا کرال) بلافاصله بعد از اجرای آزمون در طول پروتکل هر سه دقیقه تا انتهای زمان ۱۵ دقیقه اندازه­‌گیری شد. در پایان برای سنجش تأثیر روش­های تحت بررسی روی عملکرد، اجرای شنای دویست متر تکرار گردید. برای تجزیه‌وتحلیل داده­ها، از آزمون‌ها، تی ­وابسته، تحلیل کواریانس، تعقیبی LSD و تحلیل واریانس با اندازه­گیری­‌های مکرر استفاده شد. نتیجه این پژوهش نشان داد عملکرد شنا فقط در گروه TDCS بهبود معنا­­داری داشت، کاهش زمان رکورد (0/001=p). لاکتات خون در گروه شناوری در آب سرد کاهش بیشتری (0/001=p) نسبت به سایر گروه‌ها داشت.},
keywords_fa = {تحریک الکتریکی, شناوری در آب سرد, لاکتات. عملکرد شنا},

doi = {10.29252/jsmt.18.20.49},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-419-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-419-en.pdf},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Mohammadpour, Zahra and AzaliAlamdari, Karim and Zarneshan, Azam},  
title = {Effect of regular aquatic exercises on blood pressure in Hypertensive subjects: a meta-analysis}, 
abstract ={There is a large necessity for met analytic investigation of the blood pressure (BP) response to aquatic exercise training (AET) in hypertensive patients. was to quantify BP changes after (AET) and identify subgroups exhibiting the largest changes. Clinical trials investigating the impact of AET on hypertensive patients published in English and Persian research journals up to July 2020 were searched from google scholar, Pubmed, Science Direct, SID and magiran. Finally, 12 trials were analyzed to quantify effect sizes (difference in means with 95% confidence intervals) using Random Effects model. Subgroup analyses included gender, menopause status, number of sessions per week and training intensity categories. Simple random-effects meta-regression analysis (methods of moment approach) was performed to investigate the association between changes in BP and changes in both training duration and water temperature. AET decreased both SBP and DBP; -12/29 and -5/69 mm Hg respectively, regardless to hypertensive subjects’ characteristics, training session count per week and water temperature. A tendency for larger reductions in SBP with greater reductions in body weight (β1=0.38, P=0.003) and water temperature (β1=1-.29, P=0.012) were observed after AET. In addition, the magnitude of the effect of AET on both SBP and DBP were significant in all subgroups (except for SBP in males) (P <0.05). AET remarkably lowers both SBP and DBP in hypertensive emphasizing on the clinical importance of AET in controlling hypertension. Likewise; it seems more BP reductions could be inevitable in patients with lower body weight and also elevations in water temperature (up to 38 °C). However, more clinical trials still need to be provided because of the lack of evidence and also heterogeneity of the results.},  
Keywords = {Aquatic Exercise Training, Clinical Trial, Hypertension, Meta-Analysis.},
volume = {18},
Number = {20}, 
pages = {59-76}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تأثیر ورزش‌های آبی منظم بر فشارخون افراد پرفشار خون: مطالعه فراتحلیلی},
abstract_fa ={مطالعه فراتحلیلی پاسخ فشارخون به تمرینات ورزشی آبی در بیماران پرفشار خون بسیار اهمیت دارد. شامل تعیین کمی تغییرات فشارخون بعد از تمرینات ورزشی آبی و شناسایی زیرگروه‌های دارای بیشترین تغییرات بود. کارآزمایی‌های بالینی منتشرشده در مجلات پژوهشی انگلیسی و فارسی تا جولای 2020 از سایت‌های google scholar، Pubmed، Science Direct، sid و magiran سرچ شدند. 12 مداخله با استفاده از مدل اثرات تصادفی برای تعیین اندازه‌ اثر (تفاوت در میانگین با تناوب اطمینان %95) تحلیل شدند. فراتحلیل‌های طبقه‌ای در مورد زیرگروه‌های جنسیت، وضعیت یائسگی، شدت و تعداد جلسات تمرین در هفته بررسی و همبستگی بین سن، وزن بدن، دمای آب و مدت تمرین با مقدار تغییرات فشارخون با فرا رگرسیون تصادفی واحد انجام شد. تمرین ورزشی در آب، فارغ از ویژگی‌های فردی بیماران و یا تعداد جلسات تمرین و دمای آب، به ترتیب سبب 12/29-­ و 5/69-­ میلی‌متر جیوه کاهش در فشارخون سیستولی و دیاستولی شد. در ضمن، فقط مقدار کاهش فشارخون سیستولی با دمای آب (0/012=P، 1/29-=P) وزن بدن آزمودنی‌ها (0/003=P، 0/38=β1) همبستگی داشت (0/05>P). تمرین ورزشی در آب باعث کاهش قابل‌ملاحظه فشارخون سیستولی و دیاستولی بیماران پرفشار خون می‌شود که بر اهمیت بالینی تمرینات آبی در کنترل پر فشارخونی تأکید می‌کند؛ اما به نظر می‌رسد که با کمتر شدن وزن بدن و همچنین افزایش دمای آب (تا 38 درجه) فواید بیشتری ازنظر کاهش فشارخون حاصل شود. ولی به دلیل کم بودن شواهد و هتروژنیتی در نتایج، هنوز باید کارآزمایی‌های بالینی بیشتری فراهم شوند.},
keywords_fa = {تمرین در آب, کارآزمایی بالینی, پرفشار خونی, فراتحلیل},

doi = {10.29252/jsmt.18.20.59},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-357-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-357-en.pdf},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Askari, maryam and shariatzadehjoneydi, mohammad and rohani, hadi and vakilmahallati, sepideh},  
title = {Effect of short-term green tee (Matcha) supplementation on fat oxidation during progressive exercise on the treadmill in obese women}, 
abstract ={ The aim of this study was to investigate the effect of short-term green tea (matcha) supplementation on fat burning rate during exercise in obese women. The subjects of this study were 10 obese women (36.8±4.7 yrs, BMI 32.6±5.9 kg/m2, weight 83.4±1.9 kg). Subjects consumed 1 g/day matcha for 7 days. An incremental exercise test on a treadmill was performed before and after the supplementation period to measure the maximal fat oxidation (MFO) and corresponding intensity (FATmax). Blood samples were taken before and immediately after the test for measuring the serum levels of Glycerol. Paired t-test and ANOVA was used to compare the means of variables. There was no significant difference in mean FATmax between before and after matcha supplementation (p=0.481). Also, no significant difference was observed in MFO between before and after matcha supplementation (p=0.587). Matcha supplementation after one exercise session did not have a significant effect on plasma glycerol; However, exercise alone reduced plasma glycerol levels. In general, the findings of this study showed that matcha supplementation, at least in short-term period, does not improve the fat oxidation rate and plasma glycerol during exercise in obese women.},  
Keywords = {Matcha Supplement, Fat Oxidation, Glycerol, Obesity, Exercise.},
volume = {18},
Number = {20}, 
pages = {77-86}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تأثیر مصرف کوتاه‌مدت چای سبز (ماچا) بر میزان چربی سوزی حین فعالیت ورزشی فزاینده روی تردمیل در زنان چاق},
abstract_fa ={هدف مطالعه حاضر بررسی تأثیر مصرف کوتاه‌مدت مکمل چای سبز (ماچا) بر میزان چربی سوزی حین فعالیت ورزشی در زنان چاق بود. آزمودنی‌های این پژوهش 10 نفر زن چاق (سن 4/7±36/8 سال، شاخص توده بدن 5/9±32/6 کیلوگرم بر مترمربع، وزن 1/9±83/4 کیلوگرم) بودند. آزمودنی‌ها به مدت 7 روز مکمل چای ماچا را روزانه به میزان 1 گرم مصرف کردند. قبل و بعد از دوره مصرف مکمل، یک آزمون ورزشی فزاینده روی نوار گردان به‌منظور سنجش حداکثر اکسیداسیون چربی (MFO) و شدت فعالیت متناسب با آن (FATmax) اجرا شد. نمونه خونی نیز قبل و بلافاصله پس از آزمون فزاینده جهت سنجش میزان سرمی گلیسرول گرفته شد. آزمون‌های آماری t وابسته و تحلیل واریانس با اندازه‌گیری‌های مکرر جهت مقایسه میانگین متغیرها استفاده شد. تفاوت معنی‌داری در میانگین FATmax (0/481=p) و MFO (0/587=p) قبل و بعد از مصرف مکمل وجود نداشت. مصرف مکمل به‌تنهایی تأثیر معنی‌داری بر مقادیر گلیسرول پلاسما نداشت اما انجام فعالیت ورزشی به‌تنهایی باعث کاهش گلیسرول پلاسما شد. به‌طورکلی یافته‌های مطالعه حاضر نشان داد که مکمل یاری چای سبز ماچا، حداقل در کوتاه‌مدت، سبب بهبود میزان اکسیداسیون چربی و تغییرات مقادیر گلیسرول پلاسمایی در زنان چاق نمی‌شود. },
keywords_fa = {مکمل چای سبز ماچا, چاقی, فعالیت ورزشی, اکسیداسیون چربی},

doi = {10.29252/jsmt.18.20.77},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-411-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-411-en.pdf},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Kazemi, Abdolreza and Khajepor, Fatemeh and Sharifabadi, Alireza and Madahi, Mahdi},  
title = {The effect of comprehensive sports rehabilitation protocol on resting levels of Neurotrophin-4/5 (NT-4/5), anthropometric and functional variables in patients with multiple sclerosis with different levels of disability}, 
abstract ={Due to the positive affect of the training on the improvement of MS, "the effect of the comprehensive training on neurotrophin- 4/5 and other variables in women with MS" was investigated. Experimental groups (A, B, and C) performed their intervention. Based on the level of disability, different training was used. Control groups (A, B, and C) received only stretch training. At first, all pre-tests were performed and then the experimental groups performed their exercises during 12 weeks. At the end, depended variables were measured and ANCOVA was used. According to the results, showed that rehabilitation protocol has no effect on the levels of neurotrophin 4/5 in MS patients at levels A and C (P=0.504 and P=0.083) but significant increase observed in B level (P=0.010). The results also showed that at level A: BMI, fat percentage, speed and VO2max, and at level B: weight, BMI, fat percentage, endurance, dynamic balance, waist circumference, hip circumference, WHR and VO2max had a significant improvement. On the other hand, at level C, only BMI, fat percentage and VO2max were significantly improved. These results show that rehabilitation exercises have a positive effect on these variables and can increase the quality of life in these patients.},  
Keywords = {Comprehensive Rehabilitation Program, Multiple Sclerosis, Neurotrophin-4/5.},
volume = {18},
Number = {20}, 
pages = {87-101}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تأثیر برنامه توان‌بخشی ورزشی جامع بر سطوح استراحتی نروتروفین-4/5، متغیرهای آنتروپومتریک و عملکردی بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس با سطوح مختلف ناتوانی},
abstract_fa ={به دلیل تأثیر مثبت تمرینات بر بهبود MS، «تأثیر یک دوره تمرینات ورزشی جامع بر نروتروفین 4/5، متغیرهای آنتروپومتریک و عملکردی زنان مبتلا به MS» بررسی شد. جامعه آماری تحقیق را زنان مبتلا به MS با مقیاس ناتوانی جسمانی صفر تا 10، تشکیل دادند. گروه­‌های تمرینی A، B و C پروتکل توان‌بخشی را انجام دادند. براساس سطح ناتوانی افراد از تمرینات مختلف استفاده شد. گروه­‌های کنترل A، B و C تمرینات کششی انجام دادند. کلیه پیش­‌آزمون­‌ها به عمل آمد و سپس گروه‌های تجربی،12 هفته تمرین خاص خود را، انجام دادند. از آزمون ANCOVA برای تحلیل داده‌­ها استفاده شد. تمرینات بر میزان نروتروفین 4/5 بیماران مبتلا به MS سطح A و C تأثیر نداشت (0/504=P و 0/083=P)؛ اما میزان نروتروفین 4/5 بیماران مبتلا به MS سطح B افزایش یافت (0/010=P). همچنین نتایج نشان داد که در سطح A: BMI، BF%، سرعت و VO2max و در سطح B: وزن، BMI، BF%، تعادل پویا، دور کمر و باسن، WHR و VO2max بهبود معنی­‌داری داشت. بالعکس در سطح C: BMI، BF% و VO2max بهبود معنی­‌داری داشت. این نتایج نشان می‌­دهد که تمرینات توان‌بخشی بر این متغیرها تأثیر مثبتی دارد و می­تواند کیفیت زندگی را در این بیماران افزایش دهد.},
keywords_fa = {برنامه توان‌بخشی جامع, مولتیپل اسکلروز, نروتروفین 4/5},

doi = {10.29252/jsmt.18.20.87},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-341-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-341-en.pdf},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Hosseinzadeh, Effat and Eslami, Mansour},  
title = {Prediction of sprint active women performance using vertical and leg stiffness}, 
abstract ={Introduction: The ability to attain high level of speed is an essential component of success in many sports fields. However, physical qualities that underpin this ability remain unclear. The purpose of this study was to investigate the role of leg stiffness and vertical stiffness in predicting sprint running. Methods: 50 healthy females were selected among physical education students. The required kinetic and kinetic data were collected in three dimensions. The kinetic and kinematic variables rrunning skill was used to measure both stiffness variables. A multivariate regression model was used to examine the possibility of predicting running speed using leg stiffness and vertical stiffness. Findings: The results of multiple regression showed that there is a significant relationship between the two-leg stiffness and vertical stiffness with mean running speed (R = 0.671), and these two variables can predict 42% of Average speed variation (Adj. R square=0.426). Conclusion: The results of the present study showed that the ability of individuals to sprint running is likely to be significantly dependent on leg stiffness and vertical stiffness. The results of this study can provide important information for designing training programs and talent detection for trainers and specialists in this field.},  
Keywords = {Active Women, Sprint Performance, Stiffness.},
volume = {18},
Number = {20}, 
pages = {103-114}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {پیش‌بینی عملکرد سرعتی زنان فعال با استفاده از سفتی عمودی و سفتی پا},
abstract_fa ={اگرچه توانایی دست­یابی به بالاترین سرعت دویدن، عامل موفقیت در بسیاری از رشته­‌های ورزشی به شمار می‌رود، بااین‌وجود در شناخت ویژگی جسمانی که زیربنای دست­یابی به این توانایی است، ابهاماتی وجود دارد. هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش سفتی پا و سفتی عمودی در پیش­بینی توانایی سرعت دویدن است. داده­‌های کینتیکی و کینماتیکی سه‌بعدی مهارت دویدن از 50 زن سالم دانشجوی تربیت­بدنی و علوم ورزشی جمع­آوری و از آن برای اندازه­‌گیری سفتی پا و سفتی عمودی استفاده شد. برای بررسی امکان پیش­بینی سرعت دویدن با استفاده از مدل رگرسیون چند متغیره استفاده شد. یافته­ها: نتایج رگرسیون چند متغیره نشان داد که بین دو متغیر سفتی پا و سفتی عمودی با میانگین سرعت دویدن رابطه قابل‌توجهی وجود دارد (0/671=R) و این دو متغیر می‌توانند 42 درصد از واریانس میانگین سرعت دویدن را پیش‌­بینی نمایند. (0/426=Adj.R square). نتایج پژوهش حاضر نشان داد به‌احتمال‌زیاد توانایی افراد در سرعت دویدن به میزان قابل‌توجهی به سفتی پا و سفتی عمودی وابسته است. نتایج این پژوهش می­تواند اطلاعات مهمی درزمینۀ طراحی برنامه­‌های تمرینی و استعداد­یابی در اختیار مربیان و متخصصان این حوزه قرار دهد.},
keywords_fa = {زنان فعال, سفتی, عملکرد سرعتی.},

doi = {10.29252/jsmt.18.20.103},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-393-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-393-en.pdf},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {TeimouriGholehZo, Vahideh and AlirezaeiNoghondar, Fatemeh and Taheri, Hamid Rez},  
title = {The effect of dual task training on sit to stand postural control of elderly women with a history of falling}, 
abstract ={The purpose of the present study was to investigate the effect of dual task training including balance sit-to-stand and cognitive exercises on postural control of sit to stand of elderly women with a history of falling. 15 elderly women were randomly divided into control (n=7) and experimental (n=8) groups. Participants implemented training protocol for four weeks in both experimental (balance and cognitive exercises) and control groups (balance sit-to-stand exercises). Before and after the training protocol, Berg Balance Scale and time of up and go tests were applied. Besides, in order to measure amplitude and speed of postural sway in the anteroposterior and medio-lateral direction in different stages of sit to stand movement in dual task condition, a force plate with a frequency of 100 Hz was used in pre-test and post-test. For data analysis, paired and independent t-test, nonparametric Wilcoxon and Mann Whitney u-tests were used with a significance level of P≤0.05. The results showed that there was a significant difference in the BERG test and significant reduction of the amplitude and speed of center of pressure in the antero-posterior and medio-lateral directions in the experimental group compared to the control group from pre-test to post-test (P≤0.05). Due to results, balance exercises by dual task method improved control functional balance and reduced postural sway and consequently improved sit to stand postural control in dual task condition and therefore can reduce more effectively the risk of falling in elder people.},  
Keywords = {Elderly, Sit to Stand, Balance, Dual Task, Falling.},
volume = {18},
Number = {20}, 
pages = {115-126}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تأثیر تمرینات تکلیف دوگانه بر کنترل پاسچر نشست‌وبرخاست زنان سالمند با سابقه افتادن},
abstract_fa ={هدف تحقیق حاضر بررسی تأثیر تمرینات تکلیف دوگانه شامل تمرینات تعادلی نشستن و برخاستن و تمرین شناختی بر کنترل وضعیت نشستن و برخاستن در زنان سالمند بود. 15 زن سالمند، به‌صورت تصادفی در دو گروه کنترل (7 نفر) و آزمایش (8 نفر) قرار گرفتند. پروتکل تمرین شامل تمرینات ترکیبی (شناختی-تعادلی) در گروه آزمایش و تعادلی در گروه کنترل بود. کنترل پاسچر توسط آزمون میدانی برگ و آزمون زمان برخاستن و رفتن ارزیابی شد. همچنین دامنه و سرعت نوسانات قامتی در جهت قدامی-خلفی و جانبی داخلی حین نشست‌وبرخاست با استفاده از دستگاه صفحه نیرو با فرکانس 100 هرتز در پیش‌آزمون و پس‌آزمون ارزیابی شد. از آزمون تی همبسته و مستقل، ویلکاکسون و یومن ویتنی در سطح معنی‌داری 0/05≥P استفاده شد. تفاوت معنی‌داری در نتایج آزمون برگ و دامنه تغییرات و سرعت تغییرات مرکز فشار در جهت قدامی خلفی و میانی-داخلی در گروه آزمایش، قبل و پس از آزمون مشاهده شد. بر اساس نتایج، تمرینات تعادلی به شیوه ترکیبی باعث بهبود تعادل عملکردی و کاهش نوسانات قامتی و متعاقب آن کنترل پاسچر نشست‌وبرخاست و کاهش خطر سقوط در سالمندان می‌شود.},
keywords_fa = {سالمند, نشست‌وبرخاست, تعادل, تکلیف دوگانه, زمین خوردن},

doi = {10.29252/jsmt.18.20.115},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-442-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-442-en.pdf},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {ShahHosseini, Soroush and Barati, Amir Hossein and NaserMeli, Mohammad Hossein and Moradi, Mohse},  
title = {Comparison of vastus medialis muscle activity in patients with patellofemoral pain syndrome after a period of flexural strength training with and without electrophysiological feedback exercises}, 
abstract ={Given that more than 50 percent of patellofemoral pain syndrome include of overuse injuries, the aim of this study was to compare the vastus medialis muscle activity in individuals with patellofemoral pain syndrome after a period of strength and flexibility training with and without the electrophysiological feedback. A total of 30 subjects (15 men and 15 women) participated in this study. Subjects were divided into three group's control, therapeutic and therapeutic with electrophysiological feedback. One-way ANOVA was used to compare the activity of vastus medialis muscle in between groups. The results of this study showed that there was a significant difference between the groups in the activity of the vastus medialis muscle activity (P <0.05). The results of Tukey's post hoc test for intra-group comparisons showed that there was a significant difference between the control group with the therapeutic group (P = 0.024), the control group with the therapeutic group and the electrophysiological feedback (P=0.028) and the therapeutic group with the therapeutic group and the electrophysiological feedback (P<0.001). Conclusion: Regarding the results of this study, therapeutic exercises with electrophysiological feedback have a greater effect on the activity of vastus medialis than the therapeutic group in patients with patellofemoral pain syndrome.},  
Keywords = {Vastus Medialis Muscle, Patellofemoral Pain Syndrome, Electrophysiological Feedback Exercises.},
volume = {18},
Number = {20}, 
pages = {127-137}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {مقایسه فعالیت عضله پهن مورب داخلی در افراد مبتلا به سندروم درد کشککی رانی پس از یک دوره تمرین‌های قدرتی انعطاف‌پذیری با و بدون تمرین‌های بازخورد الکتروفیزیولوژیک},
abstract_fa ={سندروم درد کشککی رانی بیش از 50 درصد آسیب‌های ناشی از استفاده بیش‌ازحد را شامل می‌شود، لذا هدف از تحقیق حاضر مقایسه فعالیت عضله پهن داخلی در افراد مبتلا به سندروم درد کشککی رانی پس از یک دوره تمرین‌های قدرتی انعطاف‌پذیری با و بدون تمرین‌های بازخورد الکتروفیزیولوژیک بود. در این تحقیق نیمه آزمایشگاهی، 30 نفر به‌عنوان آزمودنی به سه گروه کنترل، درمانی و درمانی به همراه بازخورد الکتروفیزیولوژیک تقسیم شدند. ابتدا فعالیت عضله پهن داخلی توسط دستگاه الکترومایوگرافی ثبت و سپس بعد از اعمال مداخله تمرینی به هر یک از گروه‌ها، پس‌آزمون گرفته شد. از آزمون تحلیل واریانس یک‌راهه برای مقایسه فعالیت عضله پهن داخلی بین گروه‌ها استفاده شد. نتایج این تحقیق نشان داد که اختلاف معنی‌داری بین گروه‌ها در متغیر فعالیت عضله پهن داخلی وجود داشت (0/05>P). نتایج آزمون تعقیبی توکی برای مقایسه درون‌گروهی نشان داد که اختلاف معنی‌داری بین گروه کنترل با گروه تمرین درمانی (0/024=P)، گروه کنترل با گروه تمرین درمانی به همراه بازخورد الکتروفیزیولوژیک (0/028=P) و گروه تمرین درمانی با گروه تمرین درمانی به همراه بازخورد الکتروفیزیولوژیک (0/001>P) وجود داشت. با توجه به این نتایج، تمرین‌های درمانی به همراه بازخورد الکتروفیزیولوژیک نسبت به تمرین درمانی تأثیر بیشتری بر فعالیت عضله پهن داخلی در افراد دارای سندروم درد کشککی رانی دارد.},
keywords_fa = {عضله پهن مورب داخلی, سندروم درد کشککی رانی, تمرینات بازخورد الکتروفیزیولوژیک},

doi = {10.29252/jsmt.18.20.127},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-312-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-312-en.pdf},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Safaribak, Mahdi and Baharifard, Reza and Gandomkar, Ami},  
title = {The effects of Kinesio tape on compressive and shear forces of ankle joint during single-leg landing for men elite volleyball players with chronic ankle instability}, 
abstract ={ The chronic ankle sprain is the most common injury among athletes, and using the tape is one way to prevent it. The aim of the present study was to determine the effect of the Kinsio-tape on the compressive and shear mechanical forces of the ankle joint during single-leg jump landing. 12 subjects were selected based on inclusion criteria. Subjects were asked to perform landing after jump in the conditions of with Kinsio-tape and barefoot, with the injured leg. The peak and mean compressive and shear forces of ankle joint were calculated in MATLAB software. Paired t-test was used to test the hypotheses (P≤0.05). There is no significant difference in all variables between two condition of landing with barefoot (mean of shear force= 0/05 ± 0/01, peak of shear force= 0/85 ± 0/06, mean of compressive force= 0/39 ± 0/02, peak of compressive force= 4/41 ± 0/22) and with Kinsio tape (mean of shear force= 0/05 ± 0/01, peak of shear force= 0/82 ± 0/06, mean of compressive force= 0/38 ± 0/03, peak of compressive force= 4/43 ± 0/28) (P>0.05). Since the use of the Kinsio-tape did not make a significant difference in the variables, it cannot be suggested as a safe prescription to protect ankle joint from compressive and shear mechanical forces in volleyball players.},  
Keywords = {Chronic Ankle sprain, Volley Ball, Kinesio Tape, Joint Forces.},
volume = {18},
Number = {20}, 
pages = {139-147}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تأثیر تیپ کینزیو بر نیروهای فشاری و برشی مفصل مچ پا در فرود تک پای والیبالیست‌های مرد نخبه مبتلابه ناپایداری مزمن مچ پا},
abstract_fa ={با توجه به اینکه از پیچ‌خوردگی مزمن مچ پا به‌عنوان یکی از رایج‌ترین آسیب‌ها میان ورزشکاران یاد می‌شود و بهره‌گیری از تیپینگ به‌عنوان یکی از راه‌­های پیشگیری از این آسیب توصیه می‌شود، هدف پژوهش حاضر تعیین تأثیر تیپ کینزیو بر نیروهای فشاری و برشی مفصل مچ پا، طی فرود تک­پا بود. 12 آزمودنی انتخاب‌شده بر اساس معیارهای ورود به پژوهش، فرود تک­پا روی صفحه نیرو کیستلر را پس از پرش، در شرایط تیپ کینزیو و پای‌برهنه با پای آسیب‌دیده انجام دادند. اوج و میانگین نیروهای فشاری و برشی مفصل مچ پا در نرم‌افزار متلب محاسبه شد. برای آزمون فرضیه­ها از آزمون تی زوجی استفاده شد (0/05≤P). تفاوت معناداری بین متغیرها در شرایط فرود با پای‌برهنه (میانگین نیروی برشی 0/01±0/05، اوج نیروی برشی 0/06±0/85، میانگین نیروی فشاری 0/02±0/39، اوج نیروی فشاری 0/22±4/41) و تیپ کینزیو (میانگین نیروی برشی 0/01±0/05، اوج نیروی برشی 0/06±0/82، میانگین نیروی فشاری 0/03±0/38، اوج نیروی فشاری 0/28±4/43) مشاهده نشد (05/ 0 P>). با توجه به نتایج تحقیق، به نظر نمی رسد، استفاده از تیپ کینزیو به‌عنوان راهکاری ایمن برای محافظت مچ پا از نیروهای مکانیکی فشاری و برشی در والیبالیست­ها قابل توصیه باشد.},
keywords_fa = {اسپرین مزمن مچ پا, والیبال, تیپ کینزیو, نیروهای مفصلی},

doi = {10.29252/jsmt.18.20.139},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-359-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-359-en.pdf},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2020}  
}