@article{ 
author = {Abshenas, Ehsan and Alizadeh, Mohammad Hossein and Naderi, Mohse},  
title = {Do functional movement screen, Y balance, and landing error scoring system tests have the power to predict sports injuries in female student athletes?}, 
abstract ={Introduction and aim: One of the serious challenges in sports is injury prediction methods that can help prevent and reduce injuries. Therefore, the purpose of this research was to answer the question, of Do functional movement screen, Y balance, and landing error scoring system tests have the power to predict sports injuries in female student athletes? Methodology: This study was a prospective cohort study. The population of the current research was university female athletes, and the research sample was 124 female student athletes participating in the 15th Iranian Student Sports Olympiad who were evaluated in an available manner. The Y balance test, landing error scoring system, and functional movement screening test were taken from the subjects before the Olympiad, and the injuries of the athletes during the competitions were recorded by the data collection form. In order to statistically analyze the data, the logistic regression test and Pearson correlation coefficient were used. Results: The results of the research showed that a total of 26 injuries were registered during the competition in 124 subjects. None of the predictor variables had the ability to predict the criterion variable (p>0.05). Conclusion: In general conclusion based on the results of this research, it is not possible to predict general injury using functional tests.},  
Keywords = {sports injuries, postural stability, balance, screening},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {آیا آزمون های  غربالگری حرکتی عملکردی، تعادلی وای و سیستم امتیازدهی خطای فرود  قدرت پیش‌بینی آسیب‌های ورزشی دانشجویان دختر ورزشکار را دارد؟},
abstract_fa ={مقدمه و هدف: از چالش‌های جدی در ورزش، روش‌های پیش‌بینی آسیب است که می‌تواند در خصوص پیشگیری و کاهش آسیب کمک‌کننده باشد. لذا هدف از اجرای این پژوهش پاسخ به این سؤال است که  آیا آزمون های  غربالگری حرکتی عملکردی، تعادلی وای و سیستم امتیازدهی خطای فرود  قدرت پیش‌بین آسیب های ورزشی دانشجویان دختر ورزشکار را دارد؟ روش‌شناسی: این مطالعه از نوع کوهرت آینده‌نگر بود. جامعه پژوهش حاضر ورزشکاران زن دانشگاهی و نمونه پژوهش 124 نفر از دانشجویان ورزشکار دختر شرکت‌کننده در پانزدهمین المپیاد ورزشی دانشجویی ایران بودند که به صورت در دسترس مورد ارزیابی قرار گرفتند. آزمون تعادل Y، سیستم امتیاز‌دهی خطای فرود و آزمون غربالگری حرکتی عملکردی از نمونه‌ها قبل از المپیاد گرفته شد و آسیب‌های ورزشکاران در طول مسابقات توسط فرم جمع آوری اطلاعات ثبت شد. به منظور تجزیه و تحلیل آماری داده‌ها از آزمون رگرسیون لجستیک و ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان داد که درمجموع 26 آسیب در طول مسابقات در 124 نفر آزمودنی به ثبت رسید. هیچ یک از متغیرهای پیش‌بین قابلیت پیش‌بینی متغیر ملاک یعنی آسیب‌دیدگی را نداشتند (05/0p>). نتیجه‌گیری: در یک نتیجه‌گیری کلی بر اساس نتایج این تحقیق، امکان پیش‌بینی آسیب به صورت عمومی با استفاده از آزمون‌های عملکردی وجود ندارد.},
keywords_fa = {آسیب‌های ورزشی, ثبات پاسچرال, تعادل, غربالگری},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-601-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-601-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {fazel, aliakbar and bagheri, laleh and rahnema, nader and emadi, samir},  
title = {The effect of personalized comprehensive rehabilitation training on some induces of physical function in women with multiple sclerosis with different levels of disability levels}, 
abstract ={Background: In rehabilitation medicine using targeted and personalized approaches are proposed, so that training protocols adjustments, based on gender, age, level of disability and the rate of progress can have more favorable results. The purpose of this study was to investigate the effect of personalized comprehensive rehabilitation training on some induces of physical function in women with MS presenting different levels of disability. Material & Methods:  In this quasi-experimental study, 92 patients admitted to the MS Society of Shahrekord city were selected and on the basis of disability were categorized into 3 groups of mild, moderate and severe. Then each group was randomly divided into experimental and control group. The personalized comprehensive rehabilitation training program was done 12 weeks, 3 times per weeks. Muscles strength, endurance and speed of walking, were assessed. Independent and Covariance test were used for data analysis. Results: The results showed that 12 weeks training cause improving in muscles strength, speed of walking in women with MS presenting different levels of disability (p<0.05). Endurance of walking improve significantly in mild group (p<0.05), but in moderate and severe group were not significantly (P˃0.05). Conclusion: The implementation of the comprehensive rehabilitation exercises affected the recovery of patients with MS and made a significant difference in physical functions of patients.  },  
Keywords = {Multiple Sclerosis, Endurance and Speed of walking, personalized comprehensive rehabilitation training.},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تأثیر تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده بر برخی از شاخص‌های عملکرد جسمانی زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس با درجات مختلف ناتوانی},
abstract_fa ={در طب توانبخشی استفاده از رویکردهای هدفمند و شخصی سازی شده مطرح می¬باشد، لذا تعدیل پروتکلهای تمرینی براساس جنس، سن، سطح ناتوانی و میزان پیشرفت می¬تواند نتایج مطلوب¬تری را داشته باشد. لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین تأثیر تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده بر برخی از شاخص‌های عملکرد جسمانی زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس با درجات مختلف ناتوانی بود. در این پژوهش نیمه تجربی 92 نفر از بیماران زن مراجعه کننده به انجمن مولتیپل اسکلروزیس شهرستان شهرکرد به صورت در دسترس و هدفمند به عنوان نمونه انتخاب و بر اساس نمره ناتوانی جسمی در 3 گروه ضعیف، متوسط و شدید قرار گرفتند. سپس هر گروه بطور تصادفی در دو گروه مداخله و گروه شاهد قرار گرفتند. تمرینات توانبخشی ورزشی به مدت 12 هفته و 3 جلسه در هفته انجام گرفت. قدرت عضلانی، استقامت و سرعت راه رفتن در پیش آزمون و پس آزمون مورد ارزیابی قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس، آزمون تی زوجی میانگین¬های تعدیل شده انجام پذیرفت. نتایج نشان داد 12 هفته تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده منجر به بهبود سرعت راه رفتن و قدرت عضلانی در هر سه گروه شد(05/0>p). استقامت عضلانی در گروه خفیف به طور معناداری بهبود یافت(05/0>p) اما در گروه متوسط و شدید بهبود معناداری مشاهده نشد(05/0≤p). اجرای تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده بر روند بهبود بیماران مولتیپل اسکلروزیس تأثیر گذار است و موجب بهبود شاخص های عملکرد جسمانی بیماران می¬گردد. در طب توانبخشی استفاده از رویکردهای هدفمند و شخصی سازی شده مطرح می¬باشد، لذا تعدیل پروتکلهای تمرینی براساس جنس، سن، سطح ناتوانی و میزان پیشرفت می¬تواند نتایج مطلوب¬تری را داشته باشد. لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین تأثیر تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده بر برخی از شاخص‌های عملکرد جسمانی زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس با درجات مختلف ناتوانی بود. در این پژوهش نیمه تجربی 92 نفر از بیماران زن مراجعه کننده به انجمن مولتیپل اسکلروزیس شهرستان شهرکرد به صورت در دسترس و هدفمند به عنوان نمونه انتخاب و بر اساس نمره ناتوانی جسمی در 3 گروه ضعیف، متوسط و شدید قرار گرفتند. سپس هر گروه بطور تصادفی در دو گروه مداخله و گروه شاهد قرار گرفتند. تمرینات توانبخشی ورزشی به مدت 12 هفته و 3 جلسه در هفته انجام گرفت. قدرت عضلانی، استقامت و سرعت راه رفتن در پیش آزمون و پس آزمون مورد ارزیابی قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس، آزمون تی زوجی میانگین¬های تعدیل شده انجام پذیرفت. نتایج نشان داد 12 هفته تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده منجر به بهبود سرعت راه رفتن و قدرت عضلانی در هر سه گروه شد(05/0>p). استقامت عضلانی در گروه خفیف به طور معناداری بهبود یافت(05/0>p) اما در گروه متوسط و شدید بهبود معناداری مشاهده نشد(05/0≤p). اجرای تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده بر روند بهبود بیماران مولتیپل اسکلروزیس تأثیر گذار است و موجب بهبود شاخص های عملکرد جسمانی بیماران می¬گردد. در طب توانبخشی استفاده از رویکردهای هدفمند و شخصی سازی شده مطرح می¬باشد، لذا تعدیل پروتکلهای تمرینی براساس جنس، سن، سطح ناتوانی و میزان پیشرفت می¬تواند نتایج مطلوب¬تری را داشته باشد. لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین تأثیر تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده بر برخی از شاخص‌های عملکرد جسمانی زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس با درجات مختلف ناتوانی بود. در این پژوهش نیمه تجربی 92 نفر از بیماران زن مراجعه کننده به انجمن مولتیپل اسکلروزیس شهرستان شهرکرد به صورت در دسترس و هدفمند به عنوان نمونه انتخاب و بر اساس نمره ناتوانی جسمی در 3 گروه ضعیف، متوسط و شدید قرار گرفتند. سپس هر گروه بطور تصادفی در دو گروه مداخله و گروه شاهد قرار گرفتند. تمرینات توانبخشی ورزشی به مدت 12 هفته و 3 جلسه در هفته انجام گرفت. قدرت عضلانی، استقامت و سرعت راه رفتن در پیش آزمون و پس آزمون مورد ارزیابی قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس، آزمون تی زوجی میانگین¬های تعدیل شده انجام پذیرفت. نتایج نشان داد 12 هفته تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده منجر به بهبود سرعت راه رفتن و قدرت عضلانی در هر سه گروه شد(05/0>p). استقامت عضلانی در گروه خفیف به طور معناداری بهبود یافت(05/0>p) اما در گروه متوسط و شدید بهبود معناداری مشاهده نشد(05/0≤p). اجرای تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده بر روند بهبود بیماران مولتیپل اسکلروزیس تأثیر گذار است و موجب بهبود شاخص های عملکرد جسمانی بیماران می¬گردد. در طب توانبخشی استفاده از رویکردهای هدفمند و شخصی سازی شده مطرح می¬باشد، لذا تعدیل پروتکلهای تمرینی براساس جنس، سن، سطح ناتوانی و میزان پیشرفت می¬تواند نتایج مطلوب¬تری را داشته باشد. لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین تأثیر تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده بر برخی از شاخص‌های عملکرد جسمانی زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس با درجات مختلف ناتوانی بود. در این پژوهش نیمه تجربی 92 نفر از بیماران زن مراجعه کننده به انجمن مولتیپل اسکلروزیس شهرستان شهرکرد به صورت در دسترس و هدفمند به عنوان نمونه انتخاب و بر اساس نمره ناتوانی جسمی در 3 گروه ضعیف، متوسط و شدید قرار گرفتند. سپس هر گروه بطور تصادفی در دو گروه مداخله و گروه شاهد قرار گرفتند. تمرینات توانبخشی ورزشی به مدت 12 هفته و 3 جلسه در هفته انجام گرفت. قدرت عضلانی، استقامت و سرعت راه رفتن در پیش آزمون و پس آزمون مورد ارزیابی قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس، آزمون تی زوجی میانگین¬های تعدیل شده انجام پذیرفت. نتایج نشان داد 12 هفته تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده منجر به بهبود سرعت راه رفتن و قدرت عضلانی در هر سه گروه شد(05/0>p). استقامت عضلانی در گروه خفیف به طور معناداری بهبود یافت(05/0>p) اما در گروه متوسط و شدید بهبود معناداری مشاهده نشد(05/0≤p). اجرای تمرینات توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده بر روند بهبود بیماران مولتیپل اسکلروزیس تأثیر گذار است و موجب بهبود شاخص های عملکرد جسمانی بیماران می¬گردد.  },
keywords_fa = {مولتیپل اسکلروزیس, سرعت راه رفتن, استقامت راه رفتن, توانبخشی ورزشی جامع شخصی سازی شده},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-598-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-598-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {},  
title = {The acute effect of post-activation potentiation on the lower Extremity kinematic characteristics during head impact in soccer players}, 
abstract ={Introduction and Objective: One of the strategies that athletes can use to temporarily increase strength and muscle power is post-activation potentiation (PAP) during warm-up. However, the effect of this phenomenon on kinematics of special movement has not been determined. Therefore, the aim of this study is to investigate the acute effect of PAP during warm-up on lower extremity kinematic characteristics during heading in soccer players. Methodology: The study sample consisted of 24 semi-professional youth soccer players with an average age of 18.67±1.11 years, height 182.32±7.12 cm, mass 74.17±7.46 kg. who performed four different warm-up methods, including PAP-take-off, PAP-landing, combined-PAP, and general warm-up, derived from the stages of soccer heading. Knee and hip angular velocities during the take-off phase, maximum knee flexion angle, and duration of knee joint pause during the landing phase were recorded using a three-dimensional motion analysis device (vicon peak ltd, oxford, vicon UK) with four T20 cameras with a frequency of 1000 Hz. Finally, analysis of variance with repeated measurements and post hoc Bonferroni test were used at a significance level of P<0.05. Results: There was a significant increase in knee and hip angular velocities following combined-PAP and then PAP-take-off compared to other warm-up programs. Moreover, there was a significant increase in knee flexion angle after PAP-landing compared to other warm-up programs. Additionally, there was a significant increase in the duration of knee joint pause after general warm-up compared to other warm-up programs. Discussion and Conclusion: PAP-take-off improves jumping performance, while PAP-landing improves landing performance. The combination of these two methods, i.e., combined-PAP, will yield better results overall.  },  
Keywords = {Post-activation Potentiation, Kinematics, Head Impact, Landing, Soccer},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تاثیر حاد توانمند سازی پس فعالی بر ویژگی های کینماتیکی اندام تحتانی حین ضربه سر بازیکنان فوتبال},
abstract_fa ={مقدمه و هدف: یکی از راهکارهایی که ورزشکاران برای افزایش موقت نیرو و توان عضلانی می­توانند استفاده کنند، توانمندسازی پس­فعالی (PAP) در طول گرم­ کردن است. به هر حال اثر این پدیده بر کینماتیک حرکات ویژه مشخص نشده است. لذا، هدف از این مطالعه، تاثیر حاد PAP در طول گرم­کردن بر ویژگی­های کینماتیکی اندام تحتانی حین ضربه سر بازیکنان فوتبال می­باشد. روش­شناسی: نمونه آماری این تحقیق شامل 24 بازیکن نیمه حرفه ­ای فوتبال در رده سنی جوانان با میانگین سن11/1±67/18 سال، قد12/7±32/182 سانتی متر، جرم46/7± 17/74 کیلوگرم بودند که چهار روش مختلف گرم­کردن PAPتیک­آف، PAPفرود،PAPترکیبی و گرم­کردن عمومی، که برگرفته از مراحل ضربه سر فوتبال بود، اجرا کردند. سرعت­های زاویه­ای زانو و ران در طول مرحله تیک­آف و حداکثر فلکشن زانو و مدت زمان مکث روی مفصل زانو در مرحله فرود با دستگاه آنالیز حرکتی سه بعدی  (vicon peak ltd ,oxford ,UK vicon) با چهار دوربین T20 و با فرکانس 1000 هرتز ثبت شد. در نهایت از آزمون آنالیز واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بون فرونی در سطح معنی داری P<0.05 استفاده شد. یافته­ها: افزایش معنی داری در سرعت زاویه­ای زانو و ران بعد از PAPترکیبی و سپس PAPتیک­آف با دیگر برنامه­های گرم­کردن وجود داشت. همچنین، افزایش معنی­ دار در زاویه فلکشن زانو بعد از PAPفرود در مقایسه با دیگر برنامه­های گرم­کردن وجود داشت. بعلاوه، افزایش معنی­داری در مدت زمان مکث بر روی مفصل زانو بعد از گرم­کردن عمومی در مقایسه با دیگر برنامه­های گرم­کردن وجود داشت. بحث و نتیجه­گیری:­PAPتیک­آف موجب بهبود عملکرد پرش و PAPفرود موجب بهبود عملکرد فرود می­شود. ترکیب این دو روش، PAPترکیبی، نتیجه بهتری را در کل به دنبال خواهد داشت.},
keywords_fa = {توانمند سازی پس فعالی, کینماتیک, ضربه سر, فرود, فوتبال.},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-612-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-612-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {PiranHamlabadi, Milad and Jafarnezhadgero, AmirAli and Naghizadeh, Hame},  
title = {Long-term effects of three types of military boots mileage on ground reaction force variables during running}, 
abstract ={Background and Aims: Running is one of the most important activities for soldiers, and boots play an effective role in this activity. The aim of the present study was to investigate the effects of three types of military boots mileage on ground reaction force variables during running. Materials and Methods: The current research was a clinical trial. 15 healthy male students (20-25 years old) used three different types of used and new boots. Using Bartec force plate with dimensions (60 x 40 cm2), ground reaction forces were measured in vertical (Fz), anterior-posterior (Fy) and medio-lateral (Fx) directions while running at constant speed. Two-way ANOVA was used for statistical analysis at a significance level of 0.05. Results: Results demonstrated significant main effects of "Time" for FXHC (P=0.001, d=0.407), FXPO (P=0.001, d=0.674), TTPFXPO (P=0.001, d=0.394) and TTPFYPO (P=0.031, d=0.226). Findings showed significant main effect of group for FZHC (P=0.027, d=0.163) and TTPFYHC (p=0.035, d=0.150). Furthermore, significant group-by-time interactions was found for FZHC (P=0.001, d=0.404) and FXPO (P=0.014, d=0.272). Conclusion: The results of this research showed that using military boots, the vertical ground reaction force, the medio-lateral force at heel contact and the peak medio-lateral force were increased. The increase of this value can be related to fracture injuries caused by pressure and patella femoral pain. The results of this study showed that the type of boots can be effective in preventing lower limb injuries. Therefore, using new operational boots is suggested for the military application.  },  
Keywords = {boots, polyurethane, thermoplastic polyurethane, ground reaction force, running},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {اثر طول عمر سه نوع زیره پوتین عملیاتی بر نیروی عکس العمل زمین در طی دویدن},
abstract_fa ={مقدمه و هدف: دویدن یکی از فعالیت­های مهم برای نظامیان می­باشد که پوتین­ها نقش موثر در این فعالیت دارند. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر طول عمر سه نوع زیره پوتین عملیاتی بر نیروی عکس العمل زمین در طی دویدن بود. روش­شناسی: پژوهش حاضر از نوع کارآزمایی بالینی بود. 15 دانشجوی پسر سالم (20-25 سال) از سه نوع زیره پوتین متفاوت استفاده شده و جدید استفاده کردند. با استفاده از صفحه نیرو برتک با ابعاد (60×40 سانتی­متر مربع) نیروهای عکس­العمل زمین در جهت­های عمودی، قدامی-خلفی و داخلی-خارجی هنگام دویدن اندازه­گیری شد. جهت تحلیل­های آماری از آنالیز واریانس دوسویه در سطح معنی­داری 05/0 استفاده شد. یافته­ها: نتایج نشان داد اثر عامل طول عمر در نیروی داخلی -خارجی مرحلۀ تماس پاشنه (001/0=P؛ 407/0=d)، نیروی داخلی -خارجی مرحلۀ هل دادن (001/0=P؛ 674/0=d)، زمان رسیدن به اوج محور داخلی – خارجی مرحله هل دادن (001/0=P؛ 394/0=d) و زمان رسیدن به اوج محور قدامی – خلفی مرحله هل دادن (031/0=P؛ 226/0=d) از نظر آماری معنادار بود. علاوه بر این نتایج نشان داد اثر عامل گروه در نیروی عمودی عکس العمل زمین (027/0=P؛ 163/0=d) و زمان رسیدن به اوج محور قدامی – خلفی در مرحله تماس پاشنه پا (035/0=P؛ 150/0=d) تفاوت معناداری داشت. اثر تعاملی زمان و گروه در نیروی عمودی عکس العمل زمین در مرحله تماس پاشنه پا (001/0=P؛ 404/0=d) و نیروی داخلی-خارجی در مرحلۀ هل دادن (014/0=P؛ 272/0=d) دارای اختلاف معناداری بود. بحث و نتیجه­گیری نهایی: نتایج پژوهش نشان داد در پوتین­های نظامی استفاده شده نیروی عمودی عکس العمل زمین، نیروی داخلی-خارجی در مرحلۀ تماس پاشنه، زمان رسیدن به اوج نیروی داخلی-خارجی عکس العمل­زمین بطور معناداری بالا بوده است به طوری که افزایش این مقدار می­تواند با آسیب­های شکستگی ناشی از فشار و درد کشککی رانی مرتبط باشد. همچنین نتایج این مطالعه نشان می­دهد که نوع پوتین مورد استفاده می­تواند در پیشگیری از آسیب­های اندام تحتانی موثر باشد از طرف دیگر استفاده از پوتین عملیاتی جدید برای نظامیان پیشنهاد می­گردد.  },
keywords_fa = {پوتین, پلی اورتان, پلی اورتان ترموپلاستیک, نیروی عکس العمل زمین, دویدن},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-616-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-616-en.doc},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Hoseini, MORTEZA and Sadeghi, Heydar and YousefianMolla, Razieh},  
title = {}, 
abstract ={Background and purpose: Determining specific abilities and skills in volleyball players depends on the amount of anthropometric, physiological, biomechanics and psychological characteristics of the players in this field and is vital for improving the performance of sports skills in them. Since by comparing these important factors in the group of teenagers and young adults, it is possible to guide teenagers towards success factors in youth and adulthood, the purpose of this research was to compare the main characteristics of elite teenage and young male volleyball players. Methods: 30 male members of the national youth volleyball team of the Islamic Republic of Iran (15 youths and 15 teenagers) were examined in terms of their main anthropometric, biomechanics, physiological and psychological characteristics with the aim of evaluating and determining the main components and comparing them.  In order to determine he main components of the evaluated indicators, first the PCA statistical method and then the independent t statistical method were used to compare the two groups(0.05≥p). Results: Among the main indices of anthropometric, biomechanical, physiological and psychological characteristics, only the physiological index of maximum heart rate showed a significant difference between the two groups (0.05≥p). Conclusion: It seems that the main differences of volleyball players in these two age groups are more related to experience in the game and mastery in the implementation of various skills and techniques, and all these main features can be found in the talent search process of this group of young people.  },  
Keywords = {Principal Component Analysis, Volleyball, Talent search},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {مقایسه‌ی ویژگی‌های اصلی آنتروپومتریکی، بیومکانیکی، فیزیولوژیکی و روانی والیبالیست‌های پسر تیم ملی نوجوانان و جوانان},
abstract_fa ={زمینه و هدف: تعیین توانایی و مهارتهای خاص در ورزش والیبال، به کمیت ویژگیهای آنتروپومتریکی، فیزیولوژیکی، بیومکانیکی و روانی بازیکنان این رشته بستگی دارد و برای بهبود اجرای مهارت های ورزشی در آن ها حیاتی می باشد. از آنجا که با مقایسه این فاکتورهای مهم در گروه نوجوانان با جوانان، می‌توان نوجوانان را در جهت راه یابی و پرورش به سمت عوامل موفقیت در جوانی و بزرگسالی سوق داد، هدف از تحقیق حاضر، مقایسه ویژگی‌های اصلی بازیکنان نخبه نوجوان وجوان پسر در ورزش والیبال بود. روش بررسی: 30 نفراز اعضای پسر تیم ملی والیبال جوانان و نوجوانان جمهوری اسلامی ایران (۱۵ جوان و ۱۵ نوجوان) از جهت ویژگی‌های اصلی آنتروپومتریکی، بیومکانیکی، فیزیولوژیکی و روانی با هدف ارزیابی و تعیین اجزای اصلی و مقایسه آن ها، مورد بررسی قرار گرفتند. به منظور تعیین مولفه‌های اجزای اصلی شاخص‌های ارزیابی شده، ابتدا از روش آماری PCA و سپس از روش آماری تی مستقل جهت مقایسه دو گروه استفاده گردید (۰۵/۰£ P). یافته ها: از میان شاخص های اصلی ویژگی های آنتروپومتریکی، بیومکانیکی، فیزیولوژیکی و روانی، تنها در شاخص فیزیولوژیکی ضربان قلب بیشینه، اختلاف معنی داری بین دو  گروه دیده شد (۰۵/۰≥p). نتیجه گیری: به نظر می رسد تفاوتهای اصلی والیبالیست ها در این دو رده سنی، بیشتر به تجربه در بازی و تسلط در اجرای مهارتهای مختلف و تکنیک آن مرتبط است و میتوان تمامی این ویژگی‌های اصلی را در مسیر و فرآیند استعدادیابی این گروه جوانان و نوجوانان مد نظر قرار داد.  },
keywords_fa = {شاخص های اصلی, والیبال, استعدادیابی},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-620-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-620-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Mardazad, Amin and Jafarnezhadgero, AmirAli and avazzadeh, Saj},  
title = {The effect of warm up methods to increase the vertical jump height of volleyball players: A review article}, 
abstract ={Warm up method can be considered as a strategy for improving athlete’s performance. The purpose of this study was to provide a useful data as warm up to improve the performance of athletes, including volleyball players by increasing their jump height. In the present review study by using the following keywords included Post-Activation Potentiation, Squat Jump, Warm-up, Volleyball, Jump Height, Force Plate, and electromyography the search process was done in Google scholar, the Pubmed databases and Scientific Information database and Google scholar. In the identification stage, 387 English and 15 Persian articles related to the mentioned keywords were found. Finally, the number of  English articles reached 42 and the number of Persian articles reached 6. The results of this review-descriptive study showed in the final stages of Post-Activation Potentiation warm-up, performing high intensity squats by creating acute changes in neuromuscular system can increase in jump height of athletes including volleyball players in match and practice.  },  
Keywords = {Volleyball, Warm-up Exercise, Post-Activation Potentiation, Squat Jump.},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {اثر روش گرم کردن بر افزایش ارتفاع پرش عمودی بازیکنان والیبال : مقاله مروری},
abstract_fa ={روش گرم کردن می‌تواند به‌عنوان راهکاری برای بهبود عملکرد ورزشکاران مورد توجه قرار بگیرد. اما مکانیزم و روش دقیق استفاده از این پروتکل مشخص نشده است. لذا هدف از انجام این مطالعه مروری ارائه روشی سودمند به‌عنوان گرم کردن جهت بهبود عملکرد ورزشکاران از جمله بازیکنان والیبال به‌واسطه افزایش پرش ‌آن‌ها بود. در مطالعه مروری – توصیفی حاضر، با استفاده از کلید واژه‌های نیرومندسازی پس فعالی، اسکوات پرش، گرم کردن، والیبال، ارتفاع پرش، صفحه نیرو، الکترومایوگرافی از طریق بانک‌های اطلاعاتی Google scholar , Pubmed به جستجوی مقالات لاتین و از طریق بانک اطلاعاتی مرکز اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی و گوگل اسکولار به جستجوی مقالات فارسی پرداخته شد. در جستجوی اولیه و مرحله شناسایی 387 مقاله لاتین و 15 مقاله فارسی در ارتباط با کلیدواژه‌های نام‌برده یافت شد. در آخر تعداد مقالات استفاده شده لاتین به 42 و تعداد مقالات فارسی به 6 رسید. نتایج این مطالعه مروری – توصیفی نشان داد که در فاز نهایی روش گرم کردن نیرومندسازی پس‌فعالی، اجرای اسکوات دوپا شدت بالا با ایجاد تغییرات آنی در سیستم عصبی عضلانی می‌تواند باعث افزایش ارتفاع پرش ورزشکاران ازجمله بازیکنان والیبال در شرایط تمرینی و مسابقه شود.},
keywords_fa = {والیبال, تمرینات گرم کردن, نیرومندسازی پس‌فعالی, اسکوات پرش.},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-585-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-585-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {karami, Sajad and Rajabi, Hamid and Kashef, Majid and Gharaat, Mohammad Ali},  
title = {The effect of acute glutamine supplementation along with intermittent exercise on Hsp70 and blood lactate response of club soccer players}, 
abstract ={Introduction and purpose: The present study was conducted with the aim of investigating the effect of acute glutamine supplementation along with intermittent exercise on Hsp70 and blood lactate response of club football players. Methodology: 32 players of the Tehran Railway team were selected and randomly divided into four groups: control, supplement, supplement-sports activity, and sports-activity. Subjects participated in daily exercises before conducting the study, and only two complementary groups - sports activity and sports activity - performed the periodic protocol. Blood samples were taken at baseline, pre-test, post-test and 90 minutes after the test. The supplement and placebo were consumed in an amount of 0.5 g/kgBW and a volume of 5 ml/kgBW one hour before the periodic protocol. The interval protocol included 3 stages of 20-minute running with an intensity of 80% of the maximum heart rate and a 5-minute rest of walking between the stages. HSP72 and blood lactate levels were measured using ELISA and enzymatic methods, respectively. The data were analyzed using the analysis of variance test with repeated measures and the between-group factor at the P≤0.05 level. Findings: Glutamine supplement alone and together with exercise stimulate the response of HSP72 and the combination of supplement and exercise leads to a greater response of HSP72 and lactate changes did not play a role in this response. Discussion and conclusion: It seem that taking glutamine supplements in the long term creates more adaptations, which of course should be studied.  },  
Keywords = {HSP72, lactate, glutamine supplement, soccer players, interval exercise},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تاثیر مصرف حاد مکمل گلوتامین همراه با فعالیت ورزشی تناوبی بر پاسخ Hsp70 و لاکتات خون بازیکنان فوتبال باشگاهی},
abstract_fa ={سابقه و هدف : مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر مصرف حاد مکمل گلوتامین همراه با فعالیت ورزشی تناوبی بر پاسخ Hsp70 و لاکتات خون بازیکنان فوتبال باشگاهی انجام گرفت. مواد و روش‌ها : 32 بازیکن تیم راه آهن تهران انتخاب و به صورت تصادفی به چهار گروه کنترل، مکمل، مکمل- فعالیت­ ورزشی و فعالیت­ ورزشی تقسیم شدند. آزمودنی­ها قبل از انجام مطالعه در تمرینات روزانه شرکت داشتند و فقط دو گروه مکمل- فعالیت ­ورزشی و فعالیت ­ورزشی، پروتکل تناوبی را انجام دادند. نمونه­­ خون پایه، پیش­آزمون، پس­آزمون و 90 دقیقه پس از آزمون گرفته شد. مکمل و دارونما به مقدار  g/kgBW5/0 و حجم  ml/kgBW5 یک ساعت قبل از پروتکل تناوبی مصرف شد. پروتکل تناوبی شامل 3 مرحله دویدن 20 دقیقه­ای با شدت 80% حداکثر ضربان قلب بیشینه و استراحت­ 5 دقیقه­ای پیاده­ روی بین مراحل بود. مقادیر HSP72 و لاکتات خون به ترتیب با استفاده از روش الایزا و آنزیماتیک سنجیده شد. داده­ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه­های تکراری و عامل بین گروهی در سطح 05/0 P≤تحلیل شد. یافته‌ها : مکمل گلوتامین به تنهایی و همراه با ورزش محرک پاسخ HSP72 بوده و ترکیب مکمل- فعالیت ­ورزشی منجر به پاسخ بزرگتری از HSP72 می­شود و در این پاسخ تغییرات لاکتات نقشی نداشته است. نتیجه‌گیری : به نظر می­رسد که مصرف مکمل گلوتامین در طولانی مدت سازگاری­های بیشتری را ایجاد کند که البته باید مورد مطالعه قرار بگیرد.  },
keywords_fa = {HSP72, لاکتات, مکمل گلوتامین, بازیکنان فوتبال, فعالیت تناوبی},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-658-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-658-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Alinaghizade, mohsen and Gharakhanlou, Reza and MollanouriShamsi, Mahdieh},  
title = {Investigating the relationship between ACTN3 rs1815739 and COL5A1 rs12722 polymorphisms with power performance following plyometric exercises}, 
abstract ={Introduction previous research has shown that ACTN3 rs1815739 and COL5A1 rs12722 polymorphisms may affect power performance. This research aimed to investigate the relationship between ACTN3 and COL5A1 polymorphisms with the baseline level of power performance and its effect on adaptation to plyometric training. Methods The research subjects were 38 boys with an average age of 10.3 ± 0.53. Vertical jump (CMJ) and horizontal jump (SBJ) tests were used to evaluate lower body muscle power. The plyometric training protocol was for 6 weeks. DNA was extracted from saliva and genotype was determined by PCR-RFLP method. Based on genetic analysis, people were divided into the following groups in the ACTN3 polymorphism: RX (n=20), RR (n=13), and XX (n=5), and in the COL5A1 polymorphism: CT (n=19), CC (n =8) and TT (n=11). ANCOVA test was used for statistical analysis. Results The results showed that plyometric training caused a significant increase in CMJ and SBJ tests (p<0.05). However, no significant difference was observed when the average basic performance and adaptation to plyometric training were compared according to ACTN3 and COL5A1 genotypes (p>0.05). Conclusion plyometric training effectively increases power in children, but these differences are probably not affected by ACTN3 and COL5A1 genotypes.},  
Keywords = {power, plyometrics, genetics, ACTN3, COL5A1},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {بررسی ارتباط پلی مورفیسم های ACTN3 rs1815739 و COL5A1 rs12722 با عملکرد توانی به دنبال تمرینات پلایومتریک},
abstract_fa ={مقدمه: تحقیقات گذشته نشان‌داده که پلی‌مورفیسم‌های ACTN3 rs1815739 و COL5A1 rs12722 ممکن‌‌است بر عملکرد توانی اثرگذار باشند. هدف‌‌ از تحقیق حاضر بررسی ارتباط میان پلی‌مورفیسم‌های ACTN3  و COL5A1 با سطح پایه عملکرد توانی و تاثیر آن بر سازگاری به‌دنبال تمرین پلایومتریک بود. روش‌‌شناسی: آزمودنی‌های تحقیق را 38 پسر با میانگین سن 53/0 ± 3/10 تشکیل می‌دادند. از آزمون‌های پرش‌عمودی (CMJ) و پرش‌افقی (SBJ) برای ارزیابی توان‌عضلانی پایین‌تنه استفاده گردید. پروتکل تمرین پلایومتریک به‌مدت 6 هفته بود. DNA ژنومیک از بزاق استخراج و تعیین‌‌ژنوتیپ به‌‌شیوه PCR-RFLP صورت‌ گرفت. برپایه آنالیز ژنتیکی، افراد در پلی‌مورفیسم ACTN3 به‌ این گروه‌هاRX (n=20), RR (n=13) و XX (n=5) و در پلی‌مورفیسم COL5A1 به این گروه‌ها تقسیم شدند: CT (n=19), CC (n=8) و TT (n=11). برای انجام آنالیزهای آماری از آزمون ANCOVA استفاده شد. نتایج: نتایج نشان‌داد که تمرین پلایومتریک باعث افزایش معنی‌دار در آزمون‌های CMJ و SBJ شده‌بود (p<0.05).  با‌ این‌حال زمانی‌که میانگین عملکرد پایه و سازگاری به‌تمرین پلایومتریک با‌توجه به‌ ژنوتیپ‌های ACTN3 و COL5A1 با‌ یکدیگر مورد مقایسه قرار گرفت تفاوت معنی‌داری مشاهده‌ نشد (p>0.05). بحث و نتیجه‌گیری: تمرین پلایومتریک برای افزایش توان در کودکان موثر است اما این تفاوت‌ها احتمالا از ژنوتیپ‌های ACTN3 و COL5A1 تاثیر نمی‌پذیرد.  },
keywords_fa = {توان, پلایومتریک, ژنتیک, ACTN3, COL5A1},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-670-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-670-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {teknik, khatere and rajabi, reza and minoonejad, hoom},  
title = {Investigating the immediate effect of walking at different angles on a researcher-made wedge treadmill on the electromyographic activity of selected lower limb muscles of flat feet individuals}, 
abstract ={Background and Aims: The current study aims to investigate the immediate effect of a researcher-made wedge treadmill on the activity of the selected lower limb muscles of flat feet individuals, so by activating the muscles, it can be used to help in the area of corrective exercise and correction of flat feet, rehabilitation and injury prevention. Methods: The current study was a semi-experimental intervention based on the creation and introduction of a new tool and its effect evaluation. 16 subjects over 18 years old with flat feet deformity were included in this study. The subjects performed the protocol of walking at a normal speed on the researcher-made wedge treadmill at each of the lateral angles of 0, 5 and 15 degrees for 90 seconds. The electromyographic activity of five selected muscles was recorded at those angles. Statistical analysis was performed on Matlab and SPSS software. Friedman's test was used to evaluate the significant differences between angles and Bonferroni's post hoc test was used to compare two-by-two means. Results: According to the results, the average activity of selected muscles (peroneus longus, tibialis anterior, gastrocnemius, soleus and hallucis longus) during walking between angles of 5 and 15 degrees on a wedge treadmill had a statistically significant difference compared to 0 degrees (P≤0.05). Conclusion: This study showed that the amount of muscle activity of the lower limbs of subjects with flat feet during walking at 5 and 15-degree lateral angles has a significant difference compared to the same people walking at a zero-degree angle. Our results suggest that using the researcher-made wedge treadmill can significantly increase lower limb muscle activity in people with flat feet.},  
Keywords = {Keywords: Flat Feet, wedge Treadmill, Electromyography, Walking},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {بررسی اثر آنی راه رفتن در زوایای مختلف بر روی تردمیل گوه‌ای محقق ساخته بر میزان فعالیت الکترومایوگرافی عضلات منتخب اندام تحتانی در افراد دارای کف پای صاف},
abstract_fa ={مقدمه: هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر آنی تردمیل گوه‌ای محقق ساخته بر میزان فعالیت عضلات منتخب اندام تحتانی افراد دارای کف پای صاف بوده تا با فعال‌سازی عضلات، جهت کمک به حیطه حرکات اصلاحی و اصلاح کف پای صاف و توان‌بخشی و پیشگیری از آسیب مورداستفاده قرار بگیرد. مواد و روش­ها: پژوهش حاضر باتوجه ‌به ساخت و معرفی ابزاری جدید و بررسی اثر آن مداخله‌ای و از نوع نیمه‌تجربی بود. 16 فرد بالای 18 سال مبتلا به ناهنجاری کف پای صاف وارد این مطالعه شدند. ناهنجاری کف پای صاف با استفاده از شاخص استاهلی ارزیابی شد. آزمودنی‌ها پروتکل راه‌رفتن با سرعت معمولی بر روی تردمیل گوه‌ای محقق ساخته را در هرکدام از زوایای جانبی صفر، 5 و 15 درجه به مدت‌90 ثانیه، انجام دادند و فعالیت الکترومایوگرافی پنج عضله منتخب در تمام زوایا ثبت شد. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با نرم‌افزارهایMatlab  و SPSS انجام شد و به منظور بررسی معناداری اثر زوایا از آزمون فریدمن و از آزمون تعقیبی بونفرونی برای مقایسه دو به دو میانگین‌ها استفاده شد. یافته‌ها: براساس نتایج، میانگین فعالیت عضلات منتخب (پرونئوس لانگوس، تیبیالیس انتریور، گستروکنمیوس، سولئوس و هالوسیس) حین راه‌رفتن بین زوایای 5 و 15 درجه بر روی تردمیل گوه‌ای در مقایسه با صفر درجه اختلاف معنادار آماری داشتند (05/0p≤). نتیجه‌گیری: نتایج ما پیشنهاد می‌دهد که با استفاده از تردمیل گوه‌ای محقق ساخته و راه‌رفتن در زوایای 5 و 15 درجه، می‌توان سطح فعالیت عضلات منتخب اندام تحتانی افراد دارای کف پای صاف را به میزان معناداری افزایش داد.},
keywords_fa = {کلید‌واژه‌ها: کف پای صاف, تردمیل گوه‌ای, الکترومایوگرافی, راه‌رفتن},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-677-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-677-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Moradi, Behnam and MohammadAliNasabFirouzjah, Ebrahim and Roshani, Sajad and GhaniZadehHesar, Narmi},  
title = {Investigating the effectiveness of sports exercises on landing error scoring system: a narrative review}, 
abstract ={Introduction and purpose: The landing error scoring system is a valid and reliable tool for functional assessment of jump-landing movement. The aim of the present study was to investigate the effectiveness of sports training on the landing error scoring system in athletes. Methodology: Searching between 2014 and 2024 from IranDoc, Magiran, PubMed, Google Scholar, SPORTDiscus, Scopus, PEDro and (ISI) Institute for Scientific Information databases using the combination of jump-landing keywords. Landing mechanics, landing kinetics and kinematics, injury prevention, training, rehabilitation and landing error scoring system were done. A total of 88 articles related to this field were found, after reviewing and screening through the inclusion criteria, 8 articles were reviewed in full text. Results: Various exercises, including neuromuscular, suspension, knee injury prevention, fatigue and kinesiotype, have been used to be effective on the landing error scoring system test. As a result of corrective exercises and fatigue, the experimental groups showed an improvement and a decrease in the jump-landing movement performance in the landing error scoring system, respectively. Discussion and conclusion: It seems that in order to prevent jump-landing movement errors and possible injuries caused by it, exercises should be done that, in addition to increasing concentration and coordination in movement, make athletes resistant to factors such as danger.  },  
Keywords = {landing mechanics, prevention, rehabilitation, landing error scoring system},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {بررسی اثربخشی تمرینات ورزشی بر سیستم امتیاز دهی خطای فرود : مطالعه مروری روایی},
abstract_fa ={مقدمه و هدف: سیستم امتیازدهی خطای فرود ابزاری معتبر و قابل اعتماد جهت ارزیابی عملکردی حرکت پرش- فرود می­باشد. هدف از مطالعه پیش رو بررسی اثر بخشی تمرینات ورزشی بر سیستم امتیازدهی خطای فرود در ورزشکاران بود.  روش شناسی: جستجوی در فاصله زمانی سال­های 2014 تا 2024 از پایگاه­های اطلاعاتیIranDoc ،Magiran ،PubMed ،Google Scholar ،SPORTDiscus ، Scopus ،PEDro  و (ISI) Institute for Scientific  Informationبا استفاده از ترکیب کلید واژه­های پرش- فرود، مکانیک فرود، کینتیک و کینماتیک فرود، پیشگیری از آسیب، تمرین، بازتوانی و سیستم امتیازدهی خطای فرود بعمل آمد. در مجموع 88 مقاله مرتبط با این زمینه یافت شد که پس از بررسی و غربالگری از طریق معیارهای ورود به مطالعه، 8 مقاله به صورت تمام متن مورد بررسی قرار گرفتند. یافته­ها: تمرینات مختلفی از جمله تمرینات عصبی عضلانی، تعلیقی، پیشگیری از آسیب زانو، خستگی و کینزیوتیپ به منظور اثر بخشی بر آزمون سیستم امتیازدهی خطای فرود بکار رفته است. گروه­های تجربی در اثر تمرینات اصلاحی و خستگی بترتیب بهبود و افت عملکرد حرکت پرش – فرود را در سیستم امتیازدهی خطای فرود از خود نشان دادند. بحث و نتیجه گیری: بنظر می رسد به منظور جلوگیری از بروز خطاهای حرکت پرش – فرود و آسیب های احتمالی ناشی از آن، تمریناتی باید بکار گرفته شود که علاوه بر افزایش تمرکز و هماهنگی در حرکت مذکور، مقاومت ورزشکاران را در برابر عوامل خطر زایی مانند خستگی افزایش دهد.  },
keywords_fa = {مکانیک فرود, پیشگیری, بازتوانی, سیستم امتیاز دهی خطای فرود},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-679-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-679-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Smaeeli, Ali and Jafarnezhadgero, AmirAli and Jabri, Mansour},  
title = {Effect of Various Footwear on Mechanical Stiffness (vertical, leg, and lower limb joint torsional stiffness) during Running: A Systematic Review}, 
abstract ={Background and Aim: This study focuses and reviews the researches that examines the effect of footwear types on torsional, vertical and limb stiffness during running. Methods: The search for articles in English languages between 2000 and 2024 (until May) was carried out in WOS, Scopus, PubMed, Springer databases and grey literature from Google Scholar. The inclusion criteria included the number of participants being more than one and the availability of the full text of the articles. Exclusion criteria included studies whose participants were under 18 years of age. Review studies and studies that studied an activity other than running. Results: 586 relevant articles were selected. After examining the articles, 17 articles were selected. Vertical stiffness and limb stiffness in barefoot conditions are significantly greater than in conventional shoes. The torsional stiffness in the ankle and hip joints in conventional shoe conditions was reported to be higher than in barefoot and minimal shoe conditions. In contrast, the torsional stiffness of the knee joint in conventional shoe conditions was lower than in barefoot and minimal shoe conditions. Conclusion: These findings provide further insight into the susceptibility of runners to different injury mechanisms as a function of footwear.  },  
Keywords = {Footwear, Joint Stiffness, Leg Stiffness, Vertical Stiffness, Running},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تاثیر انواع پوشش پا بر سفتی مکانیکی (سفتی عمودی، سفتی اندام و سفت پیچشی مفصل‌های اندام تحتانی)  حین دویدن: مروری نظام‌مند},
abstract_fa ={مقدمه و هدف: این مطالعه بر روی تحقیقاتی تمرکز دارد که به بررسی اثر انواع پوشش پا بر سفتی مکانیکی حین دویدن می‌پردازند. روش­شناسی: جستجوی مقالات به زبان لاتین بین سال‌های 2000 تا 2024 (تا ماه می) در پایگاه­های تخصصی Scopus ، Web Of Science، PubMed، Springer و موتور جستجوی Google Scholar صورت پذیرفت. معیار ورود شامل مواردی از قبیل تعداد شرکت‌کنندگان بیشتر از یک نفر و در دسترس بودن متن کامل مقالات بود. معیار خروج شامل مطالعاتی می شد که شرکت کنندگان آنها زیر 18 سال باشند. مطالعات مروری، همچنین مطالعاتی که روی فعالیتی غیر از دویدن مطالعه کرده بودند، از مرور کنار گذاشته شدند.  یافته‌ها: 586 مقاله مرتبط انتخاب شدند. پس از بررسی مقالات، تعداد 17 مقاله انتخاب گردیدند. سفتی عمودی و سفتی اندام در شرایط پابرهنه به طور قابل توجهی بیشتر از کفش رایج است. مقدار سفتی پیچشی مفصل مچ پا و ران در شرایط کفش رایج بیشتر از شرایط پابرهنه و کفش حداقلی گزارش گردید. در مقابل، میزان سفتی پیچشی مفصل زانو در شرایط کفش رایج کمتر از شرایط پابرهنه و کفش حداقلی بود. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها بینش بیشتری در مورد آمادگی دوندگان به مکانیسم‌های مختلف آسیب به عنوان تابعی از کفش ارائه می‌کنند.  },
keywords_fa = {پوشش پا, سفتی مفصلی, سفتی عمودی, سفتی اندام, دویدن},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-622-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-622-en.doc},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {shirilord, Ssaeedeh and Fakhrpour, Roghayeh and azalialamdari, Karim},  
title = {The effect of continuous aerobic training in improving sarcopenia, changes in myofibrils and sports performance in elderly rats with Alzheimer\'s disease}, 
abstract ={Background and Purpose; Sarcopenia is a progressive and generalized skeletal muscle disorder that involves rapid loss of muscle mass and function. The purpose of this study was to investigate the effect of continuous aerobic exercise on sarcopenia, changes in myofibrils in skeletal muscle and exercise performance in elderly rats with Alzheimer's disease, to investigate the effect of physical activity on reducing sarcopenia and changes in myofibrils in skeletal muscle and exercise performance in elderly rats with Alzheimer's  should be measured. Materials and Methods; In the present study, 40 aged Wistar rats with an average weight of 300 grams. The rats were randomly divided into four ten groups including control patient, training patient, healthy control, healthy training. The exercise group participated in a six-week continuous aerobic exercise program. The patient group was diagnosed with Alzheimer's disease by intraperitoneal injection of scopolamine for 14 days, and after ensuring the induction of Alzheimer's disease using the novel object recognition test, the training group participated in a six-week continuous aerobic training program. Results; Based on the results after six weeks of continuous aerobic training, according to the measurement of the tissue components in the soleus and EDL muscles of the healthy group of rats under training, it showed a slight increase in the extent of the tissue parenchyma and the diameter of the muscle fibers compared to the healthy control group, but these changes were not significant. The quantification of the extent of the tissue components in the soleus and EDL muscles of the studied rats showed a significant decrease in the muscle parenchyma and also a significant decrease in the average diameter of the muscle fibers in the patient group compared to the healthy control group (p<0.01). The area of the muscle parenchyma and the average diameter of the soleus and EDL muscle fibers in the mice of the patient group under training compared to the mice of the patient group showed a significant increase in tissue (p<0.05) and the amount of tissue edema and the presence of connective tissue showed a significant decrease (p<0.01 and p<0.05). Conclusion: According to the findings, it seems that sports activities have positive effects on sarcopenia disease and myofibril changes, as well as the sports performance of rats with Alzheimer's disease. Keywords: continuous aerobic exercises, Alzheimer's, sarcopenia, muscle myofibril Background and Purpose; Sarcopenia is a progressive and generalized skeletal muscle disorder that involves rapid loss of muscle mass and function. The purpose of this study was to investigate the effect of continuous aerobic exercise on sarcopenia, changes in myofibrils in skeletal muscle and exercise performance in elderly rats with Alzheimer's disease, to investigate the effect of physical activity on reducing sarcopenia and changes in myofibrils in skeletal muscle and exercise performance in elderly rats with Alzheimer's  should be measured. Materials and Methods; In the present study, 40 aged Wistar rats with an average weight of 300 grams. The rats were randomly divided into four ten groups including control patient, training patient, healthy control, healthy training. The exercise group participated in a six-week continuous aerobic exercise program. The patient group was diagnosed with Alzheimer's disease by intraperitoneal injection of scopolamine for 14 days, and after ensuring the induction of Alzheimer's disease using the novel object recognition test, the training group participated in a six-week continuous aerobic training program. Results; Based on the results after six weeks of continuous aerobic training, according to the measurement of the tissue components in the soleus and EDL muscles of the healthy group of rats under training, it showed a slight increase in the extent of the tissue parenchyma and the diameter of the muscle fibers compared to the healthy control group, but these changes were not significant. The quantification of the extent of the tissue components in the soleus and EDL muscles of the studied rats showed a significant decrease in the muscle parenchyma and also a significant decrease in the average diameter of the muscle fibers in the patient group compared to the healthy control group (p<0.01). The area of the muscle parenchyma and the average diameter of the soleus and EDL muscle fibers in the mice of the patient group under training compared to the mice of the patient group showed a significant increase in tissue (p<0.05) and the amount of tissue edema and the presence of connective tissue showed a significant decrease (p<0.01 and p<0.05). Conclusion: According to the findings, it seems that sports activities have positive effects on sarcopenia disease and myofibril changes, as well as the sports performance of rats with Alzheimer's disease.  },  
Keywords = {continuous aerobic exercises, Alzheimer's, sarcopenia, muscle myofibril},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تاثیر تمرینات هوازی تداومی در بهبود سارکوپنی،تغییرات میوفیبریل‌ها و عملکرد ورزشی رت‌های سالمند مبتلا به آلزایمر},
abstract_fa ={زمینه و هدف؛ سارکوپنی یک اختلال پیشرونده و عمومی عضله اسکلتی است که شامل از دست دادن سریع توده و عملکرد عضلانی است که با افزایش پیامدهای نامطلوب همراه است، با شیوع روزافزون بیماری آلزایمرو سارکوپنیا و همچنین مشکلات دریافت درمان‌های مؤثر، کشف درمان‌های جایگزین از طریق رویکردهای جدید ضروری است. هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر تمرینات هوازی تداومی بر بیماری سارکوپنیا، تغییرات میوفیبریل‌ها در عضله‌ی اسکلتی و عملکرد ورزشی در رت‌‌های سالمند مبتلا به آلزایمر بود تا تاثیر فعالیت بدنی بر کاهش بیماری سارکوپنیا و تغییرات میوفیبریل‌ها در عضله اسکلتی و عملکرد ورزشی در رت‌های سالمند مبتلا به آلزایمر سنجیده شود. مواد و روش‌ها: در پژوهش حاضر،40 سر رت نژاد ویستار سالمند (11ماهه) با دامنه وزنی300 الی 350 گرم ، از مرکز انستیتو پاستور تهران تهیه و به آزمایشگاه منتقل شدند. رت‌ها به طور تصادفی در چهار گروه ده‌تایی شامل سالم کنترل، سالم تمرین، بیمار کنترل، بیمار تمرین تقسیم شدند. گروه تمرین در یک برنامه تمرینی هوازی تداومی شش هفته‌ای شرکت کردند. گروره بیمار در مدت زمان 14 روز با تزریق اسکوپولامین که به صورت داخل صفاقی انجام شد، به آلزایمر مبتلا شدند و پس از حصول اطمینان از القای آلزایمر با استفاده از تست تشخیص شیء جدید، گروه تمرین در یک برنامه تمرینی هوازی تداومی شش هفته‌ای شرکت کردند. قبل و بعد از شروع دوره تزریق و تمرین، داده‌های مربوط به اندازه‌گیری متغیرها جمع‌آوری شدند و تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از نرم افزار spss، قبل از تجزیه و تحلیل آماری، همه متغیرها از نظر نرمال بودن و همگنی واریانس به ترتیب با استفاده از آزمون کولموگروف اسمیرنوف و لون بررسی شدند. برای بررسی اختلافات بین گروه‌های مورد مطالعه از آزمون تحلیل واریانس یک‌طرفه (ANOVA) و آزمون تعقیبی توکی استفاده گردید. نتایج: براساس نتایج بعد از شش هفته تمرینات هوازی تداومی با توجه به اندازه‌گیری اجزای بافتی در عضله سولئوس و EDL رت‌های گروه سالم تحت تمرین افزایش جزئی در وسعت پارانشیم بافتی و قطر فیبرهای عضلانی را در مقایسه با گروه شاهد سالم نشان داد، لکن این تغییرات معنی‌دار نبود. کمی‌سازی وسعت اجزای بافتی در عضله سولئوس و EDL رت‌های مورد مطالعه، کاهش معنی‌دار پارانشیم عضلانی و همچنین کاهش قابل توجه میانگین قطر فیبرهای عضلانی را در گروه بیمار نسبت به گروه شاهد سالم نشان داد (01/0>p). بروز ادم میان بافتی و توسعه بافت همبند نیز در عضله سولئوس گروه بیمار در مقایسه با  گروه شاهد سالم مشاهده شد به ترتیب 001/0>p و 01/0>p. این تغییرات آتروفیک به طور قابل توجهی با انجام تمرین بدنی مهار شد. مساحت پارانشیم عضلانی و میانگین قطر فیبر‌های عضله سولئوس و EDL در موش‌های گروه بیمار تحت تمرین در مقایسه با موش‌های گروه بیمار به طور معنی داری افزایش بافت (05/0>p) و میزان ادم بافتی و وجود بافت همبند کاهش معنی داری را نشان داد (به ترتیب 01/0>p و 05/0>p.  لازم به ذکر است، انجام تمرینات در گروه بیمار هرگز نتوانست تغییرات بافتی ایجادشده در عضله سولئوس و EDL موش‌ها را تا حد طبیعی خود بهبود بخشد و از لحاظ پارامترهای مورد بررسی آسیب، همواره بین گروه بیمار تحت تمرین و شاهد سالم تفاوت معنی دار برقرار بود (05/0>p). نتایج نشان داد که تمرینات هوازی تداومی اثرات مثبتی بر پیشرفت بیماری رت‌های سالمند مبتلا به آلزایمر دارد.  },
keywords_fa = {تمرینات هوازی تداومی, آلزایمر, سارکوپنیا, میوفیبریل عضلانی},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-615-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-615-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {},  
title = {}, 
abstract ={},  
Keywords = {},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تاثیر مصرف حاد مکمل سیترولین مالات بر عملکرد جسمانی اختصاصی فوتبالیست های حرفه ای.},
abstract_fa ={سیترولین مالات اخیراً به عنوان یک مکمل نیروزای بالقوه برای عملکرد ورزش های با شدت بالا و همچنین بازیابی عملکرد عضلانی معرفی شده است. هدف از مطالعه حاضر تاثیر مصرف حاد مکمل سیترولین مالات بر عملکرد جسمانی فوتبالیست های حرفه ای بود. 20 فوتبالیست به ترتیب با میانگین سنی  و وزنی 6/2± 5/ 22سال، 3/4 ± 4/68 کیلوگرم ، 60 دقیقه قبل از شروع آزمون دویدن متناوب یویوی سطح یک، 10 گرم سیترولین مالات یا دارونما مصرف نمودند. توان عضلانی با استفاده از تست حداکثر پرش ارتفاع و حداکثر سرعت با استفاده از آزمون 30 متر سرعت سنجیده شد. نتایج آزمون تی مستقل نشان داد مصرف حاد سیترولین مالات تفاوت معنی داری بر میانگین مسافت طی شده در آزمون یویو و نتایج سایر آزمون ها در مقایسه با دارونما نداشت. تنها تفاوت معنی دار پایین تر بودن میانگین ضربان قلب گروه مکمل در مقایسه با دارونما بود. احتمال می رود عدم تغییرات معنی دار به دلیل سطح آمادگی جسمانی بالای بازیکنان مورد مطالعه در تحقیق حاضر باشد. همچنین شاید تغییر دوز مصرفی بتواند نتایج متفاوتی را نشان دهد.  },
keywords_fa = {},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-609-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-609-en.doc},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Salimi, Mehran and Minoonejad, Hooman and KarimizadehArdakani, Mohammad and Sherafat, Mohammad Javad and ArabAmeri, Elahe},  
title = {Comparison of the effect of internal and external focus of attention on testing core stability measurements}, 
abstract ={Purpose: Core endurance is one of the factors that measuring the core stability. Researches have shown that the change in the attention during the activities causes changes in the electromyography activity of the muscles as well as changes in the quality of the movement. The purpose of this research is to determine whether changes in the focus of the attention can change the measurement of the core stability. Methods: 22 healthy non-athletes participated in this research ((,which their core stability was measure by McGill test. These people were divided into three groups and performed this test in three consecutive days with a different attention (internal, external, control). Results: The results of the one-way repeated-measures ANOVA showed that there was a significant main effect of type of attention on core stability of nonathletic persons. However, the average core stability of the external attention stage was significantly higher than the average of the pre-test stage (P<0.001). CONCLUSION: Focus of attention can cause changes in the measurement of the core stability, in such a way that adopting the external focus of attention during the test recorded more average core stability.  },  
Keywords = {Core Stability, External Focus of Attention, Internal Focus of Attention},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {مقایسه اثر توجه درونی و بیرونی به آزمون دراندازه‌گیری ثبات ناحیه مرکزی بدن},
abstract_fa ={مقدمه و هدف: یکی از فاکتورهای سنجش ثبات ناحیه مرکزی بدن، سنجش استقامت آن است که توسط تست مکگیل انجام می‌‌شود. تحقیقات نشان داده‌اند که تغییر در رویکرد توجه در طی انجام فعالیت، موجب تغییراتی در فعالیت الکتریکی عضلات و همچنین تغییر در کیفیت انجام آن حرکت می‌شود، حال هدف از این تحقیق آن است که تغییر در رویکرد توجه می‌تواند اندازه‌گیری حاصل از سنجش ثبات ناحیه مرکزی بدن را دچار تغییرات کند یا خیر. روش‌شناسی: 22نفر از افراد غیرورزشکار(میانگین سن: 1.30±25 و میانگین شاخص توده بدنی: 1.61± 22.97 )در سه روز متوالی مورد سنجش ثبات ناحیه مرکزی بدن توسط تست مکگیل قرار گرفتند، افراد به سه گروه تقسیم و هرگروه در هرروز با رویکرد متفاوتی از توجه(درونی، بیرونی، بدون تاکید بر توجه) این تست را انجام میدادند. یافته‌ها: نتایج آزمون آنالیز واریانس با اندازه‌گیری‌های مکرر نشان داد بین میانگین ثبات ناحیه مرکزی سه مرحله پژوهش تفاوت آماری معنی‌داری وجود دارد که میانگین ثبات مرکزی مرحله توجه بیرونی بصورت معنی‌داری بیشتر از میانگین مرحله پیش آزمون بود. نتیجه‌گیری: رویکرد توجه می‌تواند اندازه‌گیری ثبات ناحیه مرکزی بدن را دچار تغییرات کند به این صورت که اتخاذ رویکرد توجه بیرونی در طی انجام آزمون، میانگین ثبات مرکزی بدن بیشتری را ثبت کرد.  },
keywords_fa = {کلمات کلیدی: ثبات ناحیه مرکزی بدن, توجه بیرونی, توجه درونی},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-589-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-589-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Shahrokhi, Hossein and Nazarian, Alibagher and Mehrolya, Negar},  
title = {Comparison of the effect of neuromuscular trainings with and without supervision on core stability, proprioception and pain of women with nonspecific chronic low back pain}, 
abstract ={Introduction and aim: The purpose of this study was to Comparison of the effect of neuromuscular trainings with and without supervision on core stability and proprioception and pain of housewives' with nonspecific chronic low back pain. Methodology: In this semi-experimental study 30 housewives from Qazvin city selected and randomly divided into three experimental groups. (neuromuscular trainings without supervision: age: 46±10/4 yr., Height:154/7±8/7 cm., weight:74/8± 6/2 kg), neuromuscular trainings with supervision (age: 40/7±9/1 yr. Height: 161/9±5/9 cm., weight: 65/3±7/5 kg) And control: age: 46/4± 10/3 yr, Height:155/1± 8/8 cm., weight: 69/4± 10 kg)) with nonspecific chronic low back pain (age: 30-60 yr) Were affected. Training sessions held for 8 weeks under researcher supervision (3 session of 90 minutes per week). To assess pain and proprioception of trunk and core stability, Visual analogue scale (VAS), goniometer and McGill and Bearing-Sorensen test were used respectively. ANOVA was used to analyses data and for pairwise comparison, Tukey's test was used. Results: Results of this study show that pain in two experimental groups (neuromuscular trainings with and without supervision) were significantly reduced compared to the control group (P=0.000), as well as deep sense and central stability in both neuromuscular trainings with and without supervision groups and these groups significantly increased compared to the control group (P=0.000), but there were no significant differences between neuromuscular trainings with and without supervision groups for all variables (p≥0.05). Discussion and conclusion: According to the results it's recommended that these exercises, because of the minimum cost, when and where to focus on and execute people with non-specific chronic low back pain.},  
Keywords = {Back pain, Core stability, Proprioception receptors, Neuromuscular exercises},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {مقایسه اثر تمرینات عصبی عضلانی با و بدون نظارت بر ثبات مرکزی، حس عمقی و درد زنان مبتلا به کمر درد مزمن غیر اختصاصی},
abstract_fa ={ مقدمه و هدف: هدف از این تحقیق، تأثیر 8 هفته تمرینات عصبی عضلانی بر ثبات مرکزی، حس عمقی و میزان درد زنان‌خانه دار مبتلا به کمر درد مزمن غیر اختصاصی می‌باشد. روش شناسی: 30 نفر از زنان خانه‌دار مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی (60-30 سال)، به‌صورت هدفمند انتخاب و به‌طور تصادفی در سه گروه، تجربی 1 با سن (4/10±46)، قد (8/7±154/7) و وزن (6/2±74/8)، تجربی 2: سن (9/1±40/7)، قد (5/9±161/9) و وزن (7/5±65/3) و کنترل با سن (10/3±46/4)، قد (8/7±155/1) و وزن (10±69/4) قرار گرفتند. برای ارزیابی درد و حس عمقی تنه و ثبات مرکزی، مقیاس دیداری (VAS)، گونیامتر، آزمون مک گیل و بیرینگ سورنسن استفاده شد. برای تحلیل داده ها از آزمون‌های تحلیل واریانس، استفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد درد در دو گروه تجربی 1 و گروه تجربی 2 نسبت به گروه کنترل به‌طور معنی‌دار کاهش یافت(P≤0.05)، و همچنین حس عمقی و ثبات مرکزی در هر دو گروه تجربی نسبت به گروه کنترل به‌طور معنی‌داری افزایش یافت(P≤0.05). بحث و نتیجه گیری: با توجه به نتایج تحقیق، پیشنهاد می‌شود این تمرینات به دلیل صرف حداقل هزینه، زمان و مکان، مورد توجه و اجرای افراد مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی مورد توجه قرار گیرند.},
keywords_fa = {کمر درد, ثبات مرکزی, گیرنده های عمقی, تمرینات عصبی - عضلانی},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-655-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-655-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Molaei, Khadijeh and MirzayanShanjani, Sanaz and Gorzi, Ali and Kazemzadeh, Yaser and Banaeifar, Abdolali},  
title = {Effects of Propolis on Oxidative Stress Markers in Female Rats Under Resistance Training and Testosterone Enanthate}, 
abstract ={Testosterone enanthate increases muscle growth and athletic performance but is associated with oxidative stress and tissue damage. This study aimed to investigate the effect of propolis on oxidative stress markers induced by testosterone enanthate in the kidney tissue of female Wistar rats undergoing resistance training. Twenty-two 8-week-old female rats, weighing 208.22±14.17 g, were randomly divided into three groups: 1) resistance training + placebo (n=6), 2) resistance training + testosterone enanthate (n=8), 3) resistance training + testosterone enanthate + propolis (n=8). The rats underwent an 8-week resistance training protocol involving ladder climbing (five days per week). Testosterone enanthate was administered at a dose of 20 mg/kg body weight per injection, and propolis was administered at a dose of 400 mg/kg body weight by gavage (each three times a week). The levels of superoxide dismutase (SOD), glutathione peroxidase (GPX), and malondialdehyde (MDA) in kidney tissue were measured by spectrophotometry. One-way ANOVA and Bonferroni post hoc tests were used for statistical analysis. The results showed that testosterone enanthate significantly decreased GPX and SOD levels and increased MDA levels. Propolis consumption led to a relative reduction in these oxidative stress markers, demonstrating its potential antioxidant effects.},  
Keywords = {Propolis, Oxidative stress, Kidney tissue, Testosterone enanthate},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تاثیر پروپولیس بر نشانگرهای فشار اکسایشی در موش‌های ماده تحت تمرین مقاومتی و مصرف تستوسترون انانتات},
abstract_fa ={تستوسترون انانتات باعث افزایش رشد عضلانی و عملکرد ورزشی می‌شود اما با فشار اکسایشی و آسیب بافت‌ها همراه است. این مطالعه تاثیر پروپولیس بر نشانگرهای فشار اکسایشی ناشی از تستوسترون انانتات در بافت کلیه موش‌های صحرایی ماده ویستار تحت تمرین مقاومتی را بررسی کرد. 22 موش‌صحرایی ماده با سن ۸ هفته و وزن 208.22±14.17 گرم به سه گروه تقسیم شدند: 1) تمرین مقاومتی+دارونما (n=6)، 2) تمرین مقاومتی+تستوسترون انانتات (n=8)، 3) تمرین مقاومتی+تستوسترون انانتات+پروپولیس (n=8). موش‌ها تحت پروتکل تمرین مقاومتی 8 هفته‌ای (پنج روز در هفته) قرار گرفتند. تستوسترون انانتات با دوز 20 میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن تزریق و پروپولیس با دوز 400 میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن گاواژ شد (سه بار در هفته). سطوح سوپراکسید دیسموتاز (SOD)، گلوتاتیون پراکسیداز (GPX) و مالون دی آلدئید (MDA) با اسپکتروفتومتری اندازه‌گیری شدند. تحلیل واریانس یکراهه و آزمون بونفرونی برای مقایسه گروه‌ها استفاده شد. نتایج نشان داد که تستوسترون انانتات باعث کاهش GPX و SOD و افزایش MDA می‌شود. پروپولیس منجر به کاهش نسبی این نشانگرهای فشار اکسایشی شد و اثرات آنتی‌اکسیدانی آن را نشان داد.  },
keywords_fa = {پروپولیس, فشار اکسایشی, بافت کلیه, تستوسترون انانتات},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-634-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-634-en.doc},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Matinfard, Sara and ebrahimiVarkiani, mojtaba and moghaddamnezhad, sabikeh and Asgari, Dony},  
title = {Investigation of the Stability, Function Quality And Performance Of Shoulder Girdle Of CrossFit Athletes With And Without Scapula Asymmetry}, 
abstract ={Introduction: Scapular asymmetry is considered as a significant abnormality in the resting position of the scapula. The present study aims to evaluate the stability, functional quality, and performance of the shoulder girdle among CrossFit athletes with and without scapular asymmetry. Methods: Totally, 60 male CrossFit athletes aged between 20-30 years old with over one year of experience in CrossFit training were invited to participate in the study. Then, the participants were divided into two groups including the asymmetry (N=16) and normal shoulder status (N=22). In the next step, the statistical analysis was performed using the Shapiro-Wilk and Mann-Whitney U tests (p<0/05). Finally, the Nordic and DASH (disability of arm, shoulder, and hand) questionnaires, as well as the Davies CKCUES (close kinetic chain upper extremity stability) test, LSST (lateral scapular slide test), and YBT (Y Balance test) were administered. Results: The Shapiro-Wilk test indicated a non-normal distribution of the data (p<0.000). Additionally, no significant difference was observed by the Mann-Whitney U test. Conclusion: Based on the results, no significant difference was reported in sports performance quality, activity levels, or pain compared to the control group, despite the presence of asymmetry, representing that participation in CrossFit may mitigate the adverse effects related to scapular asymmetry.},  
Keywords = {CrossFit, scapula asymmetry, Davies test},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {بررسی ثبات، عملکرد و کیفیت عملکرد کمربند شانه‌ای کراسفیت‌کاران با و بدون عدم تقارن کتف},
abstract_fa ={چکیده مقدمه: کتف از اجزای کلیدی کمربند شانه‌ای محسوب میشود که اجازه­ی حرکت، عملکرد و انتقال نیرو از بازو­ها به تنه را فراهم میکند. عدم تقارن کتف از اختلالات در موقعیت قرارگیری کتف است که میتواند بر کیفیت عملکرد اندام فوقانی تاثیر گذار باشد. این اختلال شایع، در ورزشکاران مشاهده میشود. هدف از انجام مطالعه­ی حاضر  بررسی تعادل، کیفیت عملکرد و فعالیت کمربند شانه‌ای کراسفیت­کاران با و بدون عدم تقارن کتف است تا میزان تاثیرگذاری عدم تقارن کتف در این گروه از ورزشکاران با توجه به تست های عملکردی مشخص شود. روش پژوهش: 60 کراسفیت کار مرد مورد مطالعه قرار گرفتند که از این تعداد 16 نفر در گروه عدم تقارن کتف و 22 نفر گروه بدون عدم تقارن قرار گرفتند و سایرین از مطالعه حذف شدند (به دلیل نداشتن معیار­های ورود). رده­ی سنی 20 تا 30 سال و حداقل سابقه­ی ورزش کراسفیت 1 سال بود. گروه بدون تقارن کتف توسط پرسش­نامه­های نرودیک، پرسش­نامه­ی بررسی کیفیت عملکرد دست و شانه و بازو، تست دیویس، تست لغزش جانبی استخوان کتف ، تست تعادل Y مورد بررسی قرار گرفتند.  مطالعه از نوع کاربردی و از آزمون­های آماری مورد استفاده شاپیروویلک و من ویتنی یو با سطح معنی داری (p<0/05)  بود.   یافته: نتایج تست شاپیروویلک توزیع غیر طبیعی داده­ها را نشان داد (000/0). در ادامه آزمون آماری من ویتنی یو برای تست تعادل Y چپ) 416/0 (p= ، راست  (404/0 (p= ، دیویس ) 341/0 (p=، دش (651/0 (p=  نتایج معنی داری نشان نداد. نتیجه گیری: مطالعه­ی حاضر نشان داد که با وجودعدم تقارن کتف در آزمودنی­ها تفاوتی در کیفیت عملکرد و کیفیت فعالیت و تعادل نسبت به گروه کنترل یافت نشد. بنابراین به نظر میرسد که با وجود عوارض ناشی از عدم تقارن کتف، تمرینات ورزشی همچون کراسفیت احتمالا میتواند اثر عوارض را کاهش دهد و یا از آن جلوگیری بعمل آورد.},
keywords_fa = {کراسفیت, عدم تقارن کتف, دیویس},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-665-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-665-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Omidvar, Elahe and Hadadnezhad, Malihe and Khaleghitazeji, Mehdi},  
title = {The Effect of Gait Retraining Method with Verbal Feedback on Pain and Ground Reaction Force in Runners with Patellofemoral Pain syndrome}, 
abstract ={The study aimed to investigate the impact of gait retraining using verbal feedback on pain and peak vertical ground reaction force in runners with patellofemoral pain syndrome, a common treatment and prevention method for the condition that involves modifying movement patterns to ensure knee joint stability. The current research was applied, and a semi-experimental study method with a pre-test-post-test design was used. The statistical sample of this research was made up of 20 runners with patellofemoral pain syndrome who were identified by a physiotherapist using the Clark test and were randomly divided into two control and experimental groups. The experimental group performed eight weeks of running and three sessions per week along with the walking retraining protocol with verbal feedback from the researcher, while the control group did not receive any intervention to their exercise. The variables studied in this research were the pain factor and the peak vertical ground reaction force, which were recorded respectively using a visual analog scale and a Bartek dynamometer with a sampling frequency of 1000 Hz in both pre- and post-test stages. The results of the the mixed analysis of variance test with repeated measurements showed that the interactive effect of time on the group was significant and, the gait retraining protocol by verbal feedback reduced pain (P=0.000) and the peak vertical ground reaction force in the experimental group (P=0.003). The existence of differences in pain variables and peak ground reaction force during running confirms the need to use different strategies in the training of athletes. It is suggested that trainers have a special look at the gait retraining approach by verbal feedback to correct the movement pattern while running, in rehabilitation, and specialized exercises.  },  
Keywords = {patellofemoral pain, gait retraining, pain, ground reaction force, running},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تاثیر روش بازآموزی راه رفتن بر درد و نیروی عکس العمل زمین در دوندگان دارای سندرم درد کشککی_رانی},
abstract_fa ={اصلاح الگوی حرکت بوسیله بازآموزی راه رفتن روشی مناسب در پیشگیری و درمان درد کشککی رانی می­باشد که جهت ثبات مفصل زانو ارائه می­شود. هدف از انجام این پژوهش، تاثیر رویکرد بازآموزی راه رفتن بوسیله بازخورد کلامی بر درد و اوج نیروی عکس­العمل زمین در دوندگان دارای درد کشککی رانی بود. پژوهش حاضر از نوع کاربردی و روش مطالعه نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون_پس‌آزمون بود. نمونه آماری این پژوهش را 20 دونده دارای سندرم درد کشککی رانی که توسط پزشک فیزیوتراپ با استفاده از تست کلارک شناسایی شده بودند تشکیل دادند و بصورت تصادفی در دو گروه کنترل و آزمایشی قرار گرفتند. گروه آزمایش هشت هفته و در هفته سه جلسه دویدن را به همراه پروتکل بازآموزی راه رفتن بوسیله بازخورد کلامی از سوی محقق اجرا کردند درحالیکه گروه کنترل بدون دریافت هیچ­گونه مداخله­ای به تمرین خود ادامه دادند. متغیرهای مورد مطالعه در این پژوهش عامل درد و اوج نیروی عمودی عکس­العمل زمین بود که به ترتیب با استفاده از مقیاس آنالوگ بصری و نیروسنج برتک با فرکانس نمونه برداری 1000 هرتز در هر دو مرحله پیش و پس آزمون ثبت شد. نتایج آزمون ترکیبی تحلیل واریانس با اندازه­گیری مکرر نشان داد که، اثر تعاملی زمان بر گروه معنی­دار بوده و پروتکل بازآموزی راه رفتن بوسیله بازخورد کلامی منجر به کاهش درد (000/0=P) و اوج نیروی عمودی عکس­العمل زمین در گروه آزمایشی شد (003/0=P). وجود تفاوت در متغیرهای درد و اوج نیروی عکس‌العمل زمین حین دویدن، مؤید نیاز به استفاده از استراتژی‌های متفاوت در تمرین ورزشکاران می‌باشد. لذا، پیشنهاد می­شود مربیان برای اصلاح الگوی حرکت حین دویدن، در تمرینات بازتوانی و تخصصی، نگاه ویژه­ای بر رویکرد بازآموزی راه رفتن به وسیله بازخورد کلامی داشته باشند.  },
keywords_fa = {درد کشککی رانی, بازآموزی راه رفتن, درد, نیروی عکس‌العمل زمین, دویدن},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-668-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-668-en.doc},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {NajafiBabadi, Adel and Fashi, Mohamm},  
title = {Investigating the Relationship Between the Rate of Perceived Exertion and Different Percentages of One Repetition Maximum Bench Press in Blind Athletes}, 
abstract ={Introduction: Direct assessment of one-repetition maximum (1RM) in blind athletes presents challenges due to visual limitations and associated risks. Therefore, the rating of perceived exertion (RPE) has been suggested as a safer, indirect method. The aim of this study was to examine the relationship between RPE and different percentages of 1RM in the bench press exercise among blind athletes. Methods: In this quasi-experimental study, 43 elite blind athletes (mean age 27.2 ± 5.5 years; BMI 25.5 ± 2.4 kg/m²) from four sports (goalball, football, athletics, and swimming) in B1, B2, and B3 categories participated. Initially, each athlete's 1RM was assessed using standard methods, and then the RPE was measured using the CR-10 scale at 40% to 90% of 1RM. Results: The findings revealed a significant positive correlation (r = 0.89) between RPE and various percentages of 1RM. The mean RPE scores for 40%, 50%, 60%, 70%, 80%, and 90% of 1RM were 3.16, 4.13, 5.32, 6.85, 8.04, and 9.05, respectively. Conclusion: These results suggest that RPE can be used as a safe and reliable tool alongside 1RM for resistance training programming in blind athletes.},  
Keywords = {Blind athletes, Perceived exertion, Resistance training, Strength testing, 1RM},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {بررسی رابطه بین شاخص درک فشار و درصدهای مختلف یک تکرار بیشینه حرکت پرس‌سینه در ورزشکاران نابینا},
abstract_fa ={مقدمه: ارزیابی مستقیم یک تکرار بیشینه (1RM)  ورزشکاران نابینا به دلیل محدودیت‌های بینایی و خطرات مرتبط با آن چالش‌برانگیز است. به همین دلیل، شاخص درک فشار (RPE) به‌عنوان روشی ایمن‌تر و غیرمستقیم پیشنهاد شده است. هدف این مطالعه بررسی رابطه بین شاخص درک فشار و درصدهای مختلف 1RM در حرکت پرس سینه ورزشکاران نابینا بود. روش پژوهش: در این مطالعه نیمه‌تجربی، ۴۳ ورزشکار نخبه نابینا (میانگین سنی 2/27 ± 5/5 سال؛ شاخص توده بدنی 5/25 ± 4/2 کیلوگرم بر مترمربع) در چهار رشته ورزشی (گلبال، فوتبال، دوومیدانی و شنا) در دسته‌های B1، B2 و B3 شرکت کردند. ابتدا 1RM برای هر ورزشکار به روش استاندارد ارزیابی شد و سپس شاخص RPE در درصدهای 40 تا 90 درصد 1RM با استفاده از مقیاس CR-10 تعیین گردید. یافته‌ها: نتایج نشان داد که همبستگی مثبت و معناداری (r = 0.89) بین RPE و درصدهای مختلف 1RM وجود دارد. میانگین نمرات RPE در 40 درصد 1RM برابر 16/3، 50 درصد 13/4، 60 درصد 32/5، 70 درصد 85/6، 80 درصد 04/8 و در 90 درصد 05/9 بود. نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که RPE می‌تواند به‌عنوان ابزاری ایمن و قابل اعتماد در برنامه‌ریزی تمرینات مقاومتی برای ورزشکاران نابینا، در کنار 1RM استفاده شود.},
keywords_fa = {قدرت بیشینه, درک فشار کار, ورزشکاران نابینا, تمرینات مقاومتی},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-683-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-683-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Rafiei, Ramin and Amani-shalamzari, Sadegh and Shahhosseini, Ali},  
title = {The effect of carbohydrate mouth rinse on the physical performance of trained football players}, 
abstract ={Aim: One of the methods used to improve sports performance is the use of carbohydrate mouth rinse. The purpose of this study is to investigate the effect of carbohydrate mouth rinse on the specific performance of trained soccer players. Methods: Eighteen professional football players (22 ± 2 years) were randomized into two groups of carbohydrate mouth rinse (CMR) and placebo (P) in a fasted state after eight hours of sleep. During the two main test sessions, players were provided with either a color- and flavor-matched carbohydrate drink or a no-calorie drink (placebo) for a mouth rinse in a double-blind randomized crossover design. Players were asked to rinse the carbohydrate solution in their mouth for 10-15 seconds and then return it to the plastic cup. Sprint performance, maximum height jump, and 30-15 intermittent fitness test (30-15 IFT) were taken from the subjects. Findings: Carbohydrate mouth rinse increased running distance in 15-30 IFT test. While there was no significant difference between the two groups in the performance of the 30-meter speed test and the maximum vertical jump. Conclusion: Therefore, those soccer players who are unable to drink carbohydrate solutions due to digestive problems are advised to use the carbohydrate mouth rinse way to improve their performance during the game.  },  
Keywords = {30-15 intermittent fitness test, aerobic fitness, speed, vertical jump},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تاثیر دهان شویه محلول کربوهیدراتی بر عملکرد جسمانی فوتبالیست‌های تمرین کرده},
abstract_fa ={هدف: از روش‌هایی که به منظور بهبود عملکرد ورزشی استفاده می‌شود، استفاده از غرغره کردن محلول کربوهیدراتی است. هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر دهان شویه محلول کربوهیدراتی بر عملکرد اختصاصی فوتبالیست­های تمرین کرده می­باشد. روش شناسی: 18 بازیکن فوتبال حرفه­ای (2 ± 22 سال) در حالت ناشتا پس از هشت ساعت خواب شبانه به صورت متقاطع تصادفی در دو گروه دهان شویه کربوهیدرات و دارونما قرار گرفتند. در طول دو جلسه آزمون اصلی، به ورزشکاران یک نوشیدنی کربوهیدراتی یا یک نوشیدنی بدون کالری (دارونما) با رنگ و طعم همسان برای شستشو در دهان در یک طرح متقاطع تصادفی دوسوکور ارائه شد. از بازیکنان خواسته شد تا محلول را به مدت 10-15 ثانیه در دهان خود غرغره و سپس آن را به داخل لیوان پلاستیکی برگردانند. عملکرد دوی سرعت، حداکثر پرش ارتفاع و آزمون آمادگی متناوب 15-30 ثانیه (30-15 IFT) از آزمودنی­ها گرفته شد. یافته­ها: دهان شویه کربوهیدراتی باعث افزایش مسافت دویدن در آزمون 30-15 IFT گردید. در حالی که هیچ تفاوت معنی­داری بین دو گروه در عملکرد آزمون سرعت 30 متر و حداکثر پرش عمودی مشاهده نشد. نتیجه­گیری: از اینرو، به آن دسته از بازیکنان فوتبال که قادر به نوشیدن محلول کربوهیدراتی نیستند به دلیل ناراحتی­های گوارشی، توصیه می­شود برای ارتقای عملکرد خود در جریان بازی از روش غرغره کردن کربوهیدرات استفاده نمایند.  },
keywords_fa = {آزمون آمادگی متناوب 15-30, آمادگی هوازی, سرعت, پرش عمودی},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-651-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-651-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {},  
title = {The effect of eight weeks of exercises (DNS) on movement performance indicators  and walking kinematics of students with weak lumbopelvic control}, 
abstract ={ The purpose of this study was to investigate eight weeks of dynamic neuromuscular stabilization exercises on movement performance indicators, walking kinematics and lower limb damage in students with weak lumbopelvic control. Methodology: 30 female students with a mean age of 16.65±0.75 years, height of 161.80±4.11 cm, weight of 62.70±5.64 kg who had weak lumbopelvic control were purposively selected and randomly divided into two experimental groups n=15 and control groups n=15. The experimental group performed the neuromuscular for eight weeks, three sessions per week for 60 minutes, while the control group did not receive the intervention to assess lumbopelvic control a biofeedback device was used for jumping, static balance was used for stork test,  dynamic balance was used for Y test, landing error was used for landing Error Scoring System Test, and lower limb motor function was used for tests (single-leg jump test, triple jump test, 6 - meter jump test in time, and cross jump test results: The present study showed that the effect of DNS exercises on motor performance indices 0.012, gait kinematics 0.001, and lower limb injury 0.012 was significant P<0.05.  },  
Keywords = {dynamic neuromuscular stabilization exercises, Motor performance indicators, Gait kinematics, mhaidary@razi.ac.ir},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {اثر هشت هفته تمرینات (DNS) بر شاخص‌های عملکرد حرکتی و کینماتیکی راه رفتن در دانش آموز با ضعف کنترل کمری لگنی},
abstract_fa ={زمینه و هدف: اختلال در کنترل کمری لگنی منجر به کاهش فعالیت عضلانی، کاهش انتقال نیرو در زنجیره حرکتی، و د ر نتیجه پتانسیل وقوع آسیب های اندام تحتانی را افزایش می دهد. هدف از این تحقیق بررسی هشت هفته تمرینات ثبات عصبی عضلانی پویا بر شاخص‌های عملکرد حرکتی، کینماتیکی راه رفتن و آسیب اندام تحتانی در دانش آموز با ضعف کنترل کمری لگنی بود. روش شناسی: 30 نفر از دانش آموزان دختر با میانگین سنی 75/0±65/16 سال، قد 11/4 ±80/161 سانتی متر،  وزن 64/5 ± 70/62 کیلوگرم که دارای ضعف کنترل کمری لگنی بودند به صورت هدفمند انتخاب و به شکل تصادفی به دو گروه تجربی (15 نفر) و کنترل (15 نفر) تقسیم شدند. گروه تجربی تمرینات ثبات عصبی عضلانی پویا را به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته برای مدت 60 دقیقه انجام دادند، در حالی که گروه کنترل مداخله ای را دریافت نکردند. برای ارزیابی کنترل کمری-لگنی از دستگاه بایوفیدبک پرشر، تعادل ایستا از تست‌ لک‌لک، تعادل پویا آزمون Y، خطای فرود با آزمون سیستم امتیازدهی خطای فرود، عملکرد حرکتی اندام تحتانی از آزمون (تست پرش تک‌پایی، پرش لی 3 تایی، آزمون پرش لی 6 متر در زمان، آزمون پرش لی متقاطع) استفاده گردید یافته ها: مطالعه حاضر، اثر تمرینات ثبات عصبی عضلانی پویا بر شاخص‌های عملکرد حرکتی011/0، کینماتیکی راه رفتن001/0 و آسیب اندام تحتانی 012/0را معنادار نشان داد((0/05< P).  },
keywords_fa = {تمرینات ثبات عصبی عضلانی پویا, شاخص‌های عملکرد حرکتی, کینماتیکی راه رفتن, ضعف کنترل کمری- لگنی},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-674-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-674-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {habibi, hadi and Ravasi, Ali Asghar and khaledi, ne},  
title = {The effect of a period of high intensity interval maternal exercise training on expression of PGC1α and SIRT1 of skeletal muscle in offspring male rats}, 
abstract ={The impact of maternal physical activity on offspring health and phenotypic changes due to exercise has emerged as a significant area of interest in exercise physiology in recent years. Therefore, the aim of this study was to determine the effect of a maternal high-intensity interval training (HIIT) program on the expression of PGC1α and SIRT1 genes in the skeletal muscle of first-generation offspring in Wistar rats. Twenty-four 8-week-old female Wistar rats were acclimatized to the environment and then divided into three groups: a maternal control group, a maternal pre-pregnancy exercise group, and a maternal exercise group that trained both before and during pregnancy. The pre-pregnancy exercise regimen lasted 6 weeks, while the exercise during pregnancy lasted 3 weeks. The exercise protocol involved treadmill running, consisting of 5 days per week, with each session including 1 minute of running at 85-100% of VO2peak and a 10% incline, followed by 2 minutes of rest at 65% of VO2peak and 0% incline. The number of intervals started at 10 and increased based on the overload principle. The control group remained sedentary during this period. After the exercise period and the birth of the offspring, male offspring were categorized according to their maternal groups, and the expression levels of PGC1α and SIRT1 genes in their skeletal muscle were evaluated at 10 weeks of age. Data were analyzed using ANOVA and Tukey's post-hoc test. The results indicated that after the 6-week HIIT program, both the pre-pregnancy exercise group and the group that exercised before and during pregnancy showed significant differences in speed and distance in the functional performance test compared to the control group (P < 0.05). Additionally, significant differences were observed in the expression of PGC1α and SIRT1 genes among the groups after the birth of the offspring. These differences were significant between the pre-pregnancy exercise group, the pre- and during-pregnancy exercise group, and the control group (P < 0.05). It appears that maternal exercise before and during pregnancy induces changes in the mitochondrial genotype of the offspring, with a more pronounced effect on the expression of mitochondrial genes such as PGC1α and SIRT1 when exercise occurs both before and during pregnancy compared to exercise before pregnancy alone.  },  
Keywords = {High-intensity interval training, maternal exercise, mitochondria, epigenetics, SIRT1, PGC-1α},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تاثیریک دوره تمرین تناوبی شدید مادری بر بیان ژن PGC1α و SIRT1 عضله اسکلتی نسل اول موش هایی صحرائی},
abstract_fa ={تاثیر فعالیت بدنی مادر بر سلامت فرزندان و تغیر فنوتیپ فرزندان در اثر ورزش یکی از موضوعات نوین فیزیولوژی ورزشی در سال های اخیر بوده که مورد توجه بسیاری قرار گرفته است. بنابراین، هدف از این پژوهش تعیین تاثیر یک دوره تمرین تناوبی شدید مادری بر بیان ژن های PGC1α و SIRT1 عضله اسکلتی نسل اول موش های صحرائی بود. 24 سر رت نژاد ویستار 8 هفته ای پس از آشنایی با محیط در سه گروه کنترل مادری، گروه مادری تمرین پیش از بارداری و گروه مادری تمرین پیش و در حین بارداری تقسیم شدند. تمرین پیش از بارداری مدت 6 هفته و تمرین در حین بارداری 3 هفته طول کشید. تمرین شامل دویدن روی تردمیل بود. تمرین شامل 5 روز و هر روز 1 دقیقه با شدت 85 الی 100 درصد vo2peak و شیب 10 درجه و دو دقیقه استراحت بین وهله ها با 65 درصد vo2 peak و شیب صفر بود و گروه کنترل در این مدت بی تحرک بودند. تعداد وهله ها از 10وهله شروع شد و بر اساس اصل اضافه بار افزایش داشت. پس از پایان دوره تمرین و به دنیا آمدن فرزندان، فرزندان نر بر اساس گروه مادران خود تقسیم بندی شدند و میزان بیان ژن های PGC1 و SIRT1 در عضله آن ها در ده هفتگی مورد ارزیابی قرار گرفت. برای تحلیل داده ها از ANOVA و آزمون تعقیبی توکی استفاده شد. نتایج نشان داد که بعد از دوره ی 6 هفته ای تمرین HIIT، گروه تمرین پیش از بارداری و گروه تمرین پیش و حین بارداری در سرعت و مسافت در تست عملکردی با گروه کنترل اختلاف معنی دار داشتند (05/0 ˂P). همچنین بعد از تولد توله ها  بین گروه ها در بیان ژن PGC1α و SIRT1 تفاوت معنی داری وجود داشت. که این تفاوت بین دو گروه تمرین پیش از بارداری و تمرین پیش از بارداری و حین بارداری با گروه کنترل معنی دار بود (05/0 ˂P). به نظر می رسد ورزش مادری در پیش از بارداری و در دوران بارداری باعث تغییر ژنوتیپ میتوکندریایی فرزندان می شود که تاثیر آن در پیش و هنگام بارداری نسبت به پیش از بارداری به تنهایی بر بیان ژن های میتوکندریایی مثل PGC1α و SIRT1 بیشتر است.},
keywords_fa = {تمرین تناوبی شدید, تمرین شدید مادری, میتوکندری, اپی ژنتیک, سیرتوئین 1 , PGC-1α},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-697-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-697-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {shahpoori, mohammad and Letafatkar, Amir and Abbasi, Ali},  
title = {Immediate effect of correcting the kinematic pattern of running using the Pose pattern on the kinematic factors associated with patellofemoral pain in runners}, 
abstract ={Introduction: Patellofemoral pain is one of the most common orthopedic knee problems in runners. The Pose model is an instructor-led gait training program that aims to modify gait to reduce the risk of injury. Therefore, the aim of the present study was to investigate the immediate effect of modifying the running kinematic pattern using the Pose model on kinematic factors associated with patellofemoral pain in runners. Materials and Methods: The present study was a field trial in which 20 healthy runners were divided into two groups: a control group and a gait retraining group using the Pose method. Running retraining was taught for 30 minutes, and lower limb kinematic variables including trunk angle, contralateral hip drop angle, dynamic knee valgus, knee flexion angle, and ankle dorsiflexion angle were recorded before and after the Pose intervention. SPSS20 software was used to analyze the data. Results: The results of statistical analysis showed that using the Pose model can improve the running kinematic pattern, so that in the intervention group, the trunk angle on the right side (P<0.01) with an effect size of 0.656, the hip drop angle on the opposite side (P<0.01) with an effect size of 0.737,the dynamic knee valgus on the left side (P<0.02) with an effect size of 0.428 and on the right side (P<0.01) with an effect size of 0.583,and the maximum knee flexion angle on the left side (P<0.01) with an effect size of 0.746 and on the right side (P<0.01) with an effect size of 0.600. Conclusion: retraining the running pattern using the Pose method as immediate feedback can affect the two-dimensional kinematics of the pelvic girdle and knee joints and improve their performance.  },  
Keywords = {Kinematics, Running, Pose pattern, Patellofemoral pain},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تاثیر آنی اصلاح الگو کینماتیک دویدن با استفاده از الگو Pose بر عوامل کینماتیکی مرتبط با درد کشککی رانی در دوندگان},
abstract_fa ={مقدمه: درد کشککی رانی یکی از شایع ترین مشکلات ارتوپدی زانو در دوندگان می باشد.الگویPose یک برنامه آموزشی راه رفتن مبتنی بر مربی است که هدف آن اصلاح راه رفتن برای کاهش خطر آسیب است. بنابراین هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر آنی اصلاح الگوی کینماتیک دویدن با استفاده از الگو Pose بر عوامل کینماتیکی مرتبط با درد کشککی رانی در دوندگان است. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر از نوع کارآزمایی میدانی می باشد که 40 دونده سالم (با میانگین سنی 5/7±6/25)  در دو گروه کنترل(20نفر) و گروه باز آموزی راه رفتن با روشPose (20 نفر) قرار گرفت. به مدت 30 دقیقه بازآموزی دویدن آموزش داده شد و متغیرهای کینماتیک اندام تحتانی شامل زاویه تنه، زاویه افتادگی لگن در سمت مخالف، والگوس داینامیک زانو، زاویه فلکشن زانو، زاویه دورسی فلکشن مچ پا قبل و بعد از مداخله Pose ثبت گردید. جهت تجزیه و تحلیل اطلاعات از نرم افزارSPSS20 استفاده شد. یافته‌ها: نتایج تحلیل آماری نشان داد که استفاده از الگوی Pose می تواند سبب بهبود الگوی کینماتیک دویدن شود، به طوری که در گروه مداخله زاویه تنه در سمت راست (P<0.01) با اندازه اثر 656/0، زاویه افتادگی لگن در سمت مخالف (P<0.01)با اندازه اثر 737/0، والگوس داینامیک زانو در سمت چپ (P<0.02)با اندازه اثر 428/0 و در سمت راست (P<0.01)با اندازه اثر 583/0 و زاویه حداکثر فلکشن زانو در در سمت چپ (P<0.01)با اندازه اثر 746/0 و در سمت راست (P<0.01)با اندازه اثر 600/0 می باشد. نتیجه گیری: طبق یافته ها بازآموزی الگوی دویدن به روشPose به صورت بازخورد آنی می تواند بر کینماتیک دوبعدی مفاصل کمربند لگنی و زانو تاثیرگذار بوده و سبب بهبود عملکرد آنها شود. واژه های کلیدی: کینماتیک، دویدن، الگو Pose، درد کشککی رانی.  },
keywords_fa = {کینماتیک, دویدن, درد کشککی رانی},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-692-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-692-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {hossini, seyed mohammad and keshtiaray, ali and hosseinshahid, mostaf},  
title = {Comparison of the effect of eight weeks of traditional resistance training and TRX on function of soccer players with non-specific chronic low back pain}, 
abstract ={Abstract: Introduction and purpose: Back pain is one of the most common musculoskeletal disorders. Since it is difficult for people with back pain to bear weight, a treatment that can strengthen the muscles of the lumbar region while bearing weight without pain is of great interest. Therefore, the purpose of this research was to compare the effect of eight weeks of traditional resistance training and TRX on the performance of people with non-specific chronic back pain. Research method: 45 football players aged 20 to 30 years with chronic back pain were purposefully selected and placed in 3 groups, TRX exercises, traditional exercises and a control group of 15 people each. Before and after the training period, performance variable was evaluated by square test, and trunk endurance was evaluated by Magill tests. Further, the subjects of the experimental groups performed their respective exercises for 8 weeks and 3 sessions of 45 minutes each week, while the control group went through the research process without specialized back pain exercises. For the inferential analysis of the data, the statistical method of variance analysis of repeated measures was used. Findings: In the intra-group comparison, a significant effect on performance was observed in both traditional and TRX training groups, but no significant difference was observed in the control group. The findings showed that, in the intergroup comparison between the intervention groups compared to the control and between the two intervention groups, a significant difference was observed in the performance and endurance variables of the trunk muscles, so that the TRX training group had a greater effect and effect size than the traditional training. . Conclusion: In general, the results of this research showed that the TRX training program has a significant effect on improving performance compared to traditional resistance training.  },  
Keywords = {chronic back pain, resistance exercises, TRX exercises, function},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {مقایسه تاثیر هشت هفته تمرینات مقاومتی سنتی  و TRX بر  عملکرد فوتبالیست-های مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی},
abstract_fa ={مقدمه و هدف:  کمردرد یکی از شایعترین اختلالات اسکلتی – عضلانی است. از انجا که تحمل وزن برای افراد مبتلا به کمردرد دشوار است،  درمانی که بتواند در عین تحمل وزن بدون درد تقویت عضلات ناحیه کمری را به دنبال داشته ، بسیار مورد توجه است. لذا هدف انجام این پژوهش مقایسه تاثیر هشت هفته تمرینات مقاومتی سنتی  و TRX بر  عملکرد افراد دارای کمردرد مزمن غیراختصاصی بود. روش بررسی: 45 فوتبالیست 20 تا 30 ساله دارای کمردرد مزمن به صورت هدفمند انتخاب و در 3 گروه، تمرینات TRX، تمرینات سنتی و گروه کنترل  هر یک به تعداد 15 نفر قرار گرفتند. قبل و بعد از دوره تمرینی متغیر عملکرد توسط آزمون مربع، و استقامت تنه توسط آزمون­های مگیل ارزیابی گردید. در ادامه آزمودنی های گروه های تجربی تمرینات مربوط به خود را به مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه 45 دقیقه ای انجام دادند، درحالیکه گروه کنترل بدون تمرین تخصصی کمردرد روند تحقیق را سپری کردند. جهت تحلیل استنباطی داده ها از روش آماری تحلیل واریانس اندازه های تکراری استفاده گردید. یافته ها: در مقایسه درون گروهی، در هر دو گروه تمرینات سنتی و TRX بر عملکرد اثر معنی داری مشاهده شد ولی در گروه کنترل تفاوت معنی دار مشاهده نشد. یافته ها نشان داد، در مقایسه بین گروهی بین گروه های مداخله نسبت به کنترل و بین دو گروه مداخله، تفاوت معنی داری در متغیره عملکرد و استقامت عضلات تنه مشاهده شد، به طوریکه گروه تمرینات TRX نسبت به تمرینات سنتی تأثیر و اندازه اثر بیشتری داشت. نتیجه گیری: به طور کلی نتایج تحقیق حاضر نشان داد که برنامه تمرینات TRX نسبت به تمرینات مقاومتی سنتی، در بهبود عملکرد تأثیر معنی داری دارد.  },
keywords_fa = {کمردرد مزمن,تمرینات مقاومتی, تمرینات TRX, عملکرد},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-682-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-682-en.doc},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Seyyedsiyahi, Nasrin and shojaedin, seyyedsadredin and Memar, Ragh},  
title = {effect of stretching exercises and Pilates on pain, disability and electrical activity of core muscles of women with back pain.}, 
abstract ={low back pain (LBP) is a significant issue and the aim of study was to compare two protocols, stretching exercises and combination of Pilates, regarding their effects on pain, disability, and electromyographic activity of core muscles in women with LBP. This research employed a semi-experimental clinical trial design with pre-tes, post-test measures and a control group. Thirty women aged 20-35 with LBP were randomly assigned to three groups. Pain using a visual analog scale, disability using the Roland-Morris Questionnaire, and electromyographic activity was measured using bilateral electromyography. The experimental groups performed their exercises for 8 weeks, control group continued their regular daily activities. Both protocols were effective in reducing pain and disability while increasing electromyographic activity of muscles. Analysis revealed significant differences in post-tests between the intervention groups and the control group. However, no significant difference was observed between the two intervention groups. The results means indicated a greater effect of the combination exercises compared to stretching exercises alone. The results suggest that stretching exercises and a combination of Pilates are effective in reducing pain, disability and increasing electromyographic activity of core muscles in individuals with LBP. it is recommended to utilize these exercises for improving non-specific chronic LBP.  },  
Keywords = {Chronic non-specific back pain, stretching exercises, combined Pilates and stretching exercises, pain, disability, muscle electrical activity},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تاثیر تمرینات کششی و پیلاتس بر درد، ناتوانی، فعالیت الکتریکی عضلات مرکزی زنان دارای کمردرد},
abstract_fa ={کمردرد مسئله مهمی است و هدف از تحقیق مقایسه 8 هفته تمرین کششی و ترکیبی با پیلاتس بر درد، ناتوانی و فعالیت الکتریکی عضلات مرکزی منتخب در زنان دارای کمردرد مزمن غیراختصاصی است. تحقیق حاضر از نوع کارآزمایی بالینی نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل می باشد. 30 زن 20-35 ساله دارای کمردرد انتخاب و بصورت تصادفی در سه گروه 10 نفره قرار گرفتند. میزان درد با پرسشنامه ارزیابی دیداری درد، ناتوانی با پرسشنامه ناتوانی رولند و موریس و فعالیت الکتریکی عضلات منتخب با دستگاه الکترومایوگرافی ارزیابی گردیدند؛ گروه های تجربی تمرینات ویژه خود را به مدت 8 هفته انجام دادند، گروه کنترل طی این مدت به فعالیت روزمره قبلی خود پرداختند. هردو پروتکل بر کاهش درد، ناتوانی و افزایش فعالیت الکتریکی عضلانی موثر بود. گروه های مداخله در پس آزمون با گروه کنترل تفاوت معناداری دارد، این تفاوت بین دو گروه مداخله معنادار نبود. نتایج نشان دهنده اثر بیشتر تمرین ترکیبی نسبت به تمرین کششی به تنهایی بود. براساس نتایج، تمرینات کششی و ترکیبی در کاهش درد، ناتوانی و افزایش فعالیت الکتریکی عضلات مرکزی در افراد دارای کمردرد مزمن غیراختصاصی موثر است. پیشنهاد می شود برای بهبود کمردرد مزمن غیراختصاصی از این تمرینات استفاده شود.},
keywords_fa = {کمردرد مزمن غیراختصاصی,  تمرینات کششی, تمرینات ترکیبی پیلاتس و کششی, درد, ناتوانی, فعالیت الکتریکی عضلانی},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-649-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-649-en.doc},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {koushki, ashkan and Aghgaalinegad, Hamid and Gharakhanlou3, Rez},  
title = {Comparison of the Effects of Two High-Intensity Interval Training Protocols: Running and Sport-Specific, on Performance and Metabolic Adaptations in Young Male Wrestlers}, 
abstract ={Aim: Optimal performance is the ultimate goal of athletes. The purpose of this study was to compare the effects of different high-intensity interval training (HIIT) protocols on athletic performance and metabolic adaptations. Methodes: The participants were divided into 4 groups: High-Intensity Running Training (HIITRUN), Sport-Specific High-Intensity training (HIITSPORT), Combined Training (HIITSPORT+RUN), and Control. The measured indicators included: maximum running speed in the 30-15 test (VIFT), maximum oxygen consumption (VO2max), the SWFT index and throws in the sport-specific wrestling fitness test, fatigue index, and maximal lactate. Comparisons between dependent variables were performed using a two-way analysis of variance (group and time) with repeated measures. Result: Significant changes in (VIFT) and VO2max were observed in HIITSPORT+RUN (P<0.05) and HIITRUN (P<0.05) compared to pre-training, control, and HIITSPORT. The fatigue index showed a significant decrease in HIITSPORT+RUN and HIITRUN compared to pre-training in the other groups. HIITSPORT+RUN (P<0.05) showed the greatest improvements in the SWFT index compared to HIITRUN and HIITSPORT, and the time-group interaction confirmed its superiority. Post-exercise lactate levels in HIITSPORT+RUN (P<0.05) were lower than in HIITRUN, but no significant difference was observed in the time-group interaction (P<0.05). The difference in maximal lactate levels before and after exercise in HIITSPORT+RUN (P<0.05) was lower compared to HIITRUN. HIITSPORT+RUN (P<0.05) showed better performance in the SWFT compared to pre-training. The fatigue index decreased in all training groups except for the control (P<0.05). Conclusion: the combined HIIT approach of sport-specific training and running is the most effective method for improving wrestlers' performance and metabolic adaptations.},  
Keywords = {High-Intensity Interval Training (HIIT), Wrestling, Aerobic Capacity, Anaerobic Capacity, Sport-Specific Wrestling Test (SWFT)},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {مقایسه تأثیرات دو پروتکل تمرینات تناوبی با شدت بالا دویدن و تخصصی ورزشی بر عملکرد و سازگاری متابولیک کشتی‌گیران مرد جوان},
abstract_fa ={مقدمه و هدف: عملکرد مطلوب خواست نهایی ورزشکاران میباشد، هدف پژوهش مقایسه تأثیرات پروتکل‌های مختلف تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر عملکرد ورزشی و سازگاری متابولیک بود. روش: 30 آزمودنی به چهار گروه تقسیم شدند: گروه تمرین دویدن با شدت بالا (HIITRUN)، تخصصی ورزش با شدت بالا (HIITSPORT)، تمرین ترکیبی (HIITSPORT+RUN) و کنترل. شاخص‌های مورد اندازه گیری شامل: حداکثر سرعت دویدن در آزمون 30-15(VIFT)، حداکثر اکسیژن مصرفی، شاخص و پرتاب‌های تست تخصصی کشتی (SWFT)، شاخص خستگی و لاکتات بیشینه می‌باشد. مقایسه‌ بین متغیرهای وابسته با استفاده از تحلیل واریانس دوطرفه (گروه و زمان) با اندازه‌گیری‌های مکرر انجام شد. یافته‌ها: تغیر معنی‌داری در (VIFT) و VO2max در HIITSPORT+RUN (P<0.05) و HIITRUN (P<0.05) در مقایسه با پیش از تمرین کنترل و HIITSPORT مشاهده شد. شاخص خستگی در HIITSPORRT+RUN و HIITRUN کاهش معنی‌داری نسبت به پیش از تمرین با بقیه گروه‌ها داشت. HIITSPORT+RUN (P<0.05) بیشترین بهبودها را در شاخص SWFT نسبت به HIITRUN و HIITSPORT نشان داد، و تعامل زمان-گروه برتری آن را تأیید کرد. سطح لاکتات پس از تمرین در HIITSPORT+RUN (P<0.05) نسبت به HIITRUN پایین‌تر بود، اما در تعامل بین زمان-گروه تفاوتی دیده نشد (P<0.05). تفاوت در سطوح لاکتات بیشینه پیش و پس از تمرین در HIITSPORT+RUN (P<0.05) نسبت به HIITRUN کمتر بود. HIITSPORT+RUN (P<0.05) نسبت به قبل از تمرین عمکلرد بهتری در (SWFT) داشت. شاخص خستگی در تمام گروه‌های تمرینی به جز کنترل کاهش یافت (P<0.05). نتایج: HIIT ترکیب شده از تمرینات مخصوص ورزشی و دویدن مؤثرترین روش برای بهبود عملکرد کشتی‌گیران و سازگاری متابولیکی است.},
keywords_fa = {تمرینات تناوبی با شدت بالا(HIIT), کشتی, توان هوازی, توان بی هوازی, آزمون تخصصی کشتی(SWFT)},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-704-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-704-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {soleimanfallah, mohammadali and shayanfar, ehsan and ganginamin, behnaz},  
title = {The Effect Of A Period Of PNF Training With And Without Myofascial Release On Hamstring Muscle Flexibility, Range Of Motion Of the Hip Joint And Function Of The Knee And Hip Joints.}, 
abstract ={Abstract Hamstring flexibility plays a crucial role in enhancing the performance of Wushu athletes and can increase their chances of success at both national and international levels. Aim: The aim of the present study is to examine the effect of a Proprioceptive Neuromuscular Facilitation (PNF) training program, with and without myofascial release(MR), on hamstring flexibility, range of motion(ROM), and the performance of the Knee and Hip joints in male Wushu athletes. Methodology:  The study sample consisted of 36 Wushu athletes, aged between 18 and 38 years, who were purposively and randomly divided into three groups of 12 participants: a PNF stretching training group with myofascial release, a PNF stretching training group without myofascial release, and a control group. All participants followed the training protocol for 6 weeks, and at the end, a final test was conducted on all groups.hamstring flexibility was evaluate with the AKE 90-90 test, hip flexion ROM with a goniometer, and the function of knee and hip joints was performed with Sargent's jump. Results: The results of the statistical analysis using repeated measures analysis of variance indicated that the effect of PNF stretching with release on hamstring muscle flexibility was significant (α = 0.05). However, there was no significant difference between the PNF group with and without MR in terms of increased hamstring flexibility and hip flexion ROM (P>0.05). Also, knee and hip joints performance did not show any significant change from pre-test to post-test. Conclusion: Based on the results, it can be recommended to wushu players to use PNF stretching with MR to increase hamstring muscle flexibility.  },  
Keywords = {Hamstring flexibility, Wushu, PNF, Myofascial release, Range of motion, Knee and hip joint performance},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {اثر یک دوره تمرینPNF با و بدون رهاسازی مایوفاشیال بر انعطاف پذیری عضله همسترینگ،  دامنه حرکتی مفصل ران و عملکرد مفاصل زانو و ران},
abstract_fa ={انعطاف پذیری همسترینگ نقش حیاتی در بهبود عملکرد ووشوکاران دارد و می تواند شانس موفقیت آنها را در سطوح ملی و بین المللی افزایش دهد. هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر یک دوره تمرینPNF با و بدون رهاسازی مایوفاشیال بر انعطاف پذیری عضله همسترینگ، دامنه حرکتی و عملکرد مفاصل زانو و ران پسران ووشوکار بود. روش شناسی: نمونه آماری این پژوهش را 36 ووشوکار با محدوده سنی 18 تا 38 سال تشکیل دادند که بصورت هدفمند و تصادفی به سه گروه 12 نفری شامل تمرین کششیPNF با و بدون رهاسازی و گروه کنترل تقسیم شدند که به مدت شش هفته پروتکل تمرین را کامل نمودند. ارزیابی انعطاف همسترینگ با تستAKE 90-90 ، دامنه حرکتی فلکشن ران با گونیامتر و عملکرد مفاصل زانو و ران با تست پرش سارجنت انجام شد. یافته‌ها: نتایج تحلیل آماری با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری ‌های مکرر نشان داد که اثر کششPNF با رهاسازی بر انعطاف عضله همسترینگ معنی دار بود(05/0=α). ولی بطور کلی با مقایسه اثر کششPNF بین گروه های با و بدون رهاسازی بر انعطاف عضله همسترینگ و دامنه حرکتی فلکشن ران تفاوت معنی داری وجود نداشت(05/0P˃). همچنین مقایسه اثر کششPNF بین گروه های با و بدون رهاسازی بر دامنه حرکتی مفصل ران و عملکرد مفاصل زانو و ران نیز معنادار نبود. نتیجه گیری: با استناد به نتایج حاصل، می توان به ووشوکاران توصیه نمود که از کششPNF با رهاسازی مایوفاشیال برای افزایش انعطاف عضله همسترینگ استفاده نمایند.  },
keywords_fa = {انعطاف پذیری همسترینگ, ووشو, PNF, رهاسازی مایوفاشیال, دامنه حرکتی, عملکرد مفاصل زانو و ران},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-688-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-688-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {LaalSazegar, Abbas and GholamrezaeiDarsara, Shahram and FadaiChafi, Mohammadrez},  
title = {The effect of aerobic training along with rice bran consumption on the serum levels of some inflammatory markers of overweight men}, 
abstract ={Exercise training and rice bran have anti-inflammatory effects. However, the effect of combining the two interventions on inflammatory factors is unclear. Therefore, the present study aimed to investigate the effect of aerobic training and rice bran consumption on the levels of selected inflammatory factors in overweight men. Sixty overweight men were randomly divided into four groups (n=15): control, rice bran, progressive aerobic training, and training + rice bran. Progressive aerobic training was performed at an intensity of 60-75% of maximum heart rate for, 20-35 min, 8 weeks, with 3 sessions per week. Rice bran was consumed in an amount of 10 grams twice a day (before breakfast and before sleeping). Before and after the completion of the interventions, blood samples were taken and serum levels of CRP, IL-6, and TNF-α were measured by ELISA. Analysis of covariance with Bonferroni post hoc test was used to interpret the data. There were significant decreases in the levels of CRP, IL-6, and TNF-α with training and training + rice bran compared to the control and rice bran groups (p<0.05). The CRP and TNF-α reduction was also significant after rice bran consumption compared to the control group (p<0.001). Moreover, decrease in the levels of IL-6 (p=0.002) and TNF-α (p<0.001) in the training +rice bran group compared to the training group was also significant. The findings confirmed that aerobic training and rice bran consumption are effective in reducing inflammation, and there was a synergistic effect of rice bran supplementation and aerobic training.  },  
Keywords = {endurance training, IL-6, TNF-a, CRP, Inflammation},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {اثر تمرین هوازی به همراه مصرف سبوس برنج بر سطوح سرمی برخی از شاخص‌های التهابی مردان دارای اضافه وزن},
abstract_fa ={تمرینات ورزشی و سبوس برنج دارای اثرات ضد التهابی می‌باشند. با این حال، تاثیر مصرف همزمان این دو بر عوامل التهابی نامشخص می‌باشد. لذا، پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر تمرین هوازی و مصرف سبوس برنج بر سطوح برخی از عوامل التهابی در مردان دارای اضافه وزن اجرا گردید. 60 مرد دارای اضافه وزن به صورت تصادفی به چهار گروه 15 نفره­ کنترل، سبوس برنج، تمرین هوازی و تمرین+سبوس برنج تقسیم شدند. تمرین هوازی پیشرونده با شدت 60-75 درصد ضربان قلب بیشینه، 20- 35 دقیقه، به مدت 8 هفته و 3 جلسه در هر هفته اجرا گردید. سبوس برنج نیز به میزان 10 گرم و دو بار در روز (قبل از صبحانه و قبل از خواب) مصرف شد. قبل و بعد از اتمام مداخلات، نمونه­های خونی گرفته شد و سطوح سرمی CRP، IL-6 و TNFα به روش الایزا اندازه‌گیری شد. از آزمون تحلیل کوواریانس با آزمون تعقیبی بونفرونی برای تفسیر داده‌ها استفاده شد. کاهش معنادار سطوح TNFα، CRP و IL-6 در گروه­های تمرین هوازی و تمرین+سبوس برنج در مقایسه با گروه‌های کنترل و سبوس برنج مشاهده شد (05/0>p). کاهش CRP و TNFα با مصرف سبوس برنج نسبت به گروه کنترل نیز معنادار بود (001/0>p). علاوه بر این، کاهش IL-6 (002/0=p) و TNFα (001/0>p) در گروه تمرین+سبوس برنج نسبت به گروه تمرین معنادار بود. بنابراین یافته‌ها تایید کننده اثرات ضدالتهابی تمرین هوازی و مصرف سبوس برنج به تنهایی بودند و اثر هم افزایی مکمل سبوس برنج و تمرین هوازی نیز مشاهده شد.   },
keywords_fa = {تمرین استقامتی, اینترلوکین-6, عامل نکروز تومور الفا, پروتئین واکنش گر-C, التهاب},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-693-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-693-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Soltanabadi, Ebrahim and Hadadnezhad, Maliheh and Khaleghi, Mahdi},  
title = {The effect of six weeks of upper extremity perturbation training on eccentric strength of shoulder external rotators and scapula upward rotation in volleyball players prone to upper extremity injury}, 
abstract ={Muscle imbalances in the shoulder are a weakness in the external rotator cuff muscles compared to the internal rotator cuffs, in which the weakness of the external rotator cuff muscles is a risk factor for volleyball players' shoulder injuries. Shoulder dyskinesis can be caused by imbalance of the scapula stabilizing muscles, which improves with muscle coordination the aim of this study was to investigate the effect of perturbation training on eccentric strength of external rotators and scapular kinematics. Twenty-four male volleyball players with a score of less than 30 on CKCUEST test participated in this study, which was randomly divided into two groups of experimental and control. The eccentric strength of the external rotator cuff muscles was measured using an isokinetic at 120 degrees per second. Scapular upward rotation also measured with a dual inclinometer at 45 °, 90 °, 135 ° and the end range of motion of the shoulder abduction. Comparing the experimental and control groups, a significant difference was observed in the shoulder external rotators eccentric strength. There was a significant difference only in 135 ° of scapular upward rotation. In other angles, no significant difference was observed between the two groups. The results showed the positive effect of perturbation training on the eccentric strength of external rotators and scapular upward rotation in arm abduction; therefore, coaches and volleyball players can be advised to add these exercises to their training programs to increase performance and prevent shoulder injuries.  },  
Keywords = {Scapular Kinematics, shoulder, Rotator Cuff Muscle Strength, Scapular Upward Rotation, Scapular Dyskinesis},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تاثیر شش هفته تمرینات اغتشاشی اندام فوقانی بر قدرت اکسنتریک چرخش دهنده خارجی شانه و میزان چرخش بالایی کتف والیبالیست های مستعد آسیب اندام فوقانی},
abstract_fa ={ایمبالانس‌های عضلانی در شانه به‌صورت ضعف در عضلات چرخش‌دهنده خارجی نسبت به چرخش‌دهنده‌های داخلی است که ضعف چرخش دهنده های خارجی از ریسک فاکتورهای آسیب شانه والیبالیست‌ها می‌باشند. بدحرکتی کتف می‌تواند به دلیل ایمبالاس عضلات ثبات دهنده کتفی ایجاد شده که با هماهنگی عضلات بهبود می‌یابد. هدف از انجام این تحقیق بررسی تاثیر تمرینات اغتشاشی بر قدرت اکسنتریک چرخش دهنده های خارجی و کینماتیک کتف می باشد.24  مرد والیبالیست با نمره کمتر از 30 در آزمون سیکوئیست در این تحقیق شرکت کردند که به صورت تصادفی به دوگروه 12 نفری تجربی و کنترل تقسیم شدند .قدرت اکسنتریک چرخش دهنده های خارجی با استفاده از دستگاه ایزوکنیتیک با سرعت 120 درجه بر ثانیه اندازه گیری شد. چرخش بالایی کتف نیز با شیب سنج دوگانه در زوایای°45، °90، °135و انتهای دامنه حرکتی آبداکشن شانه اندازه گیری شد. تغییرات میانگین با استفاده از آزمون آنالیز واریانس با اندازه گیری مکرر بررسی شد. در مقایسه دو گروه تجربی و کنترل اختلاف معناداری در قدرت اکسنتریک چرخش دهنده خارجی شانه مشاهده شد(P=0.032). در بررسی چرخش بالایی کتف فقط در زاویه °135 اختلاف معنادار وجود داشت(P=0.048). در زوایای دیگر اختلاف معناداری بین دو گروه مشاهد نشد( زاویه °45 P=0.497، زاویه °90 P=0.254، انتهای دامنه حرکتی P=0.350).نتایج بیانگر تاثیر مثبت تمرینات اغتشاشی بر قدرت اکسنتریک چرخش دهنده های خارجی و چرخش بالایی کتف در حرکت آبداکشن بازو بود ؛ بنابراین می توان به مربیان و بازیکنان والیبال توصیه نمود که برای افزایش عملکرد و پیشگیری از آسیب های شانه این تمرینات را به برنامه های تمرینی خود اضافه کنند.  },
keywords_fa = {کینماتیک کتف, شانه, قدرت عضلات چرخش دهنده, چرخش بالایی کتف, بدحرکتی کتف},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-590-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-590-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Kavianipour, Mahboubeh and Hassani, Ali and Vosadi, Elham},  
title = {}, 
abstract ={Purpose: Weakness in physical fitness is one of the factors that reduce the quality of life, illness, and injury of the elderly. Elderly people who do physical exercises reduce the occurrence of falls and the risk of fractures, suffer from depression and dementia, and improve physical fitness. Therefore, the present study was conducted with the aim of comparing the effectiveness of eight weeks of Fall proof and combined training on the physical fitness of elderly women. Methods: The subjects included 45 elderly women, who were randomly divided into three groups: control, Combination training, and Fall proof training. A pre-test and a post-test were conducted for all groups, which included the measurement of some physical fitness factors. Then, the experimental groups did an exercise program for eight weeks, three sessions per week, and each session lasted 60 minutes, and during this time, the control group did their daily activities. Results: In this study, it was shown that a course of Combination and Fall proof training caused a significant increase in improving strength (P=0.001 and P=0.001), body composition (P=0.003 and P=0.001), static balance (P=0.001 and P=0.04), dynamic balance (P=0.001 and P=0.001), flexibility (P=0.01 and P=0.001) and cardiovascular endurance (P=0.001 and P=0.001) in the elderly and the effect of Combination training on muscle strength was more than Fall proof training (P=0.04). Also, in static balance and flexibility, Fall proof training was more effective than Combination training (P=0.08 and P=0.004). Conclusions: Based on these results, it can be concluded that using both training protocols used in this study can be used to improve the level of physical fitness of the elderly. Based on these results, the two training protocols were not significantly superior to each other.  },  
Keywords = {Elderly women, Fall Proof training, Combination training},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {مقایسه میزان اثربخشی هشت هفته تمرینات فال پروف و تمرینات ترکیبی بر ترکیب بدن، تعادل، انعطاف پذیری، قدرت و استقامت قلبی عروقی زنان سالمند},
abstract_fa ={زمینه و هدف: ضعف آمادگی جسمانی از جمله عوامل کاهش کیفیت زندگی، بیماری و آسیب دیدگی سالمندان به شمار می‌رود. لذا پژوهش حاضر با هدف مقایسه میزان اثربخشی هشت هفته تمرینات فال پروف و تمرینات ترکیبی بر ترکیب بدن، تعادل، انعطاف پذیری، قدرت و استقامت قلبی سالمندان زن شهر مشهد انجام شد. روش شناسی: آزمودنی‌ها شامل 45 زن سالمند بود، که به صورت تصادفی در سه گروه کنترل، تمرینات ترکیبی و تمرینات فال پروف تقسیم شدند. از همه گروه‌ها پیش آزمون و پس آزمون به عمل آمد، که شامل سنجش برخی فاکتورهای آمادگی جسمانی بود. سپس گروه‌های تجربی به مدت هشت هفته، هر هفته سه جلسه و هر جلسه به مدت 60 دقیقه به انجام برنامه تمرینی پرداختند و در این مدت گروه کنترل فعالیت‌های روزمره خود را دنبال ‌کردند.  نتایج: در مطالعه حاضر نشان داده شد که یک دوره تمرینات ترکیبی و فال پروف باعث افزایش معنی‌دار در بهبود قدرت (001/0P= و 001/0P=)، ترکیب بدن (003/0P= و 001/0P=)، تعادل ایستا (04/0P= و 001/0P=)، تعادل پویا (001/0P= و 001/0P=)، انعطاف‌پذیری (01/0P= و 001/0P=) و استقامت قلبی عروقی (001/0P= و 001/0P=) در سالمندان می‌شود و تاثیرگذاری تمرینات ترکیبی در قدرت عضلانی بیشتر از تمرینات فال پروف بود (04/0P=). همچنین در تعادل ایستا و انعطاف‌پذیری تاثیرگذاری تمرینات فال پروف بیشتر از تمرینات ترکیبی بود (08/0P= و 004/0P=).  نتیجه گیری: بر اساس یافته‌های این تحقیق بنظر می‌رسد، هر دو پروتکل تمرینی بکار رفته، می‌تواند جهت بهبود برخی از فاکتورهای آمادگی جسمانی سالمندان مورد استفاده قرار گیرد و این دو پروتکل تمرینی، برتری چشم‌گیری نسبت به همدیگر نداشتند.  },
keywords_fa = {آمادگی جسمانی, زنان سالمند, تمرینات فال پروف, تمرینات ترکیبی},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-686-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-686-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {SariSaraf, Vahid and Amirsasan, Ramin and Faraji, Mahdi},  
title = {The effect of six weeks wrestling specific competitive training on the functional responses of male freestyle wrestlersThe effect of six weeks wrestling specific competitive training on the functional responses of male freestyle wrestlers}, 
abstract ={Objectives: Wrestlers use new methods to improve their performance. Therefore, the aim of this research was to investigate the effect of six weeks of wrestling- specific competitive training on the functional responses of male freestyle wrestlers. Methods: Thirty six wrestlers were selected according to the physical characteristics of age (21.60 ± 2.95 yr), height (173.5 ± 5.05 cm), weight (70.00 ± 9.96 kg), fat percentage (16.20 ± 2.24%), body mass index (23.18 ±/ 53 kg/m2) and at least 2 years wrestling experience. After measurement of the isometric strength tests of hands, hand and foot power, the subjects in two groups of Tabata training (TT) and normal club wrestling training program (WT) were divided for a period of 6 weeks (n= 18 for each group) , tests were taken again at the end of 6 weeks to check the performance of the wrestlers in the two groups. The obtained data were analyzed by using the Shapiro-Wilk statistical test for normality of the data and the analysis of variance (ANOVA) with repeated measurements, post-hoc test and Friedman's non-parametric test in cases of non-normal distribution, level of α < 0.05 were checked by SPSS 24. Results: Six weeks of wrestling- specific completive training (TT) on left hand power, peak power, average power and upper limb fatigue index and pressure perception had a significant effect  (p<0.05), but on right hand power, peak, average, minimum power and index Lower limb fatigue had no significant effect (p>0.05). Conclusion: Wrestling-specific competitive training could improve some performance indicators in male freestyle wrestlers.    },  
Keywords = {wrestling, special wrestling exercises, strength of upper and lower limbs, hand strength, fatigue index.},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تأثیر شش هفته تمرینات  رقابتی ویژه کشتی بر پاسخ های عملکردی کشتی گیران آزادکار مرد},
abstract_fa ={مقدمه وهدف: کشتی گیران برای بهبود عملکرد خود از شیوه های نوین تمرین استفاده می کنند بنابراین، هدف این تحقیق بررسی  تأثیر شش هفته تمرینات رقابتی ویژه تاباتا بر پاسخ های عملکردی کشتی گیران آزادکار مرد بود. روش: سی و شش کشتی گیر بر اساس سن(95/2±60/21 سال)،  قد(05/5±5/173 سانتی متر)، وزن(96/9±00/70کیلوگرم)، درصد چربی(24/2±21/16%)، شاخص توده بدنی(50/±18/23 کیلوگرم/متر2 ) و حداقل 2 سال سابقه کشتی انتخاب شدند. آزمودنی ها بعد از اخذ آزمونهای قدرت ایزومتریک دستها، توان دستها و پاها در دو گروه پروتکل محقق ساخته بر اساس تمرینات تاباتا (TT) و برنامه تمرینات عادی باشگاهی((WT برای مدت 6 هفته تقسیم شدند(تعداد18نفر در هرگروه). آزمونهای مذکور درانتهای6 هفته برای بررسی عملکرد کشتی گیران دو گروه دوباره اخذ گردید. داده های بدست آمده با استفاده ازآزمون آماری شاپیروویلک برای بررسی نرمال بودن داده ها و تحلیل واریانس(ANOVA) در اندازه گیری های مکرر و آزمون پس تعقیبی و آزمون ناپارامتریک فریدمن درموارد عدم توزیع طبیعی در سطح معنی داری 05/0>α  توسط برنامه SPSS نسخه24بررسی شدند. یافته ها: نتایج نشان دادکه شش هفته تمرینات ویژه کشتی (TT) بر قدرت دست چپ، اوج توان، میانگین توان و شاخص خستگی اندام فوقانی و درک فشار تأثیر معنی داری( 05/0p<). داشت ولی بر قدرت دست راست، اوج، میانگین، حداقل توان و شاخص خستگی اندام تحتانی اثر معنی داری نداشت( 05/0p >  ) . بحث ونتیجه گیری: اسفاده ازتمرینات رقابتی ویژه کشتی می تواند باعث بهبود برخی شاخصهای عملکردی از قبیل قدرت وتوان در کشتی گیران آزادکار مرد شود.},
keywords_fa = {تمرینات ویژه کشتی, توان اندام ها, شاخص خستگی, قدرت دستها, کشتی.},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-698-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-698-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {zibalagha, mobin and Rajabi, Hamid and Ranjbar, Ki},  
title = {Designing anaerobic specific upper body power test for wrestling based on upper body Wingate test}, 
abstract ={Anaerobic capacity of the upper body is one of the special needs of wrestling athletes, which is measured in laboratory conditions by the Wingate hand test, but specialized field tests to measure this index are limited. Accordingly, in this research, an attempt was made to design a special field test to It should be used to measure the anaerobic power of the upper body of wrestlers. In this research, 20 wrestlers with an average age of 17.80 ± 2.50 years, height 172.90 ± 7.04 cm, weight 66.09 ± 13.03 kg, and body mass index 22.20 ± 2.76 kg/m2 Kurdistan province team members with national and international championship history and those without championship history were present. The movement in the hanging position was used at maximum speed.After performing the Wingate test and the designed test, the maximum, average and minimum anaerobic power and the fatigue index were calculated by the respective formulas, also the heart rate was measured immediately and the lactate level 2 minutes after the execution of the tests. Therefore, the designed test was based on the test Wingate upper body has acceptable validity, reliability and objectivity and is recommended as a valid and special test to measure the anaerobic power of the upper body of wrestlers},  
Keywords = {Wingate test ,upper body anaerobic power,wrestling},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {طراحی آزمون توان بی هوازی ویژۀ بالاتنه کشتی برمبنای آزمون وینگیت بالاتنه},
abstract_fa ={توان بی هوازی بالاتنه از نیازهای ویژه در ورزشکاران کشتی می‌باشد که در شرایط آزمایشگاهی توسط آزمون وینگیت دست، اندازه‌گیری می‌شود اما آزمون‌های میدانی تخصصی برای اندازه‌گیری این شاخص محدود هستند. بر همین اساس، در این تحقیق تلاش شد آزمونی میدانی و ویژه طراحی شود که جهت سنجش توان بی‌هوازی بالاتنه کشتی‌گیران از آن استفاده ‌شود. در این تحقیق ۲۰ نفر از کشتی‌گیران با میانگین سنی 2/50± 17/80 سال و قد 7/04 ± 172/90 سانتیمتر و وزن 13/03 ± 66/09 کیلوگرم و شاخص توده بدنی 2/76 ± 22/20 کیلوگرم بر متر مربع منتخب استان کردستان با سابقه قهرمانی ملی و بین‌المللی و بدون سابقه قهرمانی حضور داشتند.جهت طراحی آزمون،از نردبان سقفی به طول 10متر و حرکت در حالت آویزان از آن با حداکثر سرعت استفاده شد. پس از انجام آزمون وینگیت و آزمون طراحی شده، حداکثر، میانگین و حداقل توان بی‌هوازی و شاخص خستگی توسط فرمول‌های مربوطه محاسبه گردید همچنین ضربان قلب بلافاصله و سطح لاکتات ۲ دقیقه بعد از اجرای آزمون‌ها اندازه‌گیری شد. بنابراین آزمون طراحی شده با مبنا قرار دادن آزمون وینگیت بالاتنه دارای روایی، پایایی و عینیت قابل قبول است و به عنوان آزمونی معتبر ، کاربردی و ویژه، جهت اندازه‌گیری توان بی‌هوازی بالاتنه کشتی‌گیران توصیه می‌شود.},
keywords_fa = {آزمون وینگیت ,توان بی هوازی بالاتنه , کشتی},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-708-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-708-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Salimi, Kia and Ravasi, Ali Asghar and Choobineh, Siroos and Rakhshan, Kamr},  
title = {The effects of combined administration of propionate and low-volume HIIT training on inflammatory status and cardiac function in mice with heart failure}, 
abstract ={Abstract Introduction and purpose: Structural remodeling of the heart following myocardial infarction often leads to heart failure, a condition characterized by impaired cardiac function and increased hemodynamic load. Inflammation, oxidative stress, and ventricular remodeling play key roles in the pathogenesis of heart failure. This study aimed to investigate the effects of combined administration of propionate and low-volume HIIT on inflammatory status and cardiac function in mice with heart failure. Methodology: Forty male Wistar rats (8 weeks old, 200–250 g) were induced with HF by isoproterenol injection (130 mg/kg) and randomly assigned to five groups: (1) Control, (2) heart failure, (3) heart failure + Propionate, (4) heart failure + HIIT, and (5) heart failure + HIIT + Propionate. HIIT consisted of 10 one-minute bouts with a 1:1 work-to-rest ratio, performed over 6 weeks. Propionate was administered orally at a dose of 1000 mg/kg prior to each training session. Cardiac function was assessed by echocardiography, and cytokine levels were measured using ELISA. Data were analyzed using one-way ANOVA (p<0.05). Findings: Both HIIT and propionate individually improved cardiac function and inflammatory markers. The combined intervention significantly increased ejection fraction (p = 0.038) and fractional shortening (p=0.023), reduced TNF-α (p=0.0061), and increased IL-10 levels (p=0.0007), yielding superior outcomes compared with individual treatments. Discussion and conclusion: This study demonstrates that the combination of propionate supplementation with low-volume HIIT effectively improves inflammation and cardiac function in rats with heart failure.  },  
Keywords = {Keywords: Heart failure, high-intensity interval training, propionate, ventricular remodeling, inflammation.},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {اثرات تجویز ترکیبی پروپیونات  و تمرین HIIT با حجم کم در وضعیت التهابی و عملکرد قلبی در موش های مبتلا به نارسایی قلبی},
abstract_fa ={ مقدمه و هدف: بازآرایی ساختاری قلب پس از انفارکتوس میوکارد اغلب به نارسایی قلبی منجر می‌شود؛ اختلالی که با کاهش عملکرد قلب و افزایش بار همودینامیک مشخص می‌شود. التهاب، استرس اکسیداتیو و بازآرایی بطن‌ها از عوامل اصلی در پاتوژنز نارسایی قلبی هستند. این مطالعه به‌منظور بررسی اثرات تجویز ترکیبی پروپیونات و HIIT کم حجم در وضعیت التهابی و عملکرد قلبی در موش­های مبتلا به نارسایی قلبی  انجام شد. روش: ۴۰ سر موش نر ویستار (۸ هفته‌ای، ۲۵۰–۲۰۰ گرم) پس از القای نارسایی قلبی با تزریق ایزوپروترنول (۱۳۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم)، به پنج گروه تقسیم شدند: 1) کنترل، 2) نارسایی قلبی ، 3) نارسایی قلبی + پروپیونات، 4) نارسایی قلبی + HIIT، 5) نارسایی قلبی + HIIT + پروپیونات. تمرینات HIIT شامل ۱۰ نوبت یک‌دقیقه‌ای با نسبت استراحت ۱:۱ به‌مدت ۶ هفته انجام شد. پروپیونات با دوز ۱۰۰۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم به‌صورت خوراکی پیش از تمرین تجویز شد. عملکرد قلب با اکوکاردیوگرافی و سطوح سیتوکاین‌ها با روش الایزا ارزیابی گردید.تجزیه و تحلیل داده‌ها با آزمون تحلیل واریانس یکطرفه انجام شد، (۰٫۰۵>p). یافته‌ها: هر یک از مداخلات HIIT و پروپیونات به‌تنهایی عملکرد قلب و شاخص‌های التهابی را بهبود دادند. مداخله ترکیبی باعث افزایش EF (۰٫۰۳۸p=) و FS (‎۰٫۰۲۳p=)، کاهش TNF-α ) ‎۰٫۰۰۶۱ (p=و افزایش IL-10 (‎۰٫۰۰۰۷=p) شد و نتایج بهتری را به همراه داشت. نتیجه‌گیری نهایی: این مطالعه نشان می­دهد که ترکیب مصرف پروپیونات با HIIT کم حجم به طور موثری التهاب و عملکرد قلبی را در موش­های مبتلا به نارسایی قلبی بهبود می­بخشد.  },
keywords_fa = {نارسایی قلبی, تمرین تناوبی با شدت بالا, پروپیونات, بازآرایی بطن, التهاب.},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-711-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-711-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Jafariyan, Sepideh and Monazzami, Amirabbas and Ahmadijouybari, Tuoraj and YariKhalilani, Kheirollah},  
title = {Effects of Eight Weeks High-Intensity Interval Training and Moderate-Intensity Continuous Training on Non-Invasive Liver Injury, Body Composition, and Metabolic Indices in Middle-Aged Women with MAFLD}, 
abstract ={Abstract Background: Metabolic dysfunction-associated fatty liver disease (MAFLD) is the most prevalent chronic liver disorder. Aerobic exercise is a key non-pharmacological strategy for MAFLD management, yet the impact of different training intensities remains unclear. This study investigated the effects of eight weeks of high-intensity interval training (HIIT) and moderate-intensity continuous training (MICT) on non-invasive liver indices, body composition, and metabolic markers in middle-aged women with MAFLD. Methods: In this clinical trial, 41 women with MAFLD (41.39 ± 6.16 years; BMI: 32.14 ± 3.36 kg/m²) were randomly assigned to HIIT, MICT, or control groups. MICT involved 30–45 minutes at 60–70% heart rate reserve, while HIIT included 4–6 bouts of 30 seconds at 50–100–110% of maximal aerobic speed. Body composition (weight, BMI, BAI, ABSI), steatosis (HSI, FSI, LFS), fibrosis (NFS, NRS, FIB-4, FIB-5, APRI), and metabolic indices (LAP, CMI) were measured before and after the intervention. Statistical analyses included paired t-tests, one-way ANOVA, and GLMRM (p < 0.05). Results: Both HIIT and MICT significantly reduced weight, BMI, BAI, and LFS. ABSI increased in control. HSI decreased following HIIT, while FSI decreased after MICT. Among fibrosis indices, only FIB-5 showed a significant reduction in MICT compared to HIIT, and NRS decreased in MICT compared to control. LAP decreased in both training groups relative to control, whereas CMI decreased only in MICT. Conclusion: Although MICT demonstrated superiority in certain parameters, HIIT elicited comparable effects in a shorter duration and may represent an efficient strategy for the clinical management of MAFLD.  },  
Keywords = {Liver Function Tests, body composition, steatosis, fibrosis, metabolism, Diagnostic Techniques.},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {اثر هشت هفته تمرین تناوبی شدید و تمرین تداومی با شدت متوسط بر شاخص‌های غیرتهاجمی آسیب کبدی، ترکیب بدن و متابولیک در زنان میانسال مبتلا به MAFLD},
abstract_fa ={مقدمه: کبد چرب مرتبط با اختلال متابولیک (MAFLD) شایع‌ترین بیماری مزمن کبدی است. تمرینات هوازی از رویکردهای غیردارویی مؤثر در مدیریت MAFLD هستند، اما اثربخشی شدت‌های مختلف‌ آن نیازمند بررسی است. این مطالعه اثر هشت هفته تمرین تناوبی شدید (HIIT) و تمرین تداومی با شدت متوسط (MICT) را بر شاخص‌های غیرتهاجمی کبد، ترکیب بدن و متابولیک در زنان میانسال مبتلا به MAFLD بررسی کرد. روش‌ها: در این کارآزمایی بالینی، ۴۱ زن مبتلا به MAFLD (6.16±41.39 سال؛  kg/m23.36±32.14 BMI:)، در سه گروه HIIT، MICT و کنترل، 8 هفته حضور یافتند. MICT با 60 تا 70% ضربان قلب ذخیره برای30-45 دقیقه و HIIT با 50 تا 100-110% بیشنه سرعت هوازی در 4 تا 6 تناوب 30 ثانیه‌ای اجرا شد. شاخص‌های ترکیب بدن (وزن، BMI، BAI، و ABSI)، استئاتوز (HSI، FSI، و LFS)، فیبروز (NFS، NRS، FIB-4، FIB-5 و APRI) و متابولیک (LAP و CMI) پیش و پس از مداخله اندازه‌گیری شدند. تحلیل آماری با آزمون t  زوجی،  ANOVA-one wayو GLMRM در سطح معناداری 0.05>p انجام گرفت. یافته‌ها: هر دو برنامه تمرینی موجب کاهش وزن، BMI، BAI و LFSشدند (0.05>p). ABSI در کنترل افزایش داشت (0.05 p<). HSI در HIIT وFSI در MICT کاهش یافت (0.05>p). در شاخص‌های فیبروز تنها FIB-5 در MICT نسبت به HIIT و NRS  در MICT  (0.05>p) کاهش داشت.LAP  در هر دو گروه تمرینی نسبت به کنترل وCMI  در MICT کاهش یافت (0.05>p). نتیجه‌گیری: با وجود برتری MICT در برخی شاخص‌ها، HIIT با صرف زمان کمتر اثرات مشابهی ایجاد کرد و می‌تواند گزینه‌ای کارآمد در مدیریت بالینی MAFLD باشد.},
keywords_fa = {شاخص‌های غیرتهاجمی کبدی, ترکیب بدن, استئاتوز, فیبروز, متابولیسم, روش‌های تشخیصی},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-716-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-716-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Eslami, Rasoul},  
title = {Effect of Blood Flow Restriction-induced Hypoxia on Angiogenic Response to High Intensity Interval Exercise}, 
abstract ={Introduction: Blood flow restriction (BFR) has been shown to induce local hypoxia. Therefore, the purpose of this study was to investigate the effect of BFR-induced hypoxia on the angiogenic response to high-intensity interval exercise (HIIE). Methods: Thirty active young men (age =25.6±3.4) were randomly assigned to three groups (n=10 each): control, high-intensity interval exercise (HIIE), and high-intensity interval exercise with blood flow restriction (HIIE+BFR). The HIIE protocol consisted of 5 sets of 5×30-second high-intensity running intervals with 30-second rest periods. BFR was applied at 60% of each individual's optimal occlusion pressure in the lower limbs. Serum levels of VEGF, HIF-1α, MMP-9, and MMP-2 were measured as angiogenic markers. Statistical analysis was performed using ANCOVA with LSD post-hoc test, with the significance level set at α=0.05. Results: The data revealed that compared to both the control and HIIE groups, the HIIE+BFR group showed significantly greater increases in serum VEGF and HIF-1α levels (P=0.002 and P=0.019, respectively). However, no significant differences were observed among groups for MMP-9 and MMP-2 levels (P=0.318 and P=0.101, respectively). Conclusion: This study demonstrated that combining HIIE with BFR can enhance the angiogenic response through increased VEGF and HIF-1α levels, but does not significantly affect MMP-2 and MMP-9. These findings support the notion that BFR-induced local hypoxia may serve as a complementary stimulus for improving vascular adaptations.},  
Keywords = {High Intensity Interval Exercise (HIIE), Blood Flow Restriction (BFR), Hypoxia, Angiogenesis},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تاثیر هایپوکسی ناشی از محدودیت جریان خون بر پاسخ آنژیوژنیک به فعالیت تناوبی شدید},
abstract_fa ={مقدمه: مشخص شده است که محدودیت جریان خون می¬تواند ایجاد هایپوکسی موضعی کند. بنابراین، هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر هایپوکسی ناشی از محدودیت جریان خون بر پاسخ آنژیوژنیک به فعالیت تناوبی شدید بود. روش شناسی: بدین منظور تعداد 30 نفر از جوانان فعال (سن=3.4±25.6) به صورت تصادفی در 3 گروه 10 نفره کنترل ، فعالیت تناوبی شدید (HIIE) و فعالیت تناوبی شدید به همراه محدودیت جریان خون (HIIE+BFR) تقسیم شدند. فعالیت تناوبی شدید شامل 5 ست 5 تکراری از 30 شانیه دویدن شدید با 30 ثانیه استراحت بود. محدودیت جریان خون نیز به مقدار 60% فشار بهینه هر فرد در پاها اعمال شد. سطوح سرمی VEGF، HIF-1a، MMP-9 و MMP-2 بعنوان شاخص¬های آنژیوژیک مورد ارزیابی قرار گرفت. برای ارزیابی آماری نیز از روش آماری آنکووا با آزمون تعقیبی LSD استفاده شد. همچنین، سطح معنی¬داری 0.05=a درنظر گرفته شد.  نتایج: داده ها نشان داد که در مثایسه با گروه کنترل و گروه تمرین تناوبی شدید، تمرین با محدودیت جریان خون باعث افزایش بیشتر مقادیر سرمی VEGF و HIF-1a شد (به ترتیب، 0.002=P؛ 0.019=P). با این حال، تفاوت معنی¬داری بین گروه¬ها برای MMP-9 و MMP-2 مشاهده نشد (به ترتیب، 0.318=P؛ 0.101=P). نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که ترکیب HIIE و BFR می‌تواند پاسخ آنژیوژنیک را از طریق افزایش VEGF و HIF-1α تقویت کند، اما تأثیر معناداری بر MMP-2 و MMP-9 ندارد. این یافته‌ها از این ایده حمایت می‌کنند که هایپوکسی موضعی ناشی از BFR می‌تواند به‌عنوان یک محرک مکمل برای بهبود سازگاری‌های عروقی مورد استفاده قرار گیرد.  },
keywords_fa = {فعالیت تناوبی شدید (HIIE), محدودیت جریان خون (BFR), هایپوکسی, آنژیوژنز},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-715-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-715-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Safari, Fatemeh and Rafie, Reyhane and Golshadi, Hanieh and RezaeiAdriani, Hamed and BabaeiKhorzoghi, Mojtaba and shanbeh, mohse},  
title = {Methods for Prevention and Improvement Sport Injuries Using Heat-Generating Smart Textile Structures}, 
abstract ={Sports injuries hold significant importance due to several reasons such as injury types and their nature, identifying risk factors associated with these injuries, the effectiveness of sports equipment, and individual variations in injury occurrence. Common among athletes, these injuries range from sprains and strains to fractures, significantly impacting their performance. One of the methods to prevent all kinds of injuries is the use of smart textiles and wearable technologies. Smart textiles refer to textile-based structures that have the ability to sense or react to various stimuli, including physiological variables of the body. These structures play a significant role in monitoring the performance of athletes in various disciplines and improving sports injuries, both among athletes and at the community level. This study reviews the definitions, nature, and types of sports injuries, and the principles and application of smart textiles in sports. Moreover, heat-generating smart textiles as a method of improving and treating sports injuries are explained. Information was collected through searches on Google Scholar and Semantic Scholar using keywords such as "sports injuries," "smart textiles," "wearable technology," and "heat-generating textiles" within the time frame of 2000-2023. The review followed a systematic approach, including defining the topic, selecting relevant databases, and using a combination of keywords to gather comprehensive and representative sources. The most significant findings from the reviewed articles include the effectiveness of heat therapy in reducing muscle soreness and promoting recovery, the role of smart textiles in injury improvement, and the advancements in wearable technology for monitoring and improving athletic performance. Flexibility, air permeability, and temperature control were among the features of textile-based structures designed and investigated in various studies. Previous studies also showed that the textile structure and the type of conductive materials, such as conductive polymers and conductive yarns, affect its heat generation capability and uniformity. Moreover, the use of conductive yarns showed more technical advantages, such as higher uniformity in heat generation compared to other proposed methods.  },  
Keywords = {Sport Injuries, Smart textiles, Wearable Technology, Heat Generating Textiles.},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {روشهای پیشگیری و بهبود آسیب های ورزشی با استفاده از ساختارهای مبتنی بر منسوج هوشمند گرمازا},
abstract_fa ={آسیب‌های ورزشی به دلایل متعددی از جمله درک ماهیت و انواع آنها، شناسایی عوامل خطر، تعیین اثربخشی تجهیزات در این زمینه و بررسی تفاوت‌های فردی در آسیب‌ها، حائز اهمیت است. این آسیب‌ها، از رگ به رگ شدن و کشیدگی عضله تا شکستگی استخوان، در بین ورزشکاران رایج است و می‌تواند به طور قابل توجهی بر عملکرد آنها تأثیرگذار باشد. یکی از روش‌های پیشگیری از بروز انواع آسیب‌ها استفاده از منسوجات هوشمند و فناوری‌های پوشیدنی می‌باشد. عنوان منسوجات هوشمند به ساختارهای مبتنی بر منسوج اطلاق می‌شود که قابلیت حس کردن و یا واکنش نشان دادن به محرک‌های مختلف از جمله متغیرهای فیزیولوژی بدن را دارند. اینگونه منسوجات نقش بسیار قابل توجهی در نظارت بر عملکرد ورزشکاران رشته‌های مختلف و همچنین بهبود آسیب‌های ورزشی چه در بین ورزشکاران و چه در افراد مختلف در سطح جامعه ایفا می‌کنند. در این تحقیق تلاش شده است تا ضمن مروری بر تعاریف، ماهیت و انواع آسیب‌های ورزشی، مبانی و زمینه‌های استفاده از منسوجات هوشمند در ورزش، مورد بررسی قرار بگیرد. همچنین منسوجات هوشمند گرمازا به عنوان یکی از روش‌های پیشگیری، بهبود و درمان آسیب‌های ورزشی، در این پژوهش مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. اطلاعات از طریق جستجو در گوگل اسکالر و سمنتیک اسکالر با استفاده از کلیدواژه‌هایی مانند "آسیب‌های ورزشی"، "منسوجات هوشمند"، "فناوری پوشیدنی" و "منسوجات گرمازا" در بازه زمانی 2000-2023 جمع‌آوری شده است. این مرور از یک روش سیستماتیک پیروی کرده است که شامل تعریف موضوع، انتخاب پایگاه‌های داده مرتبط و استفاده از ترکیبی از کلیدواژه‌ها برای جمع‌آوری منابع جامع و نماینده می‌باشد. مهم‌ترین یافته‌های به‌دست‌آمده از مرور مقالات، شامل اثربخشی گرما درمانی در کاهش درد عضلانی و تسریع بهبودی، نقش منسوجات هوشمند در درمان آسیب‌های ورزشی و پیشرفت‌های فناوری پوشیدنی در نظارت و بهبود عملکرد ورزشی می‌باشد. انعطاف پذیری، قابلیت گذردهی هوا و قابلیت کنترل دما، از ویژگیهای ساختارهای مبتنی بر منسوج طراحی و بررسی شده در تحقیقات مختلف بود. همچنین بررسی های صورت گرفته نشان داد که   ساختارمنسوج طراحی شده و نوع مواد رسانا از قبیل پلیمرهای رسانا و نخ های رسانا برروی قابلیت گرمازایی و یکنواختی آن، اثرگذار است و استفاده از نخ‌های رسانا مزایای فنی مطلوب تری از قبیل یکنواختی بالاتر در تولید حرارت نسبت به روش های دیگر دارد.    },
keywords_fa = {آسیب های ورزشی, منسوجات هوشمند, فناوری های پوشیدنی, منسوجات گرما زا.},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-673-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-673-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Aali, Shirin and Rezazadeh, Farhad and Imani, Fariborz and Sharifi, Pary},  
title = {The Effect of Resistance Training on Muscle Strength and Improving Balance Function in Elderly People with Early Knee Osteoarthritis: A Systematic Review}, 
abstract ={This systematic review aimed to investigate the effectiveness of resistance training, particularly exercises designed based on 3D motion analysis, in improving muscle strength and balance function in elderly individuals with early knee osteoarthritis. A comprehensive search was conducted in PubMed, PEDro, Scopus, and Web of Science databases for articles published from January 2000 to December 2024. Selected studies were required to have utilized 3D motion analysis to assess movement deficits and design exercise programs. Out of 84 reviewed articles, 18 were chosen for final analysis. The results indicated that the majority of studies (86%) confirmed the effectiveness of resistance training in ameliorating knee osteoarthritis symptoms. Specifically, significant improvements were observed in functional balance (44% of articles) and reductions in knee pain (48% of articles). Furthermore, 33% of the studies reported superior efficacy for exercises designed based on 3D biomechanical analysis. These findings can significantly enhance the quality of life for patients and promote mobility safety in the elderly by reducing the risk of falls and improving joint stability. In conclusion, the findings suggest that innovative training approaches, particularly those incorporating 3D motion analysis, can play a pivotal role in optimizing rehabilitation and enhancing the quality of life for elderly individuals with knee osteoarthritis.  },  
Keywords = {Knee osteoarthritis, elderly, resistance exercises, muscle strength, balance},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تأثیر تمرینات مقاومتی بر قدرت عضلات و بهبود عملکرد تعادل در سالمندان دچار آرتروز زانوی زودرس: مروری سیستماتیک},
abstract_fa ={این مطالعه مروری سیستماتیک با هدف بررسی اثربخشی تمرینات مقاومتی، به‌ویژه تمرینات طراحی‌شده بر اساس تحلیل حرکت سه‌بعدی، در بهبود قدرت عضلانی و عملکرد تعادل در سالمندان مبتلا به آرتروز زانوی زودرس انجام شد. جستجوی جامعی در پایگاه‌های PubMed، PEDro، Scopus و Web of Science برای مقالات منتشرشده در بازه زمانی ابتدای ژانویه سال 2000 تا انتهای دسامبر 2024 صورت گرفت. مطالعات انتخاب‌شده می‌بایست از تحلیل حرکت سه‌بعدی برای ارزیابی نقص‌های حرکتی و طراحی برنامه‌های تمرینی استفاده کرده باشند. از 84 مقاله بررسی‌شده، 18 مقاله برای تحلیل نهایی انتخاب شدند. نتایج نشان داد که اکثریت مطالعات (86%) اثربخشی تمرینات مقاومتی را در بهبود علائم آرتروز زانو تأیید کرده‌اند. به طور خاص، بهبود معنی‌داری در تعادل عملکردی (44% مقالات) و کاهش درد زانو (48% مقالات) مشاهده شد. همچنین، 33% از مطالعات به اثربخشی بالاتر تمرینات مبتنی بر تحلیل حرکت سه‌بعدی اشاره داشتند. این یافته‌ها می‌توانند به‌طور معناداری کیفیت زندگی بیماران را افزایش داده و با کاهش خطر زمین‌خوردگی و بهبود پایداری مفصل، ایمنی حرکتی سالمندان را ارتقا بخشند. در نهایت، نتایج حاکی از آن است که رویکردهای نوین تمرینی، به ویژه با بهره‌گیری از تحلیل حرکت سه‌بعدی، می‌توانند نقش مؤثری در بهینه‌سازی توانبخشی و بهبود کیفیت زندگی سالمندان مبتلا به آرتروز زانو ایفا کنند.},
keywords_fa = {آرتروز زانو, سالمندان, تمرینات مقاومتی, قدرت عضلانی, تعادل},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-701-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-701-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Ganjkhani, Akbar and Bagharpour, Tahereh and Nemati, Nematul Lae},  
title = {The effect of twelve weeks of continuous training and high intensity interval training on the levels of some hepatokines in obese men}, 
abstract ={Introduction: The aim of the present study was to investigate the effect of high-intensity interval training and continuous training on the serum levels of fetuin A and fetuin B in obese men. Method: For this purpose, after homogenization, 45 obese males (Weight: 94.65±2.02 kg, Age: 26±5 yrs, BMI: 33.62±1.41 kg.m2) were randomly divided into 3 groups: control group (15 people), continuous training group (15 people), and interval training group (15 people) based on individual characteristics. The training groups were done in 12 weeks and 3 sessions per week. Interval training consisted of 6 bursts of 3-minute at 90% of maximal oxygen uptake (VO2 max) running, with 3 minutes of active recovery between each burst at 50% VO2 max running on a treadmill. Continuous training consisted of 50 minutes of running at 70% of VO2 max running on a treadmill. Blood samples were taken before and 48 hours after the last training session and were used for index analysis using an ELISA device. Results: Analyses covariance test for the plasma levels of fetuin A and fetuin B showed that the difference between groups (control, MICT and HIIT) was statistically significant (p<0.001). According to the results of post hoc Bonferroni test for fetuin A level, there is a significant difference between the HIIT (p<0.001) and MICT (p=0.007) groups with the control group. Also, based on the results of post hoc Bonferroni test for fetuin B levels, there is a significant difference between the HIIT (p<0.001) and MICT (p<0.001) groups with the control group. In addition, fetuin B reduction in the HIIT group compared to MICT group was statistically significant (p<0.001). Conclusion: The present results showed that although both MICT and HIIT had positive effects on reducing plasma levels of hepatokines (fetuin-A and fetuin-B), HIIT was more effective in influencing these variables. Specifically, HIIT resulted in a greater reduction in fetuin-B levels compared to MICT, while no significant difference was observed between the training groups in terms of fetuin-A levels.},  
Keywords = {continuous training, interval training, hepatokine, obesity},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تاثیر دوازده هفته تمرین تداومی و تمرین تناوبی با شدت بالا بر سطوح برخی هپاتوکاین های سرم در مردان چاق},
abstract_fa ={مقدمه:. هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر تمرینات تداومی و تناوبی با شدت بالا روی فتوئین A و فتوئین B سرمی در مردان چاق بود. روش: برای این منظور 45 مرد چاق (وزن بدن: 41/1±65/94 کیلوگرم، سن: 5±26 سال، BMI: kg.m2 41/62±1/33) داوطلب بعد از همگن­سازی بر اساس ویژگی‌های فردی و به روش تصادفی به 3 گروه کنترل (15 نفر)، تمرین تداومی (15 نفر)، تمرین تناوبی  (15 نفر) تقسیم شدند.  تمرینات در 12 هفته  و 3 جلسه در هر هفته انجام شد . تمرین تناوبی شامل6 وهله ی 3 دقیقه­ای دویدن با شدت معادل90% حداکثر اکسیژن مصرفی و بین هر وهله 3 دقیقه دویدن به عنوان استراحت فعال با شدت معادل 50% حداکثر اکسیژن مصرفی روی تردمیل بود. تمرین تداومی نیز شامل 50 دقیقه دویدن با شدت معادل 70% حداکثر اکسیژن مصرفی دویدن روی تردمیل بود. نمونه خونی قبل و 48 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرین گرفته شد و برای آنالیز شاخص‌ها با استفاده از دستگاه الایزا مورد استفاده قرار گرفت. نتایج: آنالیز سطوح پلاسمایی فتوئین A و فتوئین B با آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد که تفاوت بین گروهی (کنترل، MICT و HIIT) از نظر آماری معنادار بوده است (001/0>p). بر اساس نتایج حاصل از آزمون تعقیبی بونفرونی برای سطوح فتوئین A، تفاوت معناداری بین گروه­های HIIT (001/0>p) و MICT (007/0=p) با گروه کنترل وجود داشت. همچنین بر اساس نتایج حاصل از آزمون تعقیبی بونفرونی برای سطوح فتوئین B، تفاوت معناداری بین گروه­های HIIT (001/0>p) و MICT (001/0>p) با گروه کنترل وجود داشت. علاوه بر این، کاهش فتوئین B در گروه HIIT نسبت به گروه MICT از نظر آماری معنادار بود (001/0>p). نتیجه گیری: نتایج حاضر نشان داد که باوجود تاثیرات مثبت هر دو نوع تمرین MICT و HIIT در کاهش سطوح پلاسمایی هپاتوکاین­ها (فتوئین A، فتوئین B)، HIIT دارای اثرگذاری بیشتری روی این متغیرها بوده است و HIIT نسبت به MICT توانسته بود که کاهش بیشتری در سطوح فتوئین B اعمال کند اما در فتوئین A تفاوتی بین گروه­های تمرینی نبود.},
keywords_fa = {تمرین تداومی, تمرین تناوبی, هپاتوکاین, چاقی},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-685-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-685-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Anari, Elham and BanaeiBorojeni, Jamshid and EftekhariGheinani, Elham and Zahedi, Hami},  
title = {Comparative Effects of Aerobic, Resistance, and Combined Training on Mitochondrial Biogenesis Markers in Brain Tissue of Rats with Parkinson\'s Disease}, 
abstract ={Aim: Parkinson’s disease is a progressive neurodegenerative disorder characterized by dopaminergic neuronal loss and motor symptoms. It is associated with mitochondrial dysfunction and reduced expression of key mitochondrial biogenesis genes, including peroxisome proliferator-activated receptor gamma coactivator 1-alpha (PGC-1α), mitochondrial transcription factor A (TFAM), and cytochrome c oxidase (COX). Considering the potential of exercise to improve mitochondrial function, this study aimed to investigate the effects of aerobic, resistance, and combined training on the expression of these genes in a rat model of Parkinson’s disease. Methods: In this randomized controlled experimental study, fifty male Wistar rats (8 weeks, 250 ± 50 g) were randomly assigned to five groups (n=10). Parkinsonism was induced by unilateral intrastriatal 6-OHDA injection. Exercise protocols included treadmill running (30 to 60 min, 10 to 15 m/min), ladder climbing (5 to 15% body weight), and combined training (3 aerobic + 2 resistance sessions/week) for 8 weeks. Twenty-four hours after the final session, substantia nigra and striatum were collected for qPCR of PGC-1α, TFAM, and COX. Data were analyzed using two-way ANOVA with Bonferroni post-hoc (SPSS v.26, p<0.05). Results: All exercise interventions significantly increased the expression of all three genes compared to the Parkinsonian sedentary group (p≤0.05). However, combined training had the superior effect, significantly surpassing both aerobic exercise (for PGC-1α: p=0.04; TFAM: p=0.03; COX: p=0.05) and resistance training (for PGC-1α: p=0.02; TFAM: p=0.01; COX: p=0.02). Aerobic training also produced notable positive effects, while improvements from resistance training were smaller. Conclusion: Exercise training, particularly the combination of aerobic and resistance modalities, is an effective strategy to enhance mitochondrial biogenesis markers in the Parkinsonian brain. This molecular adaptation acts as a neuroprotective mechanism and provides strong scientific justification for the clinical application of structured exercise as a non-pharmacological intervention in the management of Parkinson’s disease},  
Keywords = {Parkinson Disease, Physical Exercise, Exercise, Aerobic, Resistance Training},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {بررسی تطبیقی تاثیر تمرینات هوازی، مقاومتی و ترکیبی بر شاخص‌های بیوسنتز میتوکندریایی (PGC-1α، TFAM و COX) در بافت مغز موش‌های مبتلا به پارکینسون},
abstract_fa ={هدف: بیماری پارکینسون یک اختلال نورودژنراتیو پیشرونده است که با تخریب نورون‌های دوپامینرژیک و بروز علائم حرکتی مشخص می‌شود. این بیماری با اختلال عملکرد میتوکندری و کاهش بیان ژن‌های هم‌فعال‌کننده گاما گیرنده پرولیفراتور پراکسی‌زوم ۱-آلفا (PGC-1α)، فاکتور رونویسی میتوکندریایی A (TAFM) سیتوکروم c اکسیداز (COX) همراه است. با توجه به شواهد موجود درباره نقش ورزش در بهبود عملکرد میتوکندری، هدف این مطالعه بررسی اثر تمرینات هوازی، مقاومتی و ترکیبی بر بیان این ژن‌ها در مدل حیوانی پارکینسون بود. روش‌ها: این مطالعه تجربی تصادفی و کنترل‌شده روی 50 موش نر ویستار (8 هفته50 ± 250 گرم) انجام شد. حیوانات به پنج گروه (تعداد =10) تقسیم شدند. پارکینسون با تزریق یک‌طرفه 6-OHDA به استریاتوم القا شد. تمرینات شامل هوازی روی تردمیل (از 30 تا 60 دقیقه، سرعت 10 تا 15 متر در دقیقه)، مقاومتی روی نردبان (5 تا 15% وزن بدن) و ترکیبی (3 جلسه هوازی + 2 جلسه مقاومتی در هفته) به مدت 8 هفته اجرا شد. 24 ساعت پس از آخرین جلسه نمونه‌برداری انجام و بیان ژن‌های PGC-1α، TFAM و COX با روش qPCR ارزیابی شد. داده‌ها با آزمون دوطرفه ANOVA و آزمون بونفرونی و در سطح معناداری (05/0≥ p) تحلیل شدند. یافته‌ها: تمامی مداخلات ورزشی منجر به افزایش معنادار بیان هر سه ژن نسبت به گروه پارکینسونی بدون تمرین شدند (05/0 ˂ p).  با این حال، تمرین ترکیبی بیشترین اثر را داشت و به طور معناداری از تمرین هوازی (PGC-1α:  04/0 = p، TFAM: 03/0 = p، COX: 03/0 = p) و تمرین مقاومتی( PGC-1α:  02/0 = p، TFAM: 01/0 = p، COX: 02/0 = p) پیشی گرفت. تمرین هوازی نیز اثرات قابل توجهی نشان داد، در حالی که بهبودهای ناشی از تمرین مقاومتی کم‌تر بود. نتیجه‌گیری: تمرینات ورزشی، به ویژه ترکیبی از هوازی و مقاومتی، راهبردی موثر برای تقویت شاخص‌های بیوسنتز میتوکندریایی در مغز پارکینسونی است. این سازگاری مولکولی به عنوان یک مکانیسم نوروپروتکتیو عمل کرده و توجیه علمی قوی برای استفاده بالینی از ورزش ساختاریافته به عنوان مداخله غیردارویی در مدیریت پارکینسون فراهم می‌کند.  },
keywords_fa = {بیماری پارکینسون؛ تمرین بدنی؛ تمرین هوازی؛ تمرین مقاومتی},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-719-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-719-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Sajjadi, Samira Sadat and Aziminia, Mohammad and Abbasi, Ali and KhaleghiTazji, Mehdi},  
title = {The Effect of the Menstrual Cycle on the Coordination Variability of Pelvic-Hip Rhythm During the Roundhouse Kick Executed by Female Elite Taekwondo Players}, 
abstract ={Introduction  During the menstrual cycle, the body experiences fluctuations in sex hormones, which can affect performance and injury rates in women. In the integrated human body system, the coordination between joints and limbs influences each other and the ultimate goal of movement.  Objective  The study aimed to investigate the impact of different phases of the menstrual cycle on the variability of pelvic-hip rhythm coordination during the execution of the roundhouse kick in taekwondo.  Methods  This applied, quasi-experimental study was conducted on 12 elite female taekwondo athletes from Tehran, selected through convenience sampling. Kinematic data were collected using 8 Vicon cameras (240 Hz) and the Plug-in Gait marker system across three menstrual phases (follicular, ovulation, and luteal). The data were processed using a fourth-order Butterworth filter. Joint range of motion (ROM) was analyzed using Nexus software, and coordination variability was calculated using the modified vector coding method. One-way ANOVA and parametric statistical mapping were used to examine differences in joint angles, coordination patterns, and variability.  Results  The results of study showed no significant relationship between the ROM of the hip and pelvic joints, the frequency of coordination patterns, and variability across different phases of the menstrual cycle (P ≥ 0.05).  Discussion and Conclusion  The findings suggest that adaptations developed through years of training under various menstrual cycle conditions may mitigate the significant impact of this factor on the performance of elite athletes. Additionally, the skill level of professional athletes enables them to optimally utilize coordination variability to achieve desired performance outcomes.  },  
Keywords = {Roundhouse kick, Taekwondo, Coordination variability, Menstrual cycle, Pelvic-Hip Rhythm},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تأثیر سیکل قاعدگی بر تغییرپذیری هماهنگی ریتم لگنی-رانی حین اجرای ضربه آپدولیوچاگی در تکواندوکاران زن نخبه},
abstract_fa ={مقدمه: در طول چرخه قاعدگی، بدن با نوسانات هورمون‌های جنسی مواجه می‌شود که می‌تواند بر عملکرد و نرخ آسیب‌پذیری زنان تأثیر بگذارد. در سیستم یکپارچه بدن، هماهنگی بین مفاصل و اندام‌ها بر یکدیگر و بر هدف نهایی حرکت تأثیرگذار است. هدف مطالعه: بررسی تاثیر سیکل قاعدگی در فازهای مختلف بر تغییرپذیری هماهنگی ریتم لگنی_رانی حین اجرای تکنیک آبدولیوچاگی تکواندو صورت پذیرفت. روش: این پژوهش به‌صورت کاربردی و با روش نیمه‌تجربی روی ۱۲ تکواندوکار زن نخبه تهران انجام شد که به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شده بودند. داده‌های کینماتیکی با ۸ دوربین وایکان (۲۴۰ هرتز) و سیستم مارکرگذاری پلاگین گیت در سه فاز قاعدگی (فولیکولار، اوولیشن، لوتئال) جمع‌آوری و با فیلتر باترورث مرتبه چهارم پردازش شدند. دامنه حرکتی مفاصل بوسیله نرم‌افزار نکسوس و تغییرپذیری هماهنگی با روش کدگذاری بردار اصلاح شده محاسبه شد. از آزمون تحلیل واریانس یک‌طرفه و نقشه‌برداری آماری پارامتریک برای بررسی تفاوت‌ها در زوایای مفاصل، الگوی هماهنگی و تغییرپذیری استفاده شد. نتایج: نتایج آزمون آنالیز واریانس یک‌طرفه و روش نقشه‌برداری آماری پارامتریک نشان داد که هیچ رابطه معناداری بین دامنه حرکتی مفاصل لگن و ران، فراوانی الگوی هماهنگی و تغییرپذیری آن در مراحل مختلف چرخه قاعدگی وجود ندارد (0/05<p< span=""></p<>). بحث و نتیجه ­گیری نهایی: نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که سازگاری‌های ناشی از سال‌ها تمرین ورزشی در شرایط مختلف چرخه قاعدگی ممکن است مانع از تأثیر قابل‌توجه این عامل بر عملکرد ورزشکاران حرفه‌ای شود. همچنین، مهارت ورزشکاران حرفه‌ای به آن‌ها اجازه می‌دهد تا از تغییرپذیری هماهنگی به‌طور بهینه استفاده کرده و به عملکرد مطلوب دست یابند.  },
keywords_fa = {آپدولیوچاگی, تکواندو, تغییرپذیری هماهنگی, سیکل قاعدگی, ریتم لگنی-رانی},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-699-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-699-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Mohsenirad, Maedeh and Vosadi, Elham},  
title = {The effect of 8 weeks of virtual reality (VR)-based training on balance and gait in the elderly}, 
abstract ={Abstract Purpose: Balance and gait are considered critical factors for the health of older adults. The aim of this study was to investigate the effect of 8 weeks of virtual reality (VR)-based training on balance and gait in older women.  Methods: The statistical population of this study consisted of all elderly women with an average age of 75.5±3.39 and an average weight of 72.08±9.46 kg in Shahrood city. 30 people were selected conveniently and purposefully based on the inclusion and exclusion criteria. Then, they were randomly divided into two groups (15 people in the experimental group and 15 people in the control group). In the pre-test, the subjects' static balance was measured by the Sharpendramberg test, dynamic balance by the modified Star Balance test, functional balance by the Berg Functional Balance Scale test, and fall risk by the Dynamic Gait Index test. The subjects in the experimental group did virtual reality-based exercises for 8 weeks (3 sessions per week, each session lasting 30 to 45 minutes). Finally, all subjects were post-tested and the data obtained were used by paired t-tests for intragroup comparison and independent t-tests for comparing between-group changes at a significance level of p<0.05.  Results: The findings of the present study showed that 8 weeks of virtual reality-based training significantly increased static, dynamic, and functional balance (p=0.022), (p=0.0001), and (p=0.0001), respectively. Also, the dynamic gait index was significantly improved in this group (p=0.0001). The results of the independent t-test also showed that a significant difference was observed in the variables of static (p=0.001), dynamic (p=0.04), and functional (p=0.015) balance and dynamic gait index (p=0.0001) between the experimental and control groups.  Conclusions: The results of the present study showed that virtual reality-based exercises play a significant role in improving static and dynamic balance and reducing the risk of falls in the elderly. Therefore, it is suggested that this age group, by taking advantage of this effective training method, prevent balance disorders and subsequent adverse consequences that are inevitable with aging.},  
Keywords = {Balance, virtual reality-based exercises, dynamic gait index, fall risk, elderly.},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تأثیر هشت هفته تمرینات مبتنی بر واقعیت مجازی (VR) بر تعادل و راه رفتن سالمندان},
abstract_fa ={زمینه و هدف: تعادل و راه رفتن از عوامل حیاتی برای سلامتی افراد سالمند مطرح شده است. هدف از این تحقیق بررسی تأثیر 8 هفته تمرینات مبتنی بر واقعیت مجازی (VR) بر تعادل و راه رفتن زنان سالمند بود.  روش شناسی: جامعه آماری این تحقیق را کلیه سالمندان زن با میانگین سنی 39/3±5/75 و میانگین وزنی 46/9±08/72 کیلوگرم شهرستان شاهرود تشکیل دادند. تعداد 30 نفر به صورت دردسترس و هدفمند و براساس معیارهای ورود و خروج انتخاب شدند. سپس به صورت تصادفی در دو گروه (15 نفر گروه تجربی و 15 نفر گروه کنترل) تقسیم‌بندی شدند. در پیش‌آزمون، تعادل ایستا آزمودنی‌ها توسط آزمون شارپندرمبرگ، تعادل پویا توسط آزمون تعدیل‌شده تعادل ستاره و تعادل عملکردی توسط آزمون مقیاس تعـادل عملکـردی برگ و خطر سقوط بوسیله آزمون شاخص راه رفتن پویا سنجیده شد. آزمودنی‌های گروه تجربی به مدت 8 هفته (هفته‌ای 3 جلسه و هر جلسه 30 الی 45 دقیقه) به تمرینات مبتنی بر واقعیت مجازی پرداختند. در پایان، از کلیه آزمودنی‌ها پس‌آزمون گرفته شد و داده‌های به¬دست‌آمده توسط آزمون¬های تی زوجی برای مقایسه درون‌گروهی و تی مستقل برای مقایسه تغییرات بین گروهی در سطح معنی‌داری 05/0>p استفاده شد.  یافته‌ها: یافته‌های تحقیق حاضر نشان داد که 8 هفته تمرینات مبتنی بر واقعیت مجازی، تعادل ایستا، پویا و عملکردی را به ترتیب (022/0p=)، (0001/0p=) و (0001/0p=) به¬طور معنی‌داری افزایش داده است. همچنین شاخص راه¬رفتن پویا نیز در این گروه (0001/0p=) به¬طور معنی‌داری بهبود یافته است. نتایج آزمون تی مستقل نیز نشان داد که اختلاف معنی‌داری در متغیرهای تعادل ایستا (001/0p=)، پویا (04/0p=) و عملکردی (015/0p=) و شاخص راه¬رفتن پویا  (0001/0p=) بین گروه تجربی و کنترل مشاهده شد.  نتیجه‌گیری: نتایج تحقیق حاضر نشان داد تمرینات مبتنی بر واقعیت مجازی نقش زیادی در بهبود تعادل ایستا، پویا و کاهش خطر سقوط سالمندان دارد، بنابراین پیشنهاد می‌شود این گروه سنی با بهره‌مندی از این شیوه تمرینی تأثیرگذار، از اختلال در تعادل و پیامدهای ناگوار بعد از آن که امری اجتناب‌ناپذیر به دنبال افزایش سن می‌باشد، جلوگیری کنند.  },
keywords_fa = {تعادل, تمرینات مبتنی بر واقعیت مجازی, شاخص راه‌رفتن پویا, خطر سقوط, سالمندان},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-713-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-713-en.doc},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Sarkabood, Younes and Kordi, Mohamadreza and Choobineh, Siroos and Nasery, Fatemeh},  
title = {The Effect of Eight Weeks of Moderate-Intensity Continuous Exercise on the Expression of IL-10 and HMGB1 Proteins and the Activity of SOD and GPx Enzymes in the Hippocampus of Epileptic Rat}, 
abstract ={Abstract Introduction: Oxidative stress and neuroinflammation are key mechanisms in the pathophysiology of epilepsy. Physical activity plays a role in controlling and improving epileptic symptoms. This study aimed to investigate the effects of moderate-intensity continuous training (MICT) on the activity of antioxidant enzymes superoxide dismutase (SOD) and glutathione peroxidase (GPx), the levels of HMGB1 and IL-10 proteins, and seizure severity in the hippocampus of epileptic rats. Methods: Thirty-two male Wistar rats (6–8 weeks old; mean body weight: 226.625 ± 14.966 g) were randomly assigned to four groups: epilepsy, control, sham, and epilepsy + MICT. After completion of the 8-week training protocol, SOD and GPx activities were measured by ELISA, hippocampal HMGB1 and IL-10 levels were assessed by Western blotting, and seizure severity was evaluated using the Racine scale. Data were analyzed using one-way analysis of variance (ANOVA) and the Mann–Whitney U test in SPSS. Results: Epilepsy induction led to decreased SOD (p < 0.02) and GPx (p < 0.001) activities, increased HMGB1 levels (p < 0.001), decreased IL-10 levels (p < 0.001), and increased seizure severity. MICT increased GPx activity (p < 0.048) and reduced HMGB1 levels (p < 0.001) in the training group compared with the epilepsy group. Although SOD activity (p = 0.953) and IL-10 levels (p = 0.198) did not change significantly, seizure severity was significantly reduced in the trained group. Conclusion: Moderate-intensity continuous training appears to exert protective effects and reduce seizure severity in epileptic rats by strengthening the antioxidant defense system and attenuating neuroinflammation.},  
Keywords = {Epilepsy, Moderate-Intensity Continuous Training, Inflammation, Antioxidant, Seizure},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تاثیر 8 هفته فعالیت ورزشی تدامی با شدت متوسط بر بیان پروتئین های IL-10 و HMGB1 و فعالیت آنزیم های SOD و GPx در هیپوکمپ رت های مبتلا به صرع},
abstract_fa ={مقدمه و هدف: استرس اکسیداتیو و التهاب عصبی از مکانیسم‌های کلیدی در پاتوفیزیولوژی بیماری صرع هستند. فعالیت ورزشی در کنترل و بهبود علائم صرع نقش دارد. این مطالعه با هدف بررسی اثر تمرینات تداومی با شدت متوسط (MICT) بر فعالیت آنزیم­های آنتی­اکسیدانی سوپراکسیددیسموتاز (SOD) وگلوتاتیون پراکسیداز (GPx)، سطوح پروتئین­های HMGB1 و IL-10 و شدت تشنج در هیپوکمپ رت­های مبتلا به صرع انجام شد. روش: 32 سر رت نر ویستار (سن: 6 تا 8 هفته و میانگین وزن: ۲۲۶٫۶۲۵±۱۴٫۹۶۶) به گروه‌های صرع، کنترل، شم و صرع + MICT تقسیم شدند. پس از اتمام پروتکل هشت هفته­ای تمرین، فعالیت SOD و GPx با الایزا، سطوح HMGB1 و IL-10 در بافت هیپوکمپ با وسترن­بلات و شدت تشنج بر اساس مقیاس راسین اندازه گیری شد. داده­ها از طریق آزمون تحلیل واریانس یک­راهه و آزمون یومن­ویتنی در نرم­افزار SPSS تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌­ها: القای صرع منجر به کاهش فعالیت آنزیم‌های  SOD (0.02p < ) و GPx (0.001p < ) ، افزایش پروتئینHMGB1 (0.001p < ) ، کاهش پروتئین IL-10(0.001p < )  و افزایش شدت تشنج شد. تمرین MICT  موجب افزایش فعالیت آنزیم GPx (0.048p < ) و کاهش سطح HMGB1 (0.001p < ) در گروه تمرینی نسبت به گروه صرع شد. اگرچه فعالیت آنزیم SOD (0.953p < )  و سطح IL-10 (0.198p < ) تغییر معنا‌داری نیافت، اما شدت تشنج در گروه تحت تمرین به طور قابل توجهی کاهش یافت. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد تمرینات تداومی با شدت متوسط با تقویت سیستم آنتی‌اکسیدانی و کاهش التهاب عصبی، اثرات محافظتی خود را اعمال کرده و باعث کاهش شدت تشنج در رت­های مبتلا به صرع می­شود.},
keywords_fa = {صرع, فعالیت ورزشی تداومی با شدت متوسط, التهاب, آنتی­ اکسیدان, تشنج},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-727-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-727-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Agha-Mohammadi, Samaneh and MolanouriShamsi, Mahdieh and Adibi, Hosai},  
title = {Investigating the effect of combined exercise training on the level of interleukin-17 cytokine and cognitive function in type 2 women}, 
abstract ={Introduction: Diabetes is a progressive metabolic disease that activates the immune system and increases certain inflammatory cytokines, including IL-17. One of the complications associated with diabetes affects the brain and nervous system, leading to cognitive dysfunction. Physical activities are effective in improving the condition of diabetic patients. This study aimed to investigate the effect of a multi-task combined home exercise program on serum levels of the cytokine interleukin-17 and cognitive function in women with type 2 diabetes. Methods: Seventy patients with type 2 diabetes were randomly divided into two groups: exercise and control. The exercise group participated in a multi-task combined home-based exercise program for three months. Blood markers, cognitive function, and body composition were measured before and after the intervention. The results were analyzed using SPSS software, with a significance level of P<0.05. Results: The present study showed that the combined exercise program led to a reduction in the inflammatory cytokine IL-17 (P<0.05). Although cognitive function showed relative improvement, the results were not statistically significant (P>0.05). Concurrently, fasting blood glucose decreased in the exercise group (P<0.05), and some body composition indices, particularly body fat percentage, improved (P<0.05). Conclusion: Home-based combined exercise programs were associated with a reduction in the inflammatory cytokine IL-17 and a relative improvement in cognitive function in diabetic patients. The potential improvement in immune responses following these exercises may contribute to the reduction of serum IL-17 levels.  },  
Keywords = {Type 2 Diabetes - Interleukin 17 - Cognitive function - Combined Exercises},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {بررسی تاثیر یک دوره تمرینات ورزشی ترکیبی بر میزان سایتوکاین اینترلوکین-17 و عملکرد شناختی در زنان دیابتی},
abstract_fa ={مقدمه: دیابت یک بیماری متابولیک و پیشرونده است که باعث فعال شدن سیستم ایمنی و افزایش برخی از سایتوکاین های التهابی از جمله IL-17 می شود. یکی از عوارض مرتبط با دیابت، بر مغز و سیستم عصبی است که با اختلال عملکرد شناختی مشخص می شود. فعالیت های ورزشی در بهبود شرایط بیماران دیابتی موثر است. هدف از مطالعه، بررسی تاثیر یک دوره ورزش ترکیبی چند وجهی در منزل بر سطوح سرمی سایتوکاین اینترلوکین17و عملکرد شناختی در زنان مبتلا به دیابت نوع دو بود. روش‌ها: 70 بیمار مبتلا به دیابت نوع دو به صورت تصادفی به دو گروه تمرین و کنترل تقسیم شدند.گروه تمرین در یک برنامه تمرینات ورزش ترکیبی چندوجهی به مدت 3 ماه در منزل شرکت کردند. قبل و بعد از مداخله شاخص های خونی، عملکرد شناختی و ترکیب بدن اندازه گیری شد. از نرم افزار آماری  SPSS برای تحلیل نتایج استفاده شد، سطح معناداری 0.05>P  در نظر گرفته شد. یافته‌ها: مطالعه حاضر نشان داد، تمرینات ترکیبی باعث کاهش سایتوکاین التهابی IL-17 شد (P<0.05). بررسی عملکرد شناختی هر چند بهبود نسبی را نشان داده است اما نتایج معنادار نمی باشد (P>0.05).  همزمان قند خون ناشتا در گروه تمرین کاهش یافته است (P<0.05) و برخی از شاخص های مرتبط با ترکیب بدن و به صورت ویژه درصد چربی بهبود یافت (P<0.05). نتیجه گیری: تمرینات ورزشی ترکیبی در منزل با کاهش سایتوکاین التهابی IL-17 و بهبود نسبی عملکرد شناختی در بیماران دیابتی همراه بود. بهبود احتمالی در پاسخ های ایمنی به دنبال این تمرینات می تواند در کاهش IL-17 سرمی موثر باشد.  },
keywords_fa = {دیابت نوع دو- اینترلوکین 17- عملکرد شناختی- تمرینات ترکیبی},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-695-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-695-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Vahedi, Saeed and rostami, negar and Afroundeh, Roghayyeh and FahmiJafargholkhanloo, ali},  
title = {Investigating the relationship between physical facial biometric indicators and aerobic power performance functional indicators of aerobic power, strength, and balance in elementary school students in Marand city}, 
abstract ={Introduction:The face is one of the biometric tools in identifying the characteristics of individuals.The purpose of the research is to investigate the relationship between some facial biometric factors and performance indicators of non-athletic children aged 9-11. Method:The present study was a descriptive research with correlational design. The statistical population of this study was all male students in the second to fifth grade of elementary school in the north of Marand County, of which160 people met the conditions for entering the study. Facial biometric dimensions were measured by taking images under standard conditions and analyzing them using the pixelation method in two views including full-face and half face. Sports performance indicators included aerobic power, Claw strength and balance that were measured with a6-minute fast walk test, grip dynamometer, and stork test respectively.Data analysis was performed using Pearson's parametric correlation test. All statistical calculations were performed with SPSS version21software at a significance level of 5%. Findings:There is a significant correlation between the face length to face width ratio variable with aerobic power (p=0.004,r=0.317), grip strength (p=0.014,r=-0.270), there is also a significant correlation between the nose length to nose width ratio variable with aerobic power (p=0.027,r=0.244). In addition, there is a significant correlation between the nose tip angle variable and static balance (p= 0.007,r= 0.298), The mentolabial angle variable with grip strength (p=0.049,r=-0.215). Results:According to the results obtained in this study, facial biometric indicators that are a function of heredity and have the least impact from the environment are effective on developable and changeable functions such as aerobic power, strength and static balance.  },  
Keywords = {Facial biometrics, aerobic power, non-athletic children, sports performance},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {بررسی ارتباط شاخص های بیومتریک فیزیکی چهره با عملکردی توان هوازی، قدرت و تعادل دانش آموزان ابتدایی شهرستان مرند},
abstract_fa ={مقدمه و هدف: استعدادیابی ورزشی فرایند کشف قابلیت‌های بالقوه ورزشکاران و تعیین انطباق این قابلیت ها بر پارامترهای اساسی و مؤثر در رشته های ورزشی مختلف است. چهره یکی از ابزارهای بیومتریک در شناسایی ویژگی های افراد می باشد. هدف از تحقیق بررسی ارتباط برخی از فاکتور های بیومتریک چهره با شاخص های عملکردی کودکان 9- 11 سال غیر ورزشکار می باشد. مواد و روش: تحقیق حاضر از نوع تحقیقات توصیفی و طرح تحقیق حاضر از نوع همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش کلیه دانش آموزان پسر مقطع دوم تا پنجم ابتدایی شمال شهرستان مرند بودند که تعداد 160 نفر شرایط ورود به تحقیق را پیدا کردند. ابعاد بیومتریک چهره با تصویربرداری در شرایط استاندارد و آنالیز آن به روش پیکسل بندی در دو نمای تمام رخ و نیم رخ انجام شد. شاخص های عملکردی شامل توان هوازی با آزمون 6 دقیقه پیاده روی سریع، قدرت پنچه با ابزار نیروسنج گریپ و تعادل ایستا با آزمون لک لک اندازه گیری شد. تجزیه و تحلیل داده ها توسط آزمون همبستگی پارامتریک پیرسون انجام شد. کلیه محاسبات آماری با نرم افزار SPSS نسخه 21 در سطح معنی داری 5 درصد انجام شد.  یافته‌ها: در متغیر نسبت طول چهره به عرض چهره رابطه همبسته معنی دار و مثبت با توان هوازی (004/0 , p=317/0r= ) و همبستگی منفی و معنی داری با قدرت گریپ (014/0 , p=270/0r=- ) و بین متغیر نسبت طول بینی به عرض بینی با توان هوازی (027/0 , p=244/0r= ) همیستگی معنی دار مثبت مشاهده شد. علاوه بر آن بین متغیر زاویه نوک بینی و تعادل ایستا (007/0 , p=298/0r= ) و متغیر زوایه منتولابیال با قدرت گریپ (049/0 , p= 215/0r=- ) همبستگی معنی داری وجود دارد. نتایج: از نتایج این تحقیق می توان نتیجه گیری کرد که شاخص‌های بیومتریک چهره که تابع وراثت می باشند بر عملکرد‌های قابل توسعه و تغییر پذیر مانند توان هوازی، قدرت و تعادل ایستا موثر واقع می شود.},
keywords_fa = {بیومتریک چهره, توان هوازی, کودکان غیر ورزشکار, عملکرد ورزشی},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-724-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-724-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Tabatabai, Seyed Mostafa and Babakhani, Farideh and Balochi, Rami},  
title = {The effect of eight weeks of floss banding on isometric grip strength and electromyography activity of wrist flexor muscles in judo athletes}, 
abstract ={Floss banding, as a new and effective technique, is becoming increasingly popular in the field of sports training, sports injury prevention, and rehabilitation. Given the need for further studies on the effect of floss banding on isometric strength and neuromuscular activity, this study aims to investigate the effect of floss banding. This study was conducted on judo players with a training history of at least two years and an age range of 20-30. The test method was as follows: first, the subjects were given an isometric strength test using a dynamometer, and at the same time, the neural and muscular activity was recorded using an EMG device. Then, the floss band was wrapped according to the protocol and after that, the strength and neuromuscular activity test was taken from the subjects immediately and 20 minutes after unwrapping the floss band. The results showed that eight weeks of floss banding had no significant effect on isometric grip strength from the pre-test to the post-test (p=0.096). The test results showed that there was no significant difference between the average isometric grip strength of judo players during the measurement stages (p=0.75). There was no significant difference between the average surface electromyography activity of the FCR muscle of judo players during the measurement stages (p=0.94). There was no significant difference between the average surface electromyography activity of the FCU muscle of judo players during the measurement stages (p=0.51). According to the results, using floss bands in a single session had no significant effect on the isometric grip strength and the electromyography activity of the superficial flexor muscles of the forearm. Using floss bands as an 8-week protocol using at least two days a week had no positive effect on the isometric grip strength and the electromyography activity of the superficial flexor muscles of the forearm.  },  
Keywords = {Martial arts, rubber band, neuromuscular activity of muscles, static strength},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تاثیر هشت هفته  فلاس باند بر قدرت ایزومتریک چنگ زدن  دست و فعالیت الکترومایوگرافی عضلات خم کننده مچ دست جودوکاران},
abstract_fa ={مقدمه واهداف: فلاس باند به طور فزاینده ای در زمینه تمرینات ورزشی و پیشگیری از آسیب محبوب شده است. با توجه به نیاز به مطالعات بیشتر در مورد اثر گذاری فلاس باند بر روی قدرت ایزومتریک و فعالیت عصبی عضلانی، این پژوهش قصد دارد میزان اثر گذاری فلاس باند را بر قدرت ایزومتریک چنگ زدن و فعالیت الکترومیوگرافی عضلات خم کننده مج دست جودوکاران بررسی نماید. مواد و روش ها: این تحقیق بر روی جودوکاران با سابقه تمرینی حداقل دو سال و دامنه سنی 20- 30 سال انجام شد. ابتدا از افراد تست قدرت ایزومتریک با استفاده از دینامومتر گرفته ­شد و در همین هنگام ، فعالیت عصبی و عضلانی عضلات خم کننده مچ دست با استفاده از دستگاه EMG ثبت می شد. سپس آزمودنی هااقدام به پیچیدن فلاس باند طبق پروتکل اجرایی کردند و بعد از اتمام آن ،تست قدرت و فعالیت عصبی عضلانی بلافاصله و 20 دقیقه بعد از باز کردن فلاس باند از افراد گرفته می شد. این اندازه گیری یک بار به صورت اثر آنی (قبل از مداخله، بلافاصله بعد از مداخله) و یک بار بعد از هشت هفته پروتکل فلاس باند انجام شد. برای قدرت ایزومتریک از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری تکراری و برای فعالیت الکترومایوگرافی از آزمون فریدمن استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که استفاده از فلاس‌باند، به ‌صورت آنی تأثیر معناداری بر قدرت ایزومتریک چنگ زدن انگشتان دست جودوکاران ندارد (384/0=p) . نتایج آزمون فریدمن نشان داد فعالیت الکتریکی عضلات خم کننده سطحی انگشتان، خم کننده مچی زنداعلایی، خم کننده مچ زند اسفلی حین تکلیف حرکتی چنگ زدن در طی مراحل اندازه­گیری مختلف (قبل از مداخله، بلافاصله بعد از مداخله، و هشت هفته بعد) تفاوت معناداری وجود نداشت (05/0≤p). نتایج نشان داد که هشت هفته فلاس باند تاثیر معناداری بر قدرت ایزومتریک چنگ زدن از مرحله پیش آزمون تا مرحله پس آزمون نداشته است (137/0=p). نتیجه‌گیری:استفاده از فلاس باند بصورت پروتکل 8 هفته ای با بکارگیری حداقل دو روز در هفته بر روی قدرت ایزومتریک چنگ زدن و فعالیت الکترومایوگرافی عضلات خم کننده سطحی ساعد اثر مثبتی نداشته است . <div class="msocomtxt" id="_com_1" language="JavaScript" onmouseout="msoCommentHide('_com_1')" onmouseover="msoCommentShow('_anchor_1','_com_1')">},
keywords_fa = {ورزش های رزمی, باند لاستیکی, فعالیت عصبی – عضلانی عضلات, قدرت ایستا},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-694-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-694-en.doc},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}

@article{ 
author = {Ahadi, Hossein and Khaleghitazeji, Mehdi and sadeghi, Hassan and yaali, rasuol},  
title = {Effect of Stroboscopic Vision–Augmented Balance Training on Dynamic Postural Stability (Time to Stabilization) During Single-Leg Landing in Physically Active Men}, 
abstract ={Introduction: Balance is a key component of motor control and plays a crucial role in maintaining postural stability during dynamic tasks such as landing and changing direction. Time to stability is a sensitive indicator of neuromuscular efficiency in restoring balance after mechanical perturbations. Purpose of study: The purpose of this study was to examine the effects of balance training with and without stroboscopic glasses on TTS in physically active individuals. Methods: In this Randomized Controlled Trial study, 39 physically active men aged 18–30 years were randomly assigned to three groups: balance training with stroboscopic glasses, conventional balance training, and control. Participants completed six weeks of progressive balance exercises. TTS during single-leg landings from 30, 50, and 70 cm was measured using a force plate. Data were analyzed using ANCOVA and Bonferroni post hoc tests with a significance level of 0.05. Results: The results of the analysis of covariance (ANCOVA) indicated that both training groups showed a significant improvement in time to stabilization compared with the control group (p < 0.05).A significant main effect of group was observed at 30 cm (η² = 0.34, F = 8.40, p = 0.001), 50 cm (η² = 0.25, F = 5.33, p = 0.010), and 70 cm (η² = 0.30, F = 6.96, p = 0.003). The reduction in time to stabilization was greater in the stroboscopic eyewear group at the 50- and 70-cm landing heights and was accompanied by larger effect sizes. At the 30-cm height, both training groups demonstrated similar improvements. Conclusion: Intentional visual perturbation using stroboscopic glasses enhances reliance on proprioceptive and vestibular inputs, improving dynamic balance control. Integrating stroboscopic glasses into balance training programs may be an effective strategy to enhance performance and reduce the risk of lower-limb injuries in athletes. Keywords: Balance training, stroboscopic glasses, time to stability},  
Keywords = {Balance training, stroboscopic glasses, time to stability},
volume = {0},
Number = {0}, 
pages = {0-0}, 
publisher = {Kharazmi University},
title_fa = {تأثیر تمرینات تعادلی همراه با اختلال دیداری استروبوسکوپ بر پایداری وضعیتی پویا (زمان رسیدن به پایداری) هنگام فرود تک‌پا در مردان فعال},
abstract_fa ={مقدمه: تعادل یکی از مولفه‌های اصلی کنترل حرکتی است و نقش مهمی در حفظ پایداری بدن هنگام اجرای مهارت‌های پویا مانند فرود و تغییر جهت دارد. زمان رسیدن به پایداری شاخص مهمی برای سنجش سیستم عصبی‌‌عضلانی در ثبات پس از اختلالات مکانیکی محسوب می‌شود. هدف مطالعه: هدف این پژوهش، بررسی اثر تمرینات تعادلی با و بدون عینک استروبوسکوپ بر زمان رسیدن به پایداری در افراد فعال بود. روش‌کار: ۳9 مرد فعال ۱۸ تا ۳۰ سال به‌صورت تصادفی در سه گروه تمرینات تعادلی با عینک استروبوسکوپ، تمرینات تعادلی و کنترل قرار گرفتند. زمان رسیدن به پایداری در فرودهای تک‌پا به طول ۳۰، ۵۰ و ۷۰ سانتی‌متر با استفاده از صفحه نیرو اندازه‌گیری شد.مداخله شامل شش هفته تمرینات تعادلی بود که دو گروه یکی با عینک و دیگری بدون عینک تمرینات را انجام دادند. تحلیل داده‌ها با نرم افزار SPSS در سطح معنی‌داری 05/0 انجام گرفت. نتایج: نتایج آزمون کوواریانس نشان‌ داد که هر دو گروه تمرینی نسبت به گروه کنترل بهبود معنی‌داری در زمان رسیدن به پایداری داشتند (05/0>P). کاهش زمان رسیدن به پایداری در گروه تمرینات با عینک استروبوسکوپ در فرودهای ۵۰ و ۷۰ سانتی‌متری بیشتر و همراه با اندازه‌اثر بالاتر بود. در فاصله ۳۰ سانتی‌متر هر دو گروه تمرینی بهبود مشابهی نشان دادند. بحث و نتیجه‌گیری: نتایج این تحقیق تاثیر تمرینات اختلال دیداری در فرودهای با فاصله طولانی را نشان‌داد. بنظر می‌رسد  در پرش‌های طولی با مهارت حرکتی پیچیده‌تر، نقش دیداری مهم‌تر می‌باشد. استفاده از عینک استروبوسکوب و اختلال دیداری در تمرینات تعادلی جهت ارتقا عملکرد ورزشی و کاهش خطر آسیب‌دیدگی پیشنهاد می‌شود. کلیدواژه: تمرینات تعادلی، عینک استروبوسکوپ، زمان رسیدن به پایداری  },
keywords_fa = {تمرینات تعادلی, عینک استروبوسکوپ, زمان رسیدن به پایداری},
url = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-728-en.html},  
eprint = {http://jsmt.khu.ac.ir/article-1-728-en.docx},  
journal = {Research in Sport Medicine and Technology},  
issn = {2252-0708}, 
eissn = {2588-3925}, 
year = {2019}  
}